Nola het mos elke jaar huistoe gekom vir 'n paar maande uit Europa uit. Dan kuier ek en sy nou dik stukke tot wie weet watter tyd in die nag. So bly ons ander "partner in crime", Arre, net so paar huise van ons af. As Arre nou by ons kuier dan het ek hulle twee nou al teen middernag so bang gepraat, dat hulle twee nêrens alleen kan wees nie. Dan moet ons nou saam met Arre huistoe stap en wag tot sy in die huis is, en dan hardloop ek en Nola terug na ons huis toe teen die spoed van wit lig! Gewoonlik nadat ek so head start van 10 meter op Nola oopgemaak het, en dan skree: Pasop vir Bokman!!! Een aand is dit nou weer sulke tyd. Maar nou is ek nie lus vir bangmaakstories nie. Ek sê toe vir Nola ons moet ons t-shirts en bra's uittrek, dan hardloop ons kaal huis toe. Onthou dis nou hier 3 uur in die oggend! Nou kan ek sien die stomme kind verstaan nou gladnie hierdie opdrag van haar ma nie. Sy vra toe heel onskuldig: Hoekom? Nee sommer man, sê ek! Dit gaan lekker wees! Dis warm, en niemand gaan ons sien nie, en dis net soort van opwindend. Sy sê toe: Jislaaik Mamma....ek weet nie. Ek het nou so half genoeg excitement gehad oorsee, ek weet jy kom min uit, so as jy 3 uur in die oggend wil kaal bolyf hardloop in Thabazimbi, I'm all for it, maar ek dink ek gaan dié een uitsit. So gesê, so gedaan. Nou is dit pikdonker en doodstil. Ek trek my bra en t-shirt uit en ek sny. Daar uit Hamerkopstraat uit in Loerielaan in. Nou loop Melbastraat vas in Loerielaan, parallel met Hamerkop. En Melbastraat kom daar uit Bokmakierie uit. En daar bly 'n dokter. Wat gery het met so klein groen Jeepie. Wat op roep was. Wie se vrou 'n baie goeie vriendin van my is. Wat ek doodseker is nou hier lees. En toe ek nou op volspoed is in die middel van die pad met my 36C's skuddend in die maanlig, toe kom daai einste dokter om die draai op pad hospitaal toe. Kyk, ek twyfel of hy my gesien het, maar ek het binne 'n milisekonde geduik daar in die Van Vuurens op die hoek se tuin in dat jy net blare en takke sien spat. Nola het rustig aangestap gekom. My daar opgehelp en hinkepink is ek en sy die laaste entjie huistoe. Sy natuurlik nou baie beterweterig en selfvoldaan. Ek het net kortaf vir haar gesê: Hou dit nou maar tussen ons. Ja Mamma, trust me, dis gladnie die tipe storie wat ek sal oorvertel nie.
Een oujaarsaand is Nola weer by die huis. Nou kyk, daar gaan absoluut niks aan op 'n oujaarsaand in Thabazimbi nie. Die mense begin mos 10 uur die aand klappers skiet en half 12 gaan slaap almal. Nou het ons ook gebraai en klaar gëeet en geswem en nou wil middernag en die Nuwejaar ook nou nie aankom nie man! Daai tyd ry ek so Honda 250XR scrambler. Nou sê ek vir Nola ons moet hier rondom middernag 'n spin met die bike vat deur die dorp. Sy's nie baie lus nie, maar sy weet ook al van beter as om teë te praat. Sonder helmets en kaalvoet sê ek vir haar. Nou is sy eers van "maar jy sê ons mag nooit sonder skoene ry nie, ons mag nie eens met plakkies op 'n bike ry nie!" Man kom net!!!!!! Maar Mamma, wat van ons helmets!?? Man kom!!!!!! Nadat ek nou 'n halfuur lank gesukkel het om die kind se brein te her-programmeer, is ons daar weg op die bike. Kaalvoet en sonder helmets. Goddank nie kaal nie. 'N gedagte wat ek wel vlietend ge-entertain het, maar gelukkig toe ge-discard het. Ook net omdat ek geweet het sy gaan nie byt aan daai outjie nie! So ry ons nou deur die donker strate en soek vir nugter weet wat. Nou voel ek later ek moet die trippie nou meer exciting maak. Maar ek wil nou nie hê Nola moet agterkom waarheen ek op pad is nie. Watter beter plek is daar nou op 'n maanlose nag net na middernag as die begraafplaas? Nou ry ek daar af in Hamerkopstraat, links by die verlate vliegveld, maar nou wil ek nie af-gear by die begraafplaas nie want dan gaan sy mos nou weet ek gaan daar indraai. So vat ek maar die draai by die begraafplaas in redelik skerp, en teen 'n redelike spoed. Sien toe nou gladnie die sand en gruis nie. Mos donker. Maar in daai milisekonde (lyk my ek reageer nogal vinnig onder sulke omstandighede) besef ek ek moet keer en alles in my vermoë doen om nie met Nola te val nie. So steek ek daai kaal poot uit op die teerpad. Liewe ouers. Nie 'n vel of 'n nael was gespaar nie. Maar ek hou daai bike wonderbaarlik regop, ek gly en wobble daar deur daai sand in die pikdonkerte, maar somehow correct ek hom en ons bly bo. Van skok maak ek daai throttle oop en is ons daar oor 'n klomp grafte, en na 'n paar wilde draaie waar ek die bome en die oop grafte rakelings gemis het, is ons weer uit by die hek. Lam van skok het ek in tweede rat huistoe gery. Goddank het almal al geslaap. My voet was moertoe. Ek het die bike gebêre en net vir Nola gesê: Hou dit maar tussen ons....Die volgende paar dae het ek in die Thabazimbi Desemberhitte met tekkies en sokkies geloop. Mank as niemand kyk nie......
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-10-22
Tiny Living....
Met al hierdie troues wat ek en Maggie bygewoon het die afgelope ruk, het dit my aan die dink gesit oor troues en al die tradisies daaraan verbonde. Eintlik het dit ook gemaak dat ek SO oor troues is, dis net nie snaaks nie.
Ek weet nie hoeveel van julle is vertroud met die begrip "Eurosentrisme" nie. Dis basies 'n verheerliking van alles wat "westers" of "beskaafd" is. Alles wat jou "wit" kultuur voorskryf, is reg en aanvaarbaar. Alles anders is barbaars. Is dit regtig?
Terwyl ek nou so daar gesit het op die tradisionele Tswanatroues waarheen ons genooi was, sit ek die spul nou so en bekyk en dink by myself: Is ons nie bitterlik aanmatigend om ons eie kultuur voorop te stel en elke ander kultuur af te skiet nie? So sing en dans die mense nou en eet pap en afval en hompe vleis. By ons druk die bruidegom sy kop onder die bruid se trourok in en haal die kousband af met sy tande. Koue vis word gerol in rys en bedek met swart papier wat gemaak is van seewier en ten hemele stink as jy dit naby jou mond bring, dis hoekom jy dit moet doop in sojasous en met sterk gemmer en wasabi moet bedek. Maar sushi is mos deftig. Afval is barbaars. By ons gooi die bruid haar bruidsruiker oor haar kop en die ongetroude dame wat dit vang is die volgende een om te trou. Die bruidegom doen dieselfde met die kousband en die ongetroude man wat dit vang, is die volgende een om te trou. Dan praat ek nou nie van die troues waarop ek al was waar die gaste, bo en behalwe die geskenk wat hulle gebring het, nog geldnote aan die bruid se rok ook moet vassteek as hulle laataand vertrek op wittebrood nie! En dan is daar nog die "something old, something new, something borrowed, something blue" tradisie. En die bruidegom mag die bruid gladnie sien voor die tyd op die troudag nie. Dit is bad luck. Maar dis 'n goeie teken as dit reën. En kinders word nie toegelaat nie. So is ons maar net so bygelowig met al ons ou gebruikies en gewoontetjies. Maar as ons dieselfde inheemse gebruike by 'n ander kultuur waarneem, word dit onmiddellik afgemaak as "primitief".
By 'n Afrikatroue word die hele gemeenskap genooi en almal is daar, elke oom en tannie en niggie en neef, en almal help betaal. Daar word nie juis geskenke gegee vir die bruidspaar nie, want die mense het eenvoudig nie die geld daarvoor nie. By ons baklei die bruid en bruidegom maande lank oor die gastelys. Families is dikbek en word by tye uitmekaar geskeur oor hierdie twiste. Syfers en getalle word op 'n spreadsheet uiteengesit en daar word per kop besluit wie bekostig kan word en wie nie. Daar is 'n A-lys en 'n B-lys. As iemand uit die A-lys nie kan bywoon nie, word 'n gelukkige wenner uit die B-lys gekies en die eer aangedoen om uitgenooi te word. Dit word selfs in boeke oor troues voorgestel dat indien iemand die uitnodiging aanvaar het en NIE opdaag nie, die bruidspaar die volste reg het om 'n rekening te stuur aan so 'n persoon vir die bedrag per kop wat bestee is. Dan gaan die bruidspaar na hulle gunstelingwinkel en kies alles uit wat hulle graag sal wil hê, van baie goedkoop tot baie duur. Die uitnodiging, wat gewoonlik per e-pos gestuur word, het sommer 'n link op waar jy met 'n kliek 'n geskenk kan bestel en sommer op die plek via paypal kan betaal ook! Die winkel sal na die troue alles by die nuwe egpaar se huis kom aflewer! Baie gesofistikeerd.....
Toe ek met my tweede man getroud is, nooi ons 'n ou oom en sy vrou wat 'n stoorplek met ons gedeel het, en wat ons uit die aard van ons besigheid, elke dag gesien het. Toe dit nou nader kom aan die RSVP datum, toe vra ons die oom of hy en die tannie nou gaan kom. Ja hulle wil kom, maar hul volwasse kinders en diè se gades en kinders wil ook graag kom. Baie verleë verduidelik ons dat ons nie hierdie mense ken nie en dat daar beperkte plek is by die onthaal en dat ons net begroot het vir 'n sekere aantal gaste. Die oom laat waai toe met sy troefkaart: Maar sy kinders wil nie verniet kom nie, hulle is bereid om kaartjies te koop! I rest my case. Die oom was so kwaad dat hy en die tannie toe ook nie na die troue toe gekom het nie. Ons het darem nie 'n rekening vir hulle gestuur nie.
'N vriendin van my word genooi na 'n troue in Delmas. Op die uitnodiging sê dit duidelik: Volwassenes R140 per kop. Kinders R80 per kop. Die bankdetail word dan gegee. Gebruik jou naam as verwysing. En heel onderaan: Baie dankie, op dié manier kan ons almal bydra om te verseker dat almal 'n lekker tyd gaan hê en die bruidspaar nie alles moet betaal nie. Baie classy. Dan moet jy seker nog 'n geskenk ook vat, want iewers staan daar ook nog: 'n Geldjie in die sak is beter as 'n geskenkie op die rak. I kid you not.
So eintlik het die hele troumark as sodanig op homself ingeplof. Dit het eenvoudig gegaan van absurd na banaal: die tema, die kleur, die uitnodigings, die spyskaart, die koek, die kos, die musiek, die fotograaf, die videograaf, die gevolg, die klere, die blomme, die venue, die entertainment, die seremoniemeester, die heildronke, die drank..... Juis daarom is ek baie trots op my twee kinders en skoonkinders vir die informele, onpretensieuse en relatief goedkoop troues wat hulle op besluit het. Deels ook genoodsaak deur ekonomiese oorwegings, want ek dink as Nola 'n halwe kans gegun was sou sy Kim Kardashian en Kanye West se troue soos 'n laerskool klaspartytjie laat lyk het. Gelukkig het common sense geseëvier.
Ek lees net gisteraand 'n artikel wat iemand op facebook gepost het oor "tiny living". Hoekom is dit nodig om in 'n massiewe huis te bly, inloopkaste vol klere en skoene te hê waarvan jy driekwart nie dra nie, kaste en vrieskaste vol kos te hê wat geen mens in 'n jaar kan opeet nie, stoorkamers en pakkamers en garages en kratte vol "goed" te hê wat jy vir jare lank met jouself moet saamsleep. Wat jy nooit gebruik nie, maar te sleg voel om van ontslae te raak. En elke dag moet jy net meer en meer koop. Goed wat niks makeer nie moet voortdurend vervang word, soos beddegoed, gordyne, handdoeke, badkamerstelletjies, kussinkies. Daar MOET mos 'n punt kom in jou lewe waar jy besluit: Genoeg is genoeg. Dis nou dit. Dit wat ek nou het gaan goed genoeg wees totdat dit breek of totaal verslete is.
Goddank het ek en Maggie by daai punt gekom. Ons is letterlik en figuurlik gestroop van alles. Fisiese besittings sowel as geestelike bagasie. Wat 'n bevryding! Wat 'n verligting! En ja, ons gaan nog ons huweliksonthaal hou. Maar ek dink die mense wat genooi gaan word gaan in wees vir 'n moerse surprise!!
Sent from my BlackBerry® wireless device
Ek weet nie hoeveel van julle is vertroud met die begrip "Eurosentrisme" nie. Dis basies 'n verheerliking van alles wat "westers" of "beskaafd" is. Alles wat jou "wit" kultuur voorskryf, is reg en aanvaarbaar. Alles anders is barbaars. Is dit regtig?
Terwyl ek nou so daar gesit het op die tradisionele Tswanatroues waarheen ons genooi was, sit ek die spul nou so en bekyk en dink by myself: Is ons nie bitterlik aanmatigend om ons eie kultuur voorop te stel en elke ander kultuur af te skiet nie? So sing en dans die mense nou en eet pap en afval en hompe vleis. By ons druk die bruidegom sy kop onder die bruid se trourok in en haal die kousband af met sy tande. Koue vis word gerol in rys en bedek met swart papier wat gemaak is van seewier en ten hemele stink as jy dit naby jou mond bring, dis hoekom jy dit moet doop in sojasous en met sterk gemmer en wasabi moet bedek. Maar sushi is mos deftig. Afval is barbaars. By ons gooi die bruid haar bruidsruiker oor haar kop en die ongetroude dame wat dit vang is die volgende een om te trou. Die bruidegom doen dieselfde met die kousband en die ongetroude man wat dit vang, is die volgende een om te trou. Dan praat ek nou nie van die troues waarop ek al was waar die gaste, bo en behalwe die geskenk wat hulle gebring het, nog geldnote aan die bruid se rok ook moet vassteek as hulle laataand vertrek op wittebrood nie! En dan is daar nog die "something old, something new, something borrowed, something blue" tradisie. En die bruidegom mag die bruid gladnie sien voor die tyd op die troudag nie. Dit is bad luck. Maar dis 'n goeie teken as dit reën. En kinders word nie toegelaat nie. So is ons maar net so bygelowig met al ons ou gebruikies en gewoontetjies. Maar as ons dieselfde inheemse gebruike by 'n ander kultuur waarneem, word dit onmiddellik afgemaak as "primitief".
By 'n Afrikatroue word die hele gemeenskap genooi en almal is daar, elke oom en tannie en niggie en neef, en almal help betaal. Daar word nie juis geskenke gegee vir die bruidspaar nie, want die mense het eenvoudig nie die geld daarvoor nie. By ons baklei die bruid en bruidegom maande lank oor die gastelys. Families is dikbek en word by tye uitmekaar geskeur oor hierdie twiste. Syfers en getalle word op 'n spreadsheet uiteengesit en daar word per kop besluit wie bekostig kan word en wie nie. Daar is 'n A-lys en 'n B-lys. As iemand uit die A-lys nie kan bywoon nie, word 'n gelukkige wenner uit die B-lys gekies en die eer aangedoen om uitgenooi te word. Dit word selfs in boeke oor troues voorgestel dat indien iemand die uitnodiging aanvaar het en NIE opdaag nie, die bruidspaar die volste reg het om 'n rekening te stuur aan so 'n persoon vir die bedrag per kop wat bestee is. Dan gaan die bruidspaar na hulle gunstelingwinkel en kies alles uit wat hulle graag sal wil hê, van baie goedkoop tot baie duur. Die uitnodiging, wat gewoonlik per e-pos gestuur word, het sommer 'n link op waar jy met 'n kliek 'n geskenk kan bestel en sommer op die plek via paypal kan betaal ook! Die winkel sal na die troue alles by die nuwe egpaar se huis kom aflewer! Baie gesofistikeerd.....
Toe ek met my tweede man getroud is, nooi ons 'n ou oom en sy vrou wat 'n stoorplek met ons gedeel het, en wat ons uit die aard van ons besigheid, elke dag gesien het. Toe dit nou nader kom aan die RSVP datum, toe vra ons die oom of hy en die tannie nou gaan kom. Ja hulle wil kom, maar hul volwasse kinders en diè se gades en kinders wil ook graag kom. Baie verleë verduidelik ons dat ons nie hierdie mense ken nie en dat daar beperkte plek is by die onthaal en dat ons net begroot het vir 'n sekere aantal gaste. Die oom laat waai toe met sy troefkaart: Maar sy kinders wil nie verniet kom nie, hulle is bereid om kaartjies te koop! I rest my case. Die oom was so kwaad dat hy en die tannie toe ook nie na die troue toe gekom het nie. Ons het darem nie 'n rekening vir hulle gestuur nie.
'N vriendin van my word genooi na 'n troue in Delmas. Op die uitnodiging sê dit duidelik: Volwassenes R140 per kop. Kinders R80 per kop. Die bankdetail word dan gegee. Gebruik jou naam as verwysing. En heel onderaan: Baie dankie, op dié manier kan ons almal bydra om te verseker dat almal 'n lekker tyd gaan hê en die bruidspaar nie alles moet betaal nie. Baie classy. Dan moet jy seker nog 'n geskenk ook vat, want iewers staan daar ook nog: 'n Geldjie in die sak is beter as 'n geskenkie op die rak. I kid you not.
So eintlik het die hele troumark as sodanig op homself ingeplof. Dit het eenvoudig gegaan van absurd na banaal: die tema, die kleur, die uitnodigings, die spyskaart, die koek, die kos, die musiek, die fotograaf, die videograaf, die gevolg, die klere, die blomme, die venue, die entertainment, die seremoniemeester, die heildronke, die drank..... Juis daarom is ek baie trots op my twee kinders en skoonkinders vir die informele, onpretensieuse en relatief goedkoop troues wat hulle op besluit het. Deels ook genoodsaak deur ekonomiese oorwegings, want ek dink as Nola 'n halwe kans gegun was sou sy Kim Kardashian en Kanye West se troue soos 'n laerskool klaspartytjie laat lyk het. Gelukkig het common sense geseëvier.
Ek lees net gisteraand 'n artikel wat iemand op facebook gepost het oor "tiny living". Hoekom is dit nodig om in 'n massiewe huis te bly, inloopkaste vol klere en skoene te hê waarvan jy driekwart nie dra nie, kaste en vrieskaste vol kos te hê wat geen mens in 'n jaar kan opeet nie, stoorkamers en pakkamers en garages en kratte vol "goed" te hê wat jy vir jare lank met jouself moet saamsleep. Wat jy nooit gebruik nie, maar te sleg voel om van ontslae te raak. En elke dag moet jy net meer en meer koop. Goed wat niks makeer nie moet voortdurend vervang word, soos beddegoed, gordyne, handdoeke, badkamerstelletjies, kussinkies. Daar MOET mos 'n punt kom in jou lewe waar jy besluit: Genoeg is genoeg. Dis nou dit. Dit wat ek nou het gaan goed genoeg wees totdat dit breek of totaal verslete is.
Goddank het ek en Maggie by daai punt gekom. Ons is letterlik en figuurlik gestroop van alles. Fisiese besittings sowel as geestelike bagasie. Wat 'n bevryding! Wat 'n verligting! En ja, ons gaan nog ons huweliksonthaal hou. Maar ek dink die mense wat genooi gaan word gaan in wees vir 'n moerse surprise!!
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-10-21
Pietie gaan Londen toe....
Na al Pietie se eskapades het hy 'n relatief rustige matriekjaar gehad. So ver as wat my speurwerk my vertel het in elk geval. Veel later sou ek agterkom van die skelm rokery en drinkery, hy het die detail daarvan sommer self vir my vertel op sy 21ste verjaarsdag, maar op die oog af was hy heel voorbeeldig. Hy het hom nog steeds van tyd tot tyd probeer snaaks hou. Aangesien hy die enigste seun in die Huishoudkundeklas was, het hy dit byvoorbeeld goedgedink om in 'n rok na een van die skool se formele danse toe te gaan. Nogal een van sy vriende se ouer suster se matriekafskeidsrok gewees. So blou "triloble" nommertjie met 'n spleet aan die een kant. Moet sê, hy't nogal mooi gelyk.
Ook in sy matriekjaar besluit ek mos om vir my 'n trapmeul te koop om my drawwery nou na die volgende level toe te vat. Nou help hy my om die ding in die kamer op te stel. In so aantrekkamer gedeelte. Prop hom in, skakel aan en daar gaan ek. Na so kilometer besef ek die verveling is te erg. Ek het 'n TV in die kamer gehad, en langs elke kant van die bed was daar 'n ronde tafeltjie met 'n lang tafeldoek oor met 'n lamp en boeke op die tafeltjie. Nou manouvre ek en Pietie die trapmeul voor die bed in. Daar is net genoeg plek direk langs die bed. Die agterkant van die trapmeul raak aan die kanttafeltjie. Nou lê Pietie op die bed en ek en hy kyk The Bold and the Beautiful. Die trapmeul is nou hier by hom, reg langs die bed waarop hy lê. Maar so raas die ding so erg dat hy die TV al harder moet sit om te kan hoor. Dis toe nou in die middel van die winter en ek begin toe nou my drafsessie met 'n langmoutop aan. Na so 2 km begin ek erg warm kry en besluit ek om sommer so in die hardloop die top uit te trek. Fout. Daai trapmeul was seker gestel teen 'n spoed van 14 km/h, maar met daai top so halfpad oor my kop slaan ek daar neer en daai conveyor belt spoeg vir my agtertoe reg deur daai tafeltjie dat jy net lamp en Bybel en al Solly Ozrovech se dagstukkies sien trek. Ek gil vir Pietie om die ding af te skakel. Daar is so groot rooi knop waarby staan "Emergency Stop". Maar hy is so histeries van die lag dat hy nie kan beweeg nie. Al pad nou is vorentoe. Daar is nie plek aan die kante nie. Een kant is bed, ander kant is kas. Maar soos ek terugkruip onder die tafel uit en my verswikte hand op die belt sit om myself op te trek, so spoeg hy my weer uit. Keer op keer. Teen hierdie tyd het Pietie al aan die ander kant van die bed afgeval soos wat hy lag. Ek neem aan hy het toe die situasie opgeweeg en besluit hy sal agterna maar sy ma se toorn verduur, maar hy gaan dit geniet solank as wat hy kan. Wat toe 'n hele paar minute was op die ou end. Ten einde laaste kry ek vatplek aan die buitenste raam van die duiwelsapparaat en kry ek myself opgetrek sodat ek die ding kan stop. Teen daai tyd lyk dit of 'n orkaan daai kamer getref het. Pietie is nou stom van histerie. Hy kry nie meer 'n fisiese geluid uit nie. Hy klap net met sy een hand so op die bed. My enkels was beide bebloed, so ook die bokante van beide hande. My ego was gebroke, nie net gekneus nie. Maar ek staan daar op en begin op daai kind gil. Toe hou hy vinnig op lag. Ek slaan daai trapmeul daar op en sleep hom teen daai trappe af en bel soos in onmiddellik die vrou van die gym en verkoop hom net daar teen halfprys aan haar! So ek sou hom nogal mis as hy moes weggaan. Pietie, nie die trapmeul nie. Hy was slim genoeg om nooit weer na daai insident te verwys nie. Ons het meestal VIR mekaar gelag en nie MET mekaar nie, maar ons het ten minste baie gelag.
Daar is toe besluit dat hy direk na matriek Londen toe sal gaan en daar sal gaan werk vir 'n jaar. Dit was op daardie stadium vir my die veiligste opsie. Ver genoeg van die huis, maar darem in dieselfde tydsone. En hoeveel skade kan hy nou daar aanrig? Dis mos nou daai tyd wat ek hom, in wat ek net kan toeskryf aan 'n breinfloute, R1000 belowe het vir elke onderskeiding wat hy kry. En ek in die week na Kersfees R4000 moes bymekaarmaak, 14 jaar gelede se R4000!
So is hy knap na nuwejaar 2001 vort. Nou het ek natuurlik maande lank voorberei aan my preek wat ek gaan afsteek voor hy gaan. Ek het tot notas gemaak en flitskaarte en kort opsommings agter op poskaarte geskryf, en ek was reg vir hom. Ek het die hele preek toe saamgevat in 'n bondige toespraak van ongeveer 2 en 'n half uur. Ek het begin waar ek my eerste kraampyn met hom gekry het, deur die detail van die 19-uur lange kraamproses gewerk, en dit toe jaar vir jaar gevat. Ek het besluit om die hoogtepunte te ignoreer en my toe te spits op die laagtepunte. Vanwaar die tydsduur van die toespraak. Ek het vooraf besluit die toespraak sal eindig in 'n crescendo op die oomblik waar hy dan nou in die vliegtuig sit Londen toe. Die preek het grootliks gegaan oor wat hy MOET doen en ook NIE moet doen nie. Ek het hom 'n paar keer tydens my vertoning sien aan die slaap raak maar ek het hom op sulke geleenthede met 'n flink klappie teruggebring na die hede toe. Ek het ook regdeur die toespraak met dramatiese tussenposes hom so met die wysvinger voor die bors gedruk. Dis nou regtig as ek 'n belangrike punt wou tuisbring. So kom ek toe by die grand finale van my preek. Nou staan ek al regop. Begeesterd is nie die woord nie. En ek "prod" hom so met die vinger voor die bors en sê: En JY mannetjie (prod), JY, JY (prod, prod), JY (prod) moenie dink jy gaan vir jou windgat hou die oomblik as jy op daai vliegtuig sit en dink jy is nou grootmeneer met MY geld nie!! JY (prod) sal vir jou gedra! Moenie dink JY (prod) gaan die lugwaardin roep en vir jou 'n double Jack Russell en Coke bestel nie!!
Nou as ek nou net onthou het dis Jack Daniels en nie Jack Russell nie, kon ek daai hele speech afgepull het. Maar na 2 en 'n halwe uur het ek alles opgedonner met EEN verkeerde woordjie. Needless to say het hy my dadelik reggehelp, tussen sy histeriese gelag deur. Ek kon eenvoudig nie dink aan 'n comeback nie en het toe nou maar net iets gemompel van "ek watch jou" en so is Pietie Londen toe. En ek is vas oortuig hy het JUIS 'n dubbel Jack Daniels en Coke op sy ma gedrink toe daai lugwaardin die gang af kom met haar trollietjie.
Binne 'n week het hy 'n werk gekry in 'n hotel daar in Cumbria in die Noorde van Engeland op die Skotse grens, naby die dorpie Keswick. . Dis nou lank voor selfone en whatsapp en sms'e wat jy moeiteloos oorsee kon stuur. Kommunikasie was moeilik, en beperk. Die kere wat ek wel met hom kon praat, het ek hom elke keer gewaarsku om op die uitkyk te wees vir Bokman. Ek het gereeld vir hom pakkies gestuur en op sy 19de verjaarsdag was hy in Londen en het ek vir hom, met 'n chocolatekoek in my rugsak, gaan kuier. Tot op hierdie dag kon ek nie uitfigure presies waar hy gebly het in daai tyd nie, want ons is nie toegelaat om daarheen te gaan nie. Ons het by ander Thabazimbikinders gebly in Leyton. Maar ek het hom elke dag gesien. Hy het toe vir 'n Fillipynse ou koerier gery met so groot van. Hy het pakkies heen-en-weer Heathrow toe vervoer. Baie later, lank nadat hy teruggekom het, het hy my vertel presies HOE swaar hy gekry het. Hoe hulle nie kos gehad het om te eet nie, hoe hy letterlik party aande in die bad moes slaap, hoe hulle omtrent elke maand na 'n ander plek getrek het, ensovoorts. Hoeka kom hy weereens by so nuwe blyplek aan en in een van die kaste kom hy af op 'n tjekboek. Net daar besluit hy om te gaan kos koop en hy skryf daar 'n tjek uit en teken hom en vir 'n week lank kon hy soos 'n koning eet. Vindingryk man! Altyd 'n outjie wat 'n plan kan maak!
Na 'n jaar kom hy terug. Van die grandiose spaarplanne het natuurlik dadels van gekom. Hy het 'n Oakley sonbril, 'n paar DC sneakers en 'n Play Station gehad om te wys vir sy moeite. En natuurlik stories en avonture waarvan ek nooit sal mag weet nie. Toe hy van die vliegtuig afklim is sy hare pikswart gekleur en hy het 'n stud deur die oogbank. Seker al die pad Jack Russells ook gedrink as jy my vra......
Sent from my BlackBerry® wireless device
Ook in sy matriekjaar besluit ek mos om vir my 'n trapmeul te koop om my drawwery nou na die volgende level toe te vat. Nou help hy my om die ding in die kamer op te stel. In so aantrekkamer gedeelte. Prop hom in, skakel aan en daar gaan ek. Na so kilometer besef ek die verveling is te erg. Ek het 'n TV in die kamer gehad, en langs elke kant van die bed was daar 'n ronde tafeltjie met 'n lang tafeldoek oor met 'n lamp en boeke op die tafeltjie. Nou manouvre ek en Pietie die trapmeul voor die bed in. Daar is net genoeg plek direk langs die bed. Die agterkant van die trapmeul raak aan die kanttafeltjie. Nou lê Pietie op die bed en ek en hy kyk The Bold and the Beautiful. Die trapmeul is nou hier by hom, reg langs die bed waarop hy lê. Maar so raas die ding so erg dat hy die TV al harder moet sit om te kan hoor. Dis toe nou in die middel van die winter en ek begin toe nou my drafsessie met 'n langmoutop aan. Na so 2 km begin ek erg warm kry en besluit ek om sommer so in die hardloop die top uit te trek. Fout. Daai trapmeul was seker gestel teen 'n spoed van 14 km/h, maar met daai top so halfpad oor my kop slaan ek daar neer en daai conveyor belt spoeg vir my agtertoe reg deur daai tafeltjie dat jy net lamp en Bybel en al Solly Ozrovech se dagstukkies sien trek. Ek gil vir Pietie om die ding af te skakel. Daar is so groot rooi knop waarby staan "Emergency Stop". Maar hy is so histeries van die lag dat hy nie kan beweeg nie. Al pad nou is vorentoe. Daar is nie plek aan die kante nie. Een kant is bed, ander kant is kas. Maar soos ek terugkruip onder die tafel uit en my verswikte hand op die belt sit om myself op te trek, so spoeg hy my weer uit. Keer op keer. Teen hierdie tyd het Pietie al aan die ander kant van die bed afgeval soos wat hy lag. Ek neem aan hy het toe die situasie opgeweeg en besluit hy sal agterna maar sy ma se toorn verduur, maar hy gaan dit geniet solank as wat hy kan. Wat toe 'n hele paar minute was op die ou end. Ten einde laaste kry ek vatplek aan die buitenste raam van die duiwelsapparaat en kry ek myself opgetrek sodat ek die ding kan stop. Teen daai tyd lyk dit of 'n orkaan daai kamer getref het. Pietie is nou stom van histerie. Hy kry nie meer 'n fisiese geluid uit nie. Hy klap net met sy een hand so op die bed. My enkels was beide bebloed, so ook die bokante van beide hande. My ego was gebroke, nie net gekneus nie. Maar ek staan daar op en begin op daai kind gil. Toe hou hy vinnig op lag. Ek slaan daai trapmeul daar op en sleep hom teen daai trappe af en bel soos in onmiddellik die vrou van die gym en verkoop hom net daar teen halfprys aan haar! So ek sou hom nogal mis as hy moes weggaan. Pietie, nie die trapmeul nie. Hy was slim genoeg om nooit weer na daai insident te verwys nie. Ons het meestal VIR mekaar gelag en nie MET mekaar nie, maar ons het ten minste baie gelag.
Daar is toe besluit dat hy direk na matriek Londen toe sal gaan en daar sal gaan werk vir 'n jaar. Dit was op daardie stadium vir my die veiligste opsie. Ver genoeg van die huis, maar darem in dieselfde tydsone. En hoeveel skade kan hy nou daar aanrig? Dis mos nou daai tyd wat ek hom, in wat ek net kan toeskryf aan 'n breinfloute, R1000 belowe het vir elke onderskeiding wat hy kry. En ek in die week na Kersfees R4000 moes bymekaarmaak, 14 jaar gelede se R4000!
So is hy knap na nuwejaar 2001 vort. Nou het ek natuurlik maande lank voorberei aan my preek wat ek gaan afsteek voor hy gaan. Ek het tot notas gemaak en flitskaarte en kort opsommings agter op poskaarte geskryf, en ek was reg vir hom. Ek het die hele preek toe saamgevat in 'n bondige toespraak van ongeveer 2 en 'n half uur. Ek het begin waar ek my eerste kraampyn met hom gekry het, deur die detail van die 19-uur lange kraamproses gewerk, en dit toe jaar vir jaar gevat. Ek het besluit om die hoogtepunte te ignoreer en my toe te spits op die laagtepunte. Vanwaar die tydsduur van die toespraak. Ek het vooraf besluit die toespraak sal eindig in 'n crescendo op die oomblik waar hy dan nou in die vliegtuig sit Londen toe. Die preek het grootliks gegaan oor wat hy MOET doen en ook NIE moet doen nie. Ek het hom 'n paar keer tydens my vertoning sien aan die slaap raak maar ek het hom op sulke geleenthede met 'n flink klappie teruggebring na die hede toe. Ek het ook regdeur die toespraak met dramatiese tussenposes hom so met die wysvinger voor die bors gedruk. Dis nou regtig as ek 'n belangrike punt wou tuisbring. So kom ek toe by die grand finale van my preek. Nou staan ek al regop. Begeesterd is nie die woord nie. En ek "prod" hom so met die vinger voor die bors en sê: En JY mannetjie (prod), JY, JY (prod, prod), JY (prod) moenie dink jy gaan vir jou windgat hou die oomblik as jy op daai vliegtuig sit en dink jy is nou grootmeneer met MY geld nie!! JY (prod) sal vir jou gedra! Moenie dink JY (prod) gaan die lugwaardin roep en vir jou 'n double Jack Russell en Coke bestel nie!!
Nou as ek nou net onthou het dis Jack Daniels en nie Jack Russell nie, kon ek daai hele speech afgepull het. Maar na 2 en 'n halwe uur het ek alles opgedonner met EEN verkeerde woordjie. Needless to say het hy my dadelik reggehelp, tussen sy histeriese gelag deur. Ek kon eenvoudig nie dink aan 'n comeback nie en het toe nou maar net iets gemompel van "ek watch jou" en so is Pietie Londen toe. En ek is vas oortuig hy het JUIS 'n dubbel Jack Daniels en Coke op sy ma gedrink toe daai lugwaardin die gang af kom met haar trollietjie.
Binne 'n week het hy 'n werk gekry in 'n hotel daar in Cumbria in die Noorde van Engeland op die Skotse grens, naby die dorpie Keswick. . Dis nou lank voor selfone en whatsapp en sms'e wat jy moeiteloos oorsee kon stuur. Kommunikasie was moeilik, en beperk. Die kere wat ek wel met hom kon praat, het ek hom elke keer gewaarsku om op die uitkyk te wees vir Bokman. Ek het gereeld vir hom pakkies gestuur en op sy 19de verjaarsdag was hy in Londen en het ek vir hom, met 'n chocolatekoek in my rugsak, gaan kuier. Tot op hierdie dag kon ek nie uitfigure presies waar hy gebly het in daai tyd nie, want ons is nie toegelaat om daarheen te gaan nie. Ons het by ander Thabazimbikinders gebly in Leyton. Maar ek het hom elke dag gesien. Hy het toe vir 'n Fillipynse ou koerier gery met so groot van. Hy het pakkies heen-en-weer Heathrow toe vervoer. Baie later, lank nadat hy teruggekom het, het hy my vertel presies HOE swaar hy gekry het. Hoe hulle nie kos gehad het om te eet nie, hoe hy letterlik party aande in die bad moes slaap, hoe hulle omtrent elke maand na 'n ander plek getrek het, ensovoorts. Hoeka kom hy weereens by so nuwe blyplek aan en in een van die kaste kom hy af op 'n tjekboek. Net daar besluit hy om te gaan kos koop en hy skryf daar 'n tjek uit en teken hom en vir 'n week lank kon hy soos 'n koning eet. Vindingryk man! Altyd 'n outjie wat 'n plan kan maak!
Na 'n jaar kom hy terug. Van die grandiose spaarplanne het natuurlik dadels van gekom. Hy het 'n Oakley sonbril, 'n paar DC sneakers en 'n Play Station gehad om te wys vir sy moeite. En natuurlik stories en avonture waarvan ek nooit sal mag weet nie. Toe hy van die vliegtuig afklim is sy hare pikswart gekleur en hy het 'n stud deur die oogbank. Seker al die pad Jack Russells ook gedrink as jy my vra......
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-10-20
Matriek is 'n klug!
Maar vroeg-vroeg in Graad 1 het ek agtergekom sy toon bitter min belangstelling in die skoolwerk self. Sy toon wel 'n lewendige belangstelling in al die buitemuurse aktiwiteite. Word na elke partytjie toe genooi en het baie maatjies! Ken elke Roxette liedjie uit haar kop uit, saam met al die dans moves. Vra jy haar wat is 4 + 2, sal sy gou op haar vingers tel en 6 sê, maar vra jy haar wat is 2 + 4, sal sy jou "defiant" aankyk en sê die juffrou het nog nie daai somme gedoen nie. Hier teen St. 1 se kant het ek besef as ek wil hê hierdie kind moet eendag matriek slaag, sal ek moet ingryp. Nou kyk, party mense het mos nou sulke moerse elaborate planne waarvolgens hulle hul kinders straf. Daar's 'n bottel waarin jy nou 50c moet gooi vir elke vloekwoord en daar is kamerdiens en kombuisdiens en badkamerdiens en tuinwerkdiens en karwas en sakgeld wat afgetrek word en bygetel word en plakkate met sterretjies op en ag ek weet nie wat nog als nie. So iets was natuurlik hopeloos te veel admin vir my. Dit sou daai jare seriously ge-impact het op die tyd wat ek spandeer het aan Days of our Lives, Santa Barbara en The Bold and the Beautiful. So ek het nou regtig beter dinge gehad om te doen as om my kinders 24/7 te polisieer. (Dalk moes ek maar, come to think of it in hindsight...). As hulle stout was het hulle 'n moerse pakslae gekry en die probleem is binne 5 minute opgelos. Verder het hulle buite gespeel tot dit donker is. Die hele Aggeneys rondgery op hulle fietse en te voet. Nou dieselfde genius redenasie het ek ten opsigte van Nola se huiswerk gehad. Ek kon nou ure met haar gesit het en later is ons altwee in trane en sy weet steeds nie dat 4 +2 en 2 + 4 dieselfde is nie, of sy kon boomgeklim het buitekant en ek kon binne 5 minute vinnig in so St 1 handskriffie haar huiswerk gedoen het. Ek het gegaan vir die laaste opsie. Baie minder stres vir ons al 3. Ek, sy, en die Juffrou.
So vorder sy flink deur die Laerskool. Neem aan alles deel en is heel gewild en baie happy met haar lewe. Steeds steur sy haar natuurlik gladnie aan wat enige onderwyser vir haar sê nie. Aan die einde van St 4 word sy gekies vir die skolierpatrollie, wat sy toe sommer self vriendelik dog ferm van die hand wys. Haar redes: Sy gaan nie daar staan in die pad soos 'n dom spietkop nie en sy gaan ook nie 'n halfuur vroeër opstaan OF 'n halfuur na skool bly om dit te doen nie. Hoe stry mens nou met so 'n redenasie?
Altyd mos maar 'n ou mooi dogtertjie gewees. Hier in St 6 word sy raakgesien deur 'n agent en kry sy die kans om modelwerk oorsee te gaan doen. Ek neem toe die besluit dat sy kan gaan, daar's in elk geval nog jaaaare tyd om matriek te kom klaarmaak. In haar St 7 jaar is sy sak en pak Italië toe. Sy kom met tussenposes terug en sy slaag St 7 met vlieënde vaandels, dit nadat sy net die helfte van die jaar in die skool was. So leer sy vlot Italiaans praat en vir die volgende 5 jaar sou sy baie van Europa te siene kry en natuurlik onnoembare avonture beleef, waarvan ek genadiglik die minimum weet. Hier teen die einde van St 7 moet die kinders mos nou hulle vakke kies vir St 8. Toe besef ek ons sal hier 'n ander plan moet maak. Ek doen toe bietjie navorsing en besluit dat Intec Kollege die beste keuse is vir 'n volwaardige Nasionale Senior Sertifikaat dmv korrespondensie. Ek skryf toe sommer in. Op hierdie stadium kon ek Nola se handskrif beter namaak as sy self. So is sy vir die grootste deel van haar St 8 jaar by die huis, maar sy woon klasse by by die Thabazimbi Christian School sodat sy daar onder toesig haar werk kan sit en doen. (Ek is nou nog verbaas dat hulle nie daarna daai skool se naam moes verander nie). Hier gaan dit heel goed. Ek onthou nog die voormalige Jimmy Abbott het die skool kom besoek om sy getuienis te lewer, en daar was 'n foto van hom saam met die hele skool in die plaaslike koerant. Ek vra haar die middag na skool: Waar is jy dan op daai foto Nola, jy was mos daai dag by die skool? Sy het in die klas gebly want sy het vir die juffrou gesê daar is nie 'n MANIER wat sy saam met daai ou op 'n foto verskyn nie. So kies die TCS ook 'n leerlingraad, maar uit die aard van die skool word hierdie leiers of prefekte nou "servants" genoem. Nola word ook gekies. Vriendelik dog ferm weier sy. Rede? Sy's niemand se "servant" nie. Goed dan. So kom sy die Intec St 8 met vlieënde vaandels deur. Dit behels net werkstukke, geen geskrewe eksamen nie. Raai wie het daai werkstukke gedoen? Met St 8 in die sakkie is happy-go-lucky Nola weer terug Europa toe. Ek het 'n paar maal daar vir haar gaan kuier waar sy soos 'n grootmens alleen in 'n woonstel gebly het vir maande op 'n slag. Orals oor Italië heen en ook in Athene, Griekeland. Heeltemal haar eie ding gedoen en ge-survive, op 15. Ek weet ook vandag ek en sy het in daardie tye 'n band gevorm wat nooit gebreek sal kan word nie.
Nou kom ons by St 9 en St 10. Dit doen jy nou in een jaar deur Intec. Maar gou sien ek hierdie is 'n gansie van 'n ander dam. Nola sit op daai tyd in Milaan en ek moet nou vir haar vakke kies en sommer inskryf vir Graad 12 ook. Sy't een jaar tyd. Die einde van die jaar moet sy terugkom en matriek kom skryf saam met die res van haar klasmaats. Hulle skryf in die skoolsaal. Sy skryf by die skoolkoshuis. Selfde datums, selfde vraestelle. Al verskil is sy was aan die begin van St 7 laas in 'n klaskamer. Ek kies toe die volgende matriekvakke: Afrikaans, Engels, Ekonomie, Bedryfsekonomie, Bybelstudie en Handelsreg. Alles standaaardgraad, behalwe Afrikaans en Engels. 'N week later daag die boeke op in 'n boks. Nola sit in Milaan. Ek sit in Thabazimbi. Ek begin frantically deur alles gaan en sien daar is 'n magdom take wat ingehandig moet word. Ek sal dadelik aan die werk moet spring. So werk ek deur Afrikaanse poësie en die Merchant of Venice en Mercantile Law en Genesis tot by Openbaring en beslote korporasies en eenmansake en ek kry toelating tot die matriek eindeksamen met 'n eksamennommer en 'n eksamensentrum!!!!!
Daai Augustus van wat nou haar matriekjaar sou wees, kom Nola huistoe. Sy hoor toe vir die eerste keer watter vakke sy oor 2 maande op Graad 12 vlak eksamen oor moet skryf. Needless to say het sy nog nooit in haar lewe van sulke vakke gehoor nie. Sy het GEEN idee van 'n formele brief in Afrikaans of Engels, opstelle, begripstoetse, comprehension, hoe om 'n vraestel te antwoord, monkey puzzles, kortvrae, langvrae, niks nie!!!!!! Niks!!!!!! Sy het geen idee hoe om te leer nie. Dis 'n nagmerrie. Maar ek het haar na haar kamer toe gevat en vir haar gesê: Nola, luister nou vandag vir my. Jy KAN dit doen. Ek gaan jou help en jy GAAN dit doen, maar dan moet jy my belowe jy sal vir die volgende 6 weke PRESIES doen wat ek van jou verwag. "Ek belowe Mamma". Okay. Now listen up.
Daar is 6 vakke. Daar is 6 weke. Daar is 7 dae in 'n week. 6 dae sal ons swot en die 7de dag sal ons hersien. Ons sal nie rus nie. Jy sal 6vm opstaan, eet en aantrek en 7vm sal jy by die eetkamertafel kom sit. 10vm tot 10.30vm kan jy 'n break kry. Tussen 1 en 2 kan jy rus. Van 4.30 tot 7nm kan jy 'n lang break kry. Jy mag dan nie in jou kamer wees nie, jy moet swem of draf of by iemand gaan kuier. Van 7nm tot 9nm swot ons weer, dan gaan stort jy, ons drink saam tee, en presies 10nm is jou lig af. Vir 6 weke lank. Elke dag. Deal? Deal.
Ek begin toe sommer met die eerste vak. Onthou sy was nooit in 'n klaskamer nie. Sy het geen werksboeke of notas nie. Afrikaans en Engels is beide 3 vraestelle: grammatika, voorgeskrewe werk en opstelle en begripstoets. So altesaam skryf sy 10 vraestelle. Toe vat ek die Ekonomie handboek. Hy het 300 bladsye. Deel deur 6 dae. 50 bladsye per dag. Sewende dag hersien ons. Sy sit met pen en papier, ek begin lees en verduidelik. Ons stry, ons baklei, ons huil, skree, vloek, lag. Terselfdertyd het ek 'n kantoor om te bedryf van die huis af. Dit doen ek na 9nm tot in die vroeë oggendure. En so vat ek en Nola vak vir vak, boek vir boek. As ons afkom op diagramme en formules wat ek nou sien ons gaan 'n dag lank spandeer aan 'n enkele bladsy en dan kry sy dit dalk nie eens in die eksamen nie, dan los ons dit eenvoudig uit. En stadig maar seker sien ek hoe haar brein ontsluit en hoe die inligting insypel. Ek maak flitskaarte en ons bou snaakse sinne met die eerste letters van woorde en teken prentjies en maak assosiasies en vir 6 weke lank hou ons by ons program.
Ek registreer haar eksamennommer by daai sms lyn wat jy dan kan bel om te hoor of jy geslaag het. So kom die dag wat sy haar eerste vak moet gaan skryf. Ek het nog nooit in my lewe so gestres nie. So het sy nie besef sy hoef nie al die vrae te doen nie en dat daar keusevrae was nie! Op nog 'n geleentheid het sy 10 minute voor die einde agtergekom daar is nog 'n klomp vrae aan die agterkant van die vraestel! So het ek haar gemotiveer en moed ingepraat en opgetel en maar weer probeer en vasgebyt. Die eksamen het tot 'n einde gekom, en ons is Margate toe. Oujaarsdag 2002 sit ek en sy op die strand. Sy sê ek moet daai nommer skakel, sy is te bang. Ek bel. Druk haar eksamennommer in. Die geblikte stem sê vir my: You have passed your Senior Certificate.
Julle kan nou daarvan maak wat julle wil. Ek verkies om te dink dat Nola een van die skerpste mense is wat ek ken. Sy het daarna nog vir jare lank om die wêreld gereis en daar is min plekke wat sy nog nie gesien het nie. Sy is welbelese en welberese en het 'n fantastiese werk. Sy woon in Kaapstad. Is getroud met die mooiste man in die land en is elke dag vir my 'n rots waarop ek kan steun. Sy het so pas 30 jaar oud geword en is die mens wat ek die liefste op hierdie aarde het!
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-10-16
Ek en die masseuse...
Maggie sê gisteraand vir my hoe baie sy nou daarvan sal hou om na 'n spa te gaan en 'n "full body massage" te kry. Ek bly toe maar stil. Maar so hard soos wat ek probeer om my geheue die afgelope 12 jaar te onderdruk, so krap haar woorde die wonde oop en borrel die onthou na die oppervlak.....
Net ter agtergrond, die ander dag praat hulle op die TV met 'n ou oor die misdaadsituasie in die land en spesifiek oor wat mense kan doen om hulself te beveilig en te voorkom om nie in 'n misdaadsituasie opgevang te word nie. Volgens my is "emigrasie" die enigste logiese antwoord op hierdie probleem, maar die ou het toe 'n heel interessante invalshoek. Hy sê navorsing het bewys dat die mens die enigste lewende ding op aarde is wat sy instinkte ignoreer. Kyk, 'n bok sal mos nou water drink daar by die watergat in die wildkamp of die wildtuin of where ever, dan sien jy net hy ruk sy kop op, beweeg een oor, en daar trek hy! Jy sien niks. Daar is geen leeu of luiperd naby nie. Maar die bok wou nie die kans vat om rond te hang en seker te maak daar is of daar is nie 'n leeu nie. Hy het "gevoel iets is nie reg nie", toe slaan hy poot in die wind. Hy gaan mos nou nie voel hy't 'n gat van homself gemaak as daar nou NIE 'n leeu was nie? Hy worry ook nie of die ander bokke vir hom lag nie! Screw hulle man! Hy's in elk geval nog 'n dag gespaar!
Maar die mens is mos nou die teenoorgestelde. Jy sal nou half 6 op 'n vrydagmiddag in 'n verlate gebou in die industriële gebied van Bloemfontein die knoppie vir die hysbak druk en as die deure oopgaan, staan die Modimolle Monster voor jou. Jy voel ook "iets is nie reg nie", maar ons is mos bitter ordentlik. Jy wil mos nou nie aanstoot gee nie. Nou klim jy maar in. Nou sien jy hier langs die paneel met die knoppies op staan 'n ding wat lyk of hy uit die Rocky Horror Show ontsnap het. Maar jy sê maar "middag", en druk die knoppie vir die 23ste verdieping. (Okay ek weet nou nie of Bloemfontein spesifiek sulke hoë geboue het nie, maar julle vang my dryf). Nou ry julle drietjies maar boontoe. Jy kyk nou maar boontoe soos wat die liggies die vloere afmerk. Drie dae later word jy wakker in die hospitaal, uitgesprei oor 4 beddens. Net jou linker kniekop is nie toe onder verbande nie. Na 3 maande is jy darem nou al so dat jy met 'n strooitjie kan eet en kan skryf met 'n pen tussen jou 3 oorblywende tande vasgeklem en met jou 1 oorblywende, halfblinde oog te kan sien waar jy skryf. Nou vra die polisieman jou wat het gebeur. Jy skryf: Ek het gevoel iets is nie reg nie....
Goed. So bevind ek my in Oktober 2002 op die pragtige eiland van Mauritius vir die 5de huweliksherdenking van my 2de mislukte huwelik. Gelukkig het ek dit daai tyd nou nie geweet nie. Man, dit gaan te lekker. Ek is met 'n parachute agter 'n boot aan, ek seil op 'n catamaran, ek snorkel, ek duik, ek ski, ek speel gholf, ek ry fiets, ek gym, ek hardloop, ek eet, ek shop, ek body surf, ek boogie board, ek windsurf......okay, die tweede dag is ek toe nou verveeld. Nou verken ek die resort. Kom af op 'n spa. Bespreek dadelik vir my 'n "full body massage" vir die volgende dag. Die ontvangsdame gee toe vir my 'n moerse lang lys van verskillende tipe masserings. Nou kyk, ek kom van Thabazimbi af.....wat weet ek nou van swedish massage en japanese massage en dis reflexology en aroma therapy en kort duskant 'n papsmeer besluit ek toe, vanwee my atletiese en sportiewe aard, dat ek maar sal gaan vir die "deep sports massage". Ek betaal toe die geld en ek sal die volgende oggend inklok.
Kom daar aan, nou word ek in so kamertjie ingelei. Halfdonker. Klink soos Roberto se panfluitmusiek op die agtergrond. Op die kussing lé die "obligatory" laventeltakkie. Plat masseertafel, met daai gat waar jy jou gesig moet indruk. Die vrou sê: "You can undress, face downwards, and cover yourself with this towel". (Die bokkie drink nou nog rustig watertjies, geen leeu in sig nie).
Nou gaan lê ek. Kop in daai gat gedruk. Kyk vir die vloer. Ek hoor die deur saggies oopgaan. Voetstappe kom nader. Nou julle weet mos, in elke fliek wat beskryf word as 'n "psychological thriller" is daar mos altyd iemand wat onskuldig en teen sy sin in 'n malhuis of gestig of inrigting beland. Dan is daar so evil, mallerige psigiater en die mense wat daar werk is mos altyd swartes en hulle dra sulke spierwit klere. Hulle dra ook mos sulke spesifieke soort spierwit skoene. Met sulke spierwit sole. Rubbersole. Als wit. Nou toe ek nou daar lê en wag vir die helende hande op my, toe verskyn daar presies so paar skoene binne my veld van sig. Nou NET daar, moes my instinkte ingeskop het!! Want op daai presiese oomblik kan ek veel later onthou het ek die gevoel gekry van "iets voel nie vir my reg nie". Maar wat nou gemaak? Ek druk maar deur! Die vrou het dan nog nie eens begin nie, en ek het klaar betaal ook nog! What can possibly go wrong?!!!
My laaste "coherent" gedagte was dat sy die handdoek verwyder het. Die volgende oomblik gooi sy 3 liter lawa op my rug uit. (Later blyk dit warm olie te gewees het. Yeah right). Ek is toe totaal verstom dat sy nie ag slaan op my bloedstollende kreet nie. Maar ek besef toe binne 'n milli-sekonde ek het self ook nie my kreet gehoor nie. Ek het gegil, maar geen klank het uit my geskokte liggaam ontsnap nie. Daai kreet sal vir ewig "frozen in time" iewers om 'n planeet in die buitenste ruim rondswerf, want die Here weet, ek het laas met Pietie se geboorte toe ek net 6 cm ontsluit was en hy besluit het "nou is die tyd", so gegil. Toe ek besef ek gaan nou my Heiland ontmoet, toe kyk ek vir oulaas om, net om te weet hoe lyk die gesig van die doodsengel wat my kom haal het. Liewe ouers. Wydsbeen bo-op my sit 'n Kreoolse eilandbewoner, geslag onbekend maar vermoedelik vroulik, in spierwit klere, en seker so driekwart deur haar geslagsverandering. Die volgende oomblik druk sy my kop terug in daai opening en my laaste bewuste gedagte was toe sy daai neksenings, wat Mnr Ehlers laas in St 6 geknyp het, tussen haar duim en wysvinger beetkry en dit druk dat ek voel hoe haar vingers aan mekaar raak. Genadiglik val ek toe flou. Sy het dit obviously nie agtergekom nie, want ek lê mos nou al klaar. Sy sien toe my slap en willose liggaam as 'n teken dat ek totaal ontspanne is. Toe lê sy in pappie. Ek het vir die volgende uur gewissel tussen bewus en bewusteloos. Die kere wat ek wel kortstondig my bewussyn herwin het, was dan nou die tye wat sy haar greep verwissel het, en daar so 30 sekondes was wat sy nie 'n kniekop of elmboog deur my spiere tot op my skelet gedruk het nie. Ek het sulke patetiese geluidjies gemaak, kan ek nog goed onthou, wat ten beste beskryf kan word as iets tussen 'n "whimper" en 'n snik en 'n histeriese giggel. In haar kultuur moes sy dit geïnterpreteer het as een of ander "mating call", neem ek aan. Dis al hoe ek haar entoesiasme kon interpreteer direk na so sniksessie. Ek het dit toe nou maar gelos. Na 'n uur het ek vir 'n kort wyle weer my bewussyn herwin toe sy van my afgeklim het. Maar ek kon nie opstaan nie. Dis altyd moeilik met soveel geskeurde ligamente, gerekte spiere, haarlynfrakture en gekraakte ribbes. Ek het toe nog 'n ruk daar gelê. Die ontvangsdame het my later op my gebreekte, gekneusde liggaam kom tik en gesê ek moet nou aantrek. Ek het teruggestrompel kamer toe, met my voorkop aan die deur geklop, en in 'n hoop op die bed neergeval. Ek het vir die volgende 2 dae in 'n semi-donker kamer gelê. My man het na die hoofstad Port Louis gery op soek na Voltaren Gel en anti-inflammatoriese pille, knee guards, ankle guards, rugstut, pynpille, asynlappe, en Grandpa's. Ek kon nie na die restaurant toe gaan om te eet nie. Ek het vir 2 dae uit die bar fridge in die kamer geleef. My man het Bounty bars en Mars bars in stukkies opgebreek en dit in Grandpa gerol en langs die kant van my mond ingedruk. Afgespoel met Energade en Re-hydrate. Op die derde dag kon ek met behulp van 'n loopraam tot by die warm swembad se wal vorder. Die ronddryf in die water was wonderlik. Ons het op daai stadium besluit om van die spesiale aanbod gebruik te maak en nog 5 dae langer te bly. 'N week na my "ordeal" kon ek weer normaal loop en funksioneer en het ek die laaste 5 dae gate uit geniet. Wye draaie om daai spa geloop, needless to say.
"Hester hoor jy my? Ek vra of jy ook sal hou van 'n vollyf massering?"
"Nee dis okay. Gaan jy maar. Jy moet vra vir 'n "deep sports massage". Dis nogal 'n belewenis".
"Okay ek gaan! Lekker slaap!"
"Dankie. Jy ook".
Sent from my BlackBerry® wireless device
Net ter agtergrond, die ander dag praat hulle op die TV met 'n ou oor die misdaadsituasie in die land en spesifiek oor wat mense kan doen om hulself te beveilig en te voorkom om nie in 'n misdaadsituasie opgevang te word nie. Volgens my is "emigrasie" die enigste logiese antwoord op hierdie probleem, maar die ou het toe 'n heel interessante invalshoek. Hy sê navorsing het bewys dat die mens die enigste lewende ding op aarde is wat sy instinkte ignoreer. Kyk, 'n bok sal mos nou water drink daar by die watergat in die wildkamp of die wildtuin of where ever, dan sien jy net hy ruk sy kop op, beweeg een oor, en daar trek hy! Jy sien niks. Daar is geen leeu of luiperd naby nie. Maar die bok wou nie die kans vat om rond te hang en seker te maak daar is of daar is nie 'n leeu nie. Hy het "gevoel iets is nie reg nie", toe slaan hy poot in die wind. Hy gaan mos nou nie voel hy't 'n gat van homself gemaak as daar nou NIE 'n leeu was nie? Hy worry ook nie of die ander bokke vir hom lag nie! Screw hulle man! Hy's in elk geval nog 'n dag gespaar!
Maar die mens is mos nou die teenoorgestelde. Jy sal nou half 6 op 'n vrydagmiddag in 'n verlate gebou in die industriële gebied van Bloemfontein die knoppie vir die hysbak druk en as die deure oopgaan, staan die Modimolle Monster voor jou. Jy voel ook "iets is nie reg nie", maar ons is mos bitter ordentlik. Jy wil mos nou nie aanstoot gee nie. Nou klim jy maar in. Nou sien jy hier langs die paneel met die knoppies op staan 'n ding wat lyk of hy uit die Rocky Horror Show ontsnap het. Maar jy sê maar "middag", en druk die knoppie vir die 23ste verdieping. (Okay ek weet nou nie of Bloemfontein spesifiek sulke hoë geboue het nie, maar julle vang my dryf). Nou ry julle drietjies maar boontoe. Jy kyk nou maar boontoe soos wat die liggies die vloere afmerk. Drie dae later word jy wakker in die hospitaal, uitgesprei oor 4 beddens. Net jou linker kniekop is nie toe onder verbande nie. Na 3 maande is jy darem nou al so dat jy met 'n strooitjie kan eet en kan skryf met 'n pen tussen jou 3 oorblywende tande vasgeklem en met jou 1 oorblywende, halfblinde oog te kan sien waar jy skryf. Nou vra die polisieman jou wat het gebeur. Jy skryf: Ek het gevoel iets is nie reg nie....
Goed. So bevind ek my in Oktober 2002 op die pragtige eiland van Mauritius vir die 5de huweliksherdenking van my 2de mislukte huwelik. Gelukkig het ek dit daai tyd nou nie geweet nie. Man, dit gaan te lekker. Ek is met 'n parachute agter 'n boot aan, ek seil op 'n catamaran, ek snorkel, ek duik, ek ski, ek speel gholf, ek ry fiets, ek gym, ek hardloop, ek eet, ek shop, ek body surf, ek boogie board, ek windsurf......okay, die tweede dag is ek toe nou verveeld. Nou verken ek die resort. Kom af op 'n spa. Bespreek dadelik vir my 'n "full body massage" vir die volgende dag. Die ontvangsdame gee toe vir my 'n moerse lang lys van verskillende tipe masserings. Nou kyk, ek kom van Thabazimbi af.....wat weet ek nou van swedish massage en japanese massage en dis reflexology en aroma therapy en kort duskant 'n papsmeer besluit ek toe, vanwee my atletiese en sportiewe aard, dat ek maar sal gaan vir die "deep sports massage". Ek betaal toe die geld en ek sal die volgende oggend inklok.
Kom daar aan, nou word ek in so kamertjie ingelei. Halfdonker. Klink soos Roberto se panfluitmusiek op die agtergrond. Op die kussing lé die "obligatory" laventeltakkie. Plat masseertafel, met daai gat waar jy jou gesig moet indruk. Die vrou sê: "You can undress, face downwards, and cover yourself with this towel". (Die bokkie drink nou nog rustig watertjies, geen leeu in sig nie).
Nou gaan lê ek. Kop in daai gat gedruk. Kyk vir die vloer. Ek hoor die deur saggies oopgaan. Voetstappe kom nader. Nou julle weet mos, in elke fliek wat beskryf word as 'n "psychological thriller" is daar mos altyd iemand wat onskuldig en teen sy sin in 'n malhuis of gestig of inrigting beland. Dan is daar so evil, mallerige psigiater en die mense wat daar werk is mos altyd swartes en hulle dra sulke spierwit klere. Hulle dra ook mos sulke spesifieke soort spierwit skoene. Met sulke spierwit sole. Rubbersole. Als wit. Nou toe ek nou daar lê en wag vir die helende hande op my, toe verskyn daar presies so paar skoene binne my veld van sig. Nou NET daar, moes my instinkte ingeskop het!! Want op daai presiese oomblik kan ek veel later onthou het ek die gevoel gekry van "iets voel nie vir my reg nie". Maar wat nou gemaak? Ek druk maar deur! Die vrou het dan nog nie eens begin nie, en ek het klaar betaal ook nog! What can possibly go wrong?!!!
My laaste "coherent" gedagte was dat sy die handdoek verwyder het. Die volgende oomblik gooi sy 3 liter lawa op my rug uit. (Later blyk dit warm olie te gewees het. Yeah right). Ek is toe totaal verstom dat sy nie ag slaan op my bloedstollende kreet nie. Maar ek besef toe binne 'n milli-sekonde ek het self ook nie my kreet gehoor nie. Ek het gegil, maar geen klank het uit my geskokte liggaam ontsnap nie. Daai kreet sal vir ewig "frozen in time" iewers om 'n planeet in die buitenste ruim rondswerf, want die Here weet, ek het laas met Pietie se geboorte toe ek net 6 cm ontsluit was en hy besluit het "nou is die tyd", so gegil. Toe ek besef ek gaan nou my Heiland ontmoet, toe kyk ek vir oulaas om, net om te weet hoe lyk die gesig van die doodsengel wat my kom haal het. Liewe ouers. Wydsbeen bo-op my sit 'n Kreoolse eilandbewoner, geslag onbekend maar vermoedelik vroulik, in spierwit klere, en seker so driekwart deur haar geslagsverandering. Die volgende oomblik druk sy my kop terug in daai opening en my laaste bewuste gedagte was toe sy daai neksenings, wat Mnr Ehlers laas in St 6 geknyp het, tussen haar duim en wysvinger beetkry en dit druk dat ek voel hoe haar vingers aan mekaar raak. Genadiglik val ek toe flou. Sy het dit obviously nie agtergekom nie, want ek lê mos nou al klaar. Sy sien toe my slap en willose liggaam as 'n teken dat ek totaal ontspanne is. Toe lê sy in pappie. Ek het vir die volgende uur gewissel tussen bewus en bewusteloos. Die kere wat ek wel kortstondig my bewussyn herwin het, was dan nou die tye wat sy haar greep verwissel het, en daar so 30 sekondes was wat sy nie 'n kniekop of elmboog deur my spiere tot op my skelet gedruk het nie. Ek het sulke patetiese geluidjies gemaak, kan ek nog goed onthou, wat ten beste beskryf kan word as iets tussen 'n "whimper" en 'n snik en 'n histeriese giggel. In haar kultuur moes sy dit geïnterpreteer het as een of ander "mating call", neem ek aan. Dis al hoe ek haar entoesiasme kon interpreteer direk na so sniksessie. Ek het dit toe nou maar gelos. Na 'n uur het ek vir 'n kort wyle weer my bewussyn herwin toe sy van my afgeklim het. Maar ek kon nie opstaan nie. Dis altyd moeilik met soveel geskeurde ligamente, gerekte spiere, haarlynfrakture en gekraakte ribbes. Ek het toe nog 'n ruk daar gelê. Die ontvangsdame het my later op my gebreekte, gekneusde liggaam kom tik en gesê ek moet nou aantrek. Ek het teruggestrompel kamer toe, met my voorkop aan die deur geklop, en in 'n hoop op die bed neergeval. Ek het vir die volgende 2 dae in 'n semi-donker kamer gelê. My man het na die hoofstad Port Louis gery op soek na Voltaren Gel en anti-inflammatoriese pille, knee guards, ankle guards, rugstut, pynpille, asynlappe, en Grandpa's. Ek kon nie na die restaurant toe gaan om te eet nie. Ek het vir 2 dae uit die bar fridge in die kamer geleef. My man het Bounty bars en Mars bars in stukkies opgebreek en dit in Grandpa gerol en langs die kant van my mond ingedruk. Afgespoel met Energade en Re-hydrate. Op die derde dag kon ek met behulp van 'n loopraam tot by die warm swembad se wal vorder. Die ronddryf in die water was wonderlik. Ons het op daai stadium besluit om van die spesiale aanbod gebruik te maak en nog 5 dae langer te bly. 'N week na my "ordeal" kon ek weer normaal loop en funksioneer en het ek die laaste 5 dae gate uit geniet. Wye draaie om daai spa geloop, needless to say.
"Hester hoor jy my? Ek vra of jy ook sal hou van 'n vollyf massering?"
"Nee dis okay. Gaan jy maar. Jy moet vra vir 'n "deep sports massage". Dis nogal 'n belewenis".
"Okay ek gaan! Lekker slaap!"
"Dankie. Jy ook".
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-10-14
Kinders en hul verbeelding....
Deesdae is kinders mos nie meer kinders nie. Hulle is nou miniatuur grootmense. Jy mag hulle gladnie in liefde tugtig nie. Die kind kan jou gaan verkla by die Landdros. Okay dis nou nie heeltemal 'n nuwe ding nie, want as julle moet weet hoeveel keer ek net betyds daai foon doodgedruk het as Nola Childline gebel het!!!! Dit was mos nou haar party trick. As sy my iets vra en ek weier, of as ek met haar raas of haar 'n pak slae gee, hardloop sy reguit telefoon toe en bel Childline.
Dis ook mos nou gladnie polities korrek om enigsins na jou kind se geslagsdele te verwys deur 'n ander naam daaraan te gee nie. Dit moet nou op die korrekte biologiese naam aangespreek word. Ek weet nie eens of mens nog mag praat van "geslagsdele" en of dit dalk "voortplantingsorgane" is nie? Nou kyk, ek is seker maar outyds of "old school" of noem dit nou net wat jy wil, maar om te hoor hoe een van die moderne ma's na haar babadogtertjie se moemfie verwys as 'n vagina, is vir my een te veel, sorry. Van penis praat ek nou nie eens nie. Ek kan dit skaars tik.
Kinders moet ook van dag een af vertel word daar bestaan nie iets soos Kersvader of die Tandemuis of die Paashaas nie. In elk geval hoef jy hulle deesdae gladnie van Kersvader of die Paashaas te vertel nie, want die kind moet mos sy eie geloof kies as hy groot genoeg is. Daar mag ook gladnie na 'n moslemkind of 'n christenkind verwys word nie. Dit is bloot "die kind van moslemouers" of "die kind van christenouers". So jy moet nou vir klein Pietie issue met 'n Bybel en 'n Koran en 'n Tora en Mein Kampf en die Huisgenoot en hom los dat hy dit nou maar self uitfigure? Seker met 'n knipmes ook in case hy homself moet besny. En jy mag ook nie meer sê "Merry Christmas" nie. Dis ook polities inkorrek. Jy mag nou net sê "Happy Holidays". En al wat 'n geloof is vier nou saam Kersfees. Of dan nou "Happy Holidays". Kinders van alle gelowe kry geskenke. Hulle het bloot wat genoem word 'n "wish list". Ek's natuurlik die laaste mens op aarde om enige kind van 'n geskenk te ontneem, so DIS nie wat my pla nie. Maar om 'n spesiale dag van 'n sekere geloof te hijack en te maak of dit maar okay is, dis wat my pla. Dis so goed ek sê ek gaan Ramadan saam met die Moslems vier want ek is so paar kilogram oorgewig. En met Eid gaan ek dan weer lekker weglê aan boerekos. Dis mos nou om 'n bespotting te maak van hulle heilige dae!
Nou kom ek vertel julle van my kinders en die Paashaas. Ja ja ja ek weet dat ons 'n afgewaterde weergawe van Paasfees vier, wat eintlik min ooreenkoms toon met die Joodse Pasga, en ek weet dat die eiers en die haas as vrugbaarheidsimbole deel is van ons pagan geskiedenis, en ek weet van die godin Ishtar van wie Easter afgelei is, en van die Rooms Katolieke wat agter die datums sit van wanneer Paasfees gevier word, afhangende van die stand van die maan. Dis ook hoekom die datums elke jaar so ver verskil van die vorige jaar. Maar ek wil praat van die Paashaas. Daai outjie wat die marshmallow eiers bring en daai harde wit eiers wat die skuim in jou mondhoeke laat staan soos jy hulle suig!!
Een jaar is ons mos nou by Port Nolloth oor Paasfees. Hoeka die dag toe Chris Hani doodgeskiet is. Almal het gedink die land gaan in vlamme op, maar ek was meer bekommerd oor my Paashaasplanne as oor 'n moontlike rewolusie. Die uitdaging was om die mandjie met paaseiers by die agterdeur neer te sit, te klop, weg te hardloop sonder om voetspore te los, en nie vir Pietie of Nola te laat agterkom dat ek weggeraak het vir 'n rukkie nie. Na vele mislukte pogings doen ek dit toe so. Onthou, die huis wat ons in gebly het vir daai naweek het nie 'n tuin gehad nie, dit was seesand reg rondom. Ek het die mandjie by die agterdeur gaan neersit. Toe gee ek sulke lang treë in trurat weg van die agterdeur af. So ver soos wat ek agteruit treë, so vee ek my voetspore dood, en daar waar ek gevee het, maak ek met my 3 middelste vingers bymekaar, so haasspoortjie. Toe ek nou so ent weg is toe vat ek 'n klip en gooi 'n moerse hou teen die agterdeur. Ek hardloop toe vinnig met 'n wye draai om die huis en by die oop voordeur in. Ek gil toe vir Pietie en Nola: Het julle iets gehoor?? Ek het iets sien weghardloop van die agterdeur af!!!! Iets klein en grys!!!!! En ek het iets in sy hand gesien!!!!! Hulle was totaal en geheel en al histeries!! Ons het agterdeur toe gestorm en dit oopgepluk en daar was die mandjie!!!! Hulle het op hul kniee neergeval in totale verbystering. Ons het vir ure daarna nog die spoortjies gevolg en gepraat en gespekuleer oor hoe dit nou kon werk en waar die Paashaas nou is en hoe het hy geweet hulle is daar en so het dit tot laat in die nag aangehou. Nou geen sielkundige op hierdie aardbol sal nou vir MY oortuig dat so 'n ondervinding sleg is vir 'n kind se ontwikkeling nie.
Terug in Aggeneys het hulle begin tande wissel. Pietie eerste. Daai jare was R5 gelukkig nog meer as genoeg vir 'n tand. Deesdae word die kinders seker betaal met e-bucks. Of aandele. Of airtime. So besluit ek sommer op die ingewing van die oomblik om 'n briefie vir Pietie te skryf van die Tandemuis af. Ek vat so kleeeein stukkie papier en 'n Bic pen, daai geel penne met die dun skerp punte. Ek skryf nou maar net om dankie te sê vir die tand en ek gooi toe sommer so sedelessie ook in terwyl ek nou besig is. Needless to say was die R5 'n bysaak! Daai kind kon nie GLO dat 'n muis vir hom 'n briefie geskryf het nie! Ek het kamma gesukkel om uit te maak wat die muis geskryf het, maar ek moes daai briefie seker 'n 100 maal oor lees vir hom. Die Tandemuis het 'n naam ook gehad. Floris. Toe begin Nola wissel. So kry sy ook 'n briefie. Van Floris se vrou af. Florina. En so het ek jaar in en jaar uit vir daai 2 kinders briefies geskryf. Altyd in dieselfde bewerige handskriffie. En wonderbaarlik het Floris en Florina presies geweet van elke beweging van Pietie en Nola. Selfs toe hulle Thabazimbi toe getrek het, het hulle per brief laat weet dat hulle ons afgeluister het en dat hulle gaan saam trek. Presies hoe en wanneer hulle in die treklorrie geklim het, elke dorp wat hulle deurgery het, hoe hulle in die nuwe huis in die dak weggekruip het, hoe bly hulle is dat ons nie 'n kat het nie......man, elke detail van daai muise se lewe het Pietie en Nola beleef! Later het Floris en Florina sommer net randomly vir hulle briewe geskryf, bôgger die tande! En toe die heuglike nuus! Florina is swanger! So is Floorsie en Doorsie gebore. Ek kon toe sommer lekker 'n seksvoorligtingsessie ook daar inwerk. Vanuit 'n muis se oogpunt.
Dan vra Florina vir Nola of sy haar Barbie se cool bag kan leen vir hulle melk, dan sit Nola die klein pienk koelsakkie daar neer. As sy slaap, gaan haal ek dit en steek dit vir weke in my kas weg. En so het dit deur die jare aangegaan. Later was hulle groot en al hulle tande was gewissel en nooit het iemand ooit iets daarvan gesê nie. Ek het nooit vir hulle gesê dit was ek nie. Ek het dit as logies aanvaar dat hulle dit geweet het. Floris en Florina en Floorsie en Doorsie het toe so half 'n natuurlike dood gesterf. So gaan Pietie Affies toe. Een vrydag gaan haal ek hom oudergewoonte en in die kar praat ons oor iets, en ek sê: Dis amper soos ek wat maak of ek 'n Tandemuis is en vir julle briefies skryf. Maar ek sien sy kop ruk om en hy staar in totale ongeloof na my. Hy vra my: Het JY die briefies geskryf? Uhm.......ja. Totale stilte en absolute verstomming. Hy vra my weer: Maar was dit JY wat daai briefies geskryf het? Ja Pietie. Wie anders? Muise kan mos nie skryf nie, jy het tog seker lankal uitgefigure dit was ek? Ons het in doodse stilte teruggery Thabazimbi toe. As hy daaroor moes dink, het hy natuurlik besef daar is nie iets soos 'n Tandemuis nie en dat muise nie kan skryf nie. Maar vir so lank as wat hy kon onthou, HET hy dit geglo. Hy het dit geglo tot op 'n spesifieke ouderdom, en toe het hy daarvan vergeet. So hy het dit eintlik nooit aktief op 'n dag NIE meer geglo nie. Totdat ek dit vir hom gesê het. Toe het hy vir die eerste keer in jare weer daaraan gedink. In St. 8. Hy vra my toe: En daai Paashaas? Daar by die see daai keer? Nee, DIT was nie ek nie! Ek belowe!
So kies maar self of jy met verveelde kinders met selfone teen hulle ore in Knysna se bosse wil rondloop, en of julle vir ure lank wil soek na Dawie Kabouter, want hy MOET daar iewers bly! En regtig, my kinders het grootgeword op 'n dieet van Liewe Heksie en Teenage Mutant Ninja Turtles en alles wat hulle op TV gevolg het, moes ek die duvets en die sjampoe en die seep en die pajamas en die waterbottels en kosblikke en rugsakke ook van koop! Kyk, Disney het 'n fortuin uit MY uit gemaak! Maar vandag is hulle volronde en interessante en welbelese en welberese grootmense wat heeltemal goed genoeg kan onderskei tussen werklikheid en fantasie. Dis jou keuse of jy 'n klein grootmensie sonder verbeelding en 'n bietjie magic en fantasie gaan grootmaak. Ek weet wat ek weer sal kies!
Sent from my BlackBerry® wireless device
Dis ook mos nou gladnie polities korrek om enigsins na jou kind se geslagsdele te verwys deur 'n ander naam daaraan te gee nie. Dit moet nou op die korrekte biologiese naam aangespreek word. Ek weet nie eens of mens nog mag praat van "geslagsdele" en of dit dalk "voortplantingsorgane" is nie? Nou kyk, ek is seker maar outyds of "old school" of noem dit nou net wat jy wil, maar om te hoor hoe een van die moderne ma's na haar babadogtertjie se moemfie verwys as 'n vagina, is vir my een te veel, sorry. Van penis praat ek nou nie eens nie. Ek kan dit skaars tik.
Kinders moet ook van dag een af vertel word daar bestaan nie iets soos Kersvader of die Tandemuis of die Paashaas nie. In elk geval hoef jy hulle deesdae gladnie van Kersvader of die Paashaas te vertel nie, want die kind moet mos sy eie geloof kies as hy groot genoeg is. Daar mag ook gladnie na 'n moslemkind of 'n christenkind verwys word nie. Dit is bloot "die kind van moslemouers" of "die kind van christenouers". So jy moet nou vir klein Pietie issue met 'n Bybel en 'n Koran en 'n Tora en Mein Kampf en die Huisgenoot en hom los dat hy dit nou maar self uitfigure? Seker met 'n knipmes ook in case hy homself moet besny. En jy mag ook nie meer sê "Merry Christmas" nie. Dis ook polities inkorrek. Jy mag nou net sê "Happy Holidays". En al wat 'n geloof is vier nou saam Kersfees. Of dan nou "Happy Holidays". Kinders van alle gelowe kry geskenke. Hulle het bloot wat genoem word 'n "wish list". Ek's natuurlik die laaste mens op aarde om enige kind van 'n geskenk te ontneem, so DIS nie wat my pla nie. Maar om 'n spesiale dag van 'n sekere geloof te hijack en te maak of dit maar okay is, dis wat my pla. Dis so goed ek sê ek gaan Ramadan saam met die Moslems vier want ek is so paar kilogram oorgewig. En met Eid gaan ek dan weer lekker weglê aan boerekos. Dis mos nou om 'n bespotting te maak van hulle heilige dae!
Nou kom ek vertel julle van my kinders en die Paashaas. Ja ja ja ek weet dat ons 'n afgewaterde weergawe van Paasfees vier, wat eintlik min ooreenkoms toon met die Joodse Pasga, en ek weet dat die eiers en die haas as vrugbaarheidsimbole deel is van ons pagan geskiedenis, en ek weet van die godin Ishtar van wie Easter afgelei is, en van die Rooms Katolieke wat agter die datums sit van wanneer Paasfees gevier word, afhangende van die stand van die maan. Dis ook hoekom die datums elke jaar so ver verskil van die vorige jaar. Maar ek wil praat van die Paashaas. Daai outjie wat die marshmallow eiers bring en daai harde wit eiers wat die skuim in jou mondhoeke laat staan soos jy hulle suig!!
Een jaar is ons mos nou by Port Nolloth oor Paasfees. Hoeka die dag toe Chris Hani doodgeskiet is. Almal het gedink die land gaan in vlamme op, maar ek was meer bekommerd oor my Paashaasplanne as oor 'n moontlike rewolusie. Die uitdaging was om die mandjie met paaseiers by die agterdeur neer te sit, te klop, weg te hardloop sonder om voetspore te los, en nie vir Pietie of Nola te laat agterkom dat ek weggeraak het vir 'n rukkie nie. Na vele mislukte pogings doen ek dit toe so. Onthou, die huis wat ons in gebly het vir daai naweek het nie 'n tuin gehad nie, dit was seesand reg rondom. Ek het die mandjie by die agterdeur gaan neersit. Toe gee ek sulke lang treë in trurat weg van die agterdeur af. So ver soos wat ek agteruit treë, so vee ek my voetspore dood, en daar waar ek gevee het, maak ek met my 3 middelste vingers bymekaar, so haasspoortjie. Toe ek nou so ent weg is toe vat ek 'n klip en gooi 'n moerse hou teen die agterdeur. Ek hardloop toe vinnig met 'n wye draai om die huis en by die oop voordeur in. Ek gil toe vir Pietie en Nola: Het julle iets gehoor?? Ek het iets sien weghardloop van die agterdeur af!!!! Iets klein en grys!!!!! En ek het iets in sy hand gesien!!!!! Hulle was totaal en geheel en al histeries!! Ons het agterdeur toe gestorm en dit oopgepluk en daar was die mandjie!!!! Hulle het op hul kniee neergeval in totale verbystering. Ons het vir ure daarna nog die spoortjies gevolg en gepraat en gespekuleer oor hoe dit nou kon werk en waar die Paashaas nou is en hoe het hy geweet hulle is daar en so het dit tot laat in die nag aangehou. Nou geen sielkundige op hierdie aardbol sal nou vir MY oortuig dat so 'n ondervinding sleg is vir 'n kind se ontwikkeling nie.
Terug in Aggeneys het hulle begin tande wissel. Pietie eerste. Daai jare was R5 gelukkig nog meer as genoeg vir 'n tand. Deesdae word die kinders seker betaal met e-bucks. Of aandele. Of airtime. So besluit ek sommer op die ingewing van die oomblik om 'n briefie vir Pietie te skryf van die Tandemuis af. Ek vat so kleeeein stukkie papier en 'n Bic pen, daai geel penne met die dun skerp punte. Ek skryf nou maar net om dankie te sê vir die tand en ek gooi toe sommer so sedelessie ook in terwyl ek nou besig is. Needless to say was die R5 'n bysaak! Daai kind kon nie GLO dat 'n muis vir hom 'n briefie geskryf het nie! Ek het kamma gesukkel om uit te maak wat die muis geskryf het, maar ek moes daai briefie seker 'n 100 maal oor lees vir hom. Die Tandemuis het 'n naam ook gehad. Floris. Toe begin Nola wissel. So kry sy ook 'n briefie. Van Floris se vrou af. Florina. En so het ek jaar in en jaar uit vir daai 2 kinders briefies geskryf. Altyd in dieselfde bewerige handskriffie. En wonderbaarlik het Floris en Florina presies geweet van elke beweging van Pietie en Nola. Selfs toe hulle Thabazimbi toe getrek het, het hulle per brief laat weet dat hulle ons afgeluister het en dat hulle gaan saam trek. Presies hoe en wanneer hulle in die treklorrie geklim het, elke dorp wat hulle deurgery het, hoe hulle in die nuwe huis in die dak weggekruip het, hoe bly hulle is dat ons nie 'n kat het nie......man, elke detail van daai muise se lewe het Pietie en Nola beleef! Later het Floris en Florina sommer net randomly vir hulle briewe geskryf, bôgger die tande! En toe die heuglike nuus! Florina is swanger! So is Floorsie en Doorsie gebore. Ek kon toe sommer lekker 'n seksvoorligtingsessie ook daar inwerk. Vanuit 'n muis se oogpunt.
Dan vra Florina vir Nola of sy haar Barbie se cool bag kan leen vir hulle melk, dan sit Nola die klein pienk koelsakkie daar neer. As sy slaap, gaan haal ek dit en steek dit vir weke in my kas weg. En so het dit deur die jare aangegaan. Later was hulle groot en al hulle tande was gewissel en nooit het iemand ooit iets daarvan gesê nie. Ek het nooit vir hulle gesê dit was ek nie. Ek het dit as logies aanvaar dat hulle dit geweet het. Floris en Florina en Floorsie en Doorsie het toe so half 'n natuurlike dood gesterf. So gaan Pietie Affies toe. Een vrydag gaan haal ek hom oudergewoonte en in die kar praat ons oor iets, en ek sê: Dis amper soos ek wat maak of ek 'n Tandemuis is en vir julle briefies skryf. Maar ek sien sy kop ruk om en hy staar in totale ongeloof na my. Hy vra my: Het JY die briefies geskryf? Uhm.......ja. Totale stilte en absolute verstomming. Hy vra my weer: Maar was dit JY wat daai briefies geskryf het? Ja Pietie. Wie anders? Muise kan mos nie skryf nie, jy het tog seker lankal uitgefigure dit was ek? Ons het in doodse stilte teruggery Thabazimbi toe. As hy daaroor moes dink, het hy natuurlik besef daar is nie iets soos 'n Tandemuis nie en dat muise nie kan skryf nie. Maar vir so lank as wat hy kon onthou, HET hy dit geglo. Hy het dit geglo tot op 'n spesifieke ouderdom, en toe het hy daarvan vergeet. So hy het dit eintlik nooit aktief op 'n dag NIE meer geglo nie. Totdat ek dit vir hom gesê het. Toe het hy vir die eerste keer in jare weer daaraan gedink. In St. 8. Hy vra my toe: En daai Paashaas? Daar by die see daai keer? Nee, DIT was nie ek nie! Ek belowe!
So kies maar self of jy met verveelde kinders met selfone teen hulle ore in Knysna se bosse wil rondloop, en of julle vir ure lank wil soek na Dawie Kabouter, want hy MOET daar iewers bly! En regtig, my kinders het grootgeword op 'n dieet van Liewe Heksie en Teenage Mutant Ninja Turtles en alles wat hulle op TV gevolg het, moes ek die duvets en die sjampoe en die seep en die pajamas en die waterbottels en kosblikke en rugsakke ook van koop! Kyk, Disney het 'n fortuin uit MY uit gemaak! Maar vandag is hulle volronde en interessante en welbelese en welberese grootmense wat heeltemal goed genoeg kan onderskei tussen werklikheid en fantasie. Dis jou keuse of jy 'n klein grootmensie sonder verbeelding en 'n bietjie magic en fantasie gaan grootmaak. Ek weet wat ek weer sal kies!
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-10-13
Pietie vat dit te ver...
Soos julle dus kan agterkom, het daar 'n kultuur in ons huis geheers van Pietie wat bang is vir die donker, en vir Bokman, en ek wat dit uitbuit, soveel en so gereeld as wat ek kan. Toe hy nog op Affies was het ek en hy eenkaar daar in Menlyn Retail Park rondgedwaal in so Party Shop. Pietie was daai tyd groot op goed soos groen slym wat jy teen die mure kon gooi en poepkussings en plastiekkots en so aan. Hy het oor die algemeen 'n baie gesofistikeerde sin vir humor gehad, al moet ek dit nou self sê.
Daar sien ek toe in die partytjiewinkel 'n baie lewensgetroue Scream masker. Nie sommer net 'n plastiekdop met 'n rekkie aan nie. O nee. Die hele masker, met die swart lap wat die hele agterkop en nek bedek. Needless to say het ek dit dadelik aangeskaf en klaar begin opgewonde raak oor die moontlikhede wat so iets kon inhou. So het hy die masker saamgevat koshuis toe. Later het hy mos teruggekom Thabazimbi toe en die masker het ook seker sy pad teruggevind na ons huis toe. Ek het eintlik so bietjie vergeet van die masker. Pietie ongelukkig nie.
Weereens het die volgende heuglike gebeurtenis hom ook in sy St. 9 jaar afgespeel. My man van destyds, ook bekend in die volksmond as Man Nr 2, se oudste dogter gaan op daardie stadium deur 'n traumatiese break-up. Sy trek sak en pak uit die Kaap om by ons te kom bly. Wat die situasie natuurlik baie erger gemaak het, is dat sy toe nou swanger is van die eks-verloofde. Soos te verstane, 'n hoogs emosionele tyd vir almal. Behalwe nou vir Pietie. Hy gaan op daardie stadium rustig voort met sy lewe en lyk nie geraak deur enige omstandighede wat nie direk op hom 'n invloed het nie. So begin die swanger dogter nou later weer haar voete vind. Sy maak weer vriende, soek ou vriende op, begin weer sosialiseer, ensovoorts. So kom ons by die 31ste Oktober van daai jaar. Dis mos nou die dag wat Halloween wêreldwyd gevier word. Julle weet mos nou daai aand wys M-Net al die rillers van die afgelope jaar op TV. Deurnag. Daardie jaar is dit toe nou Scream 1, 2 en 3 wat aan die beurt kom. So word die verwagtende dogter ook oorgenooi na vriende se huis vir 'n Halloween aandjie. Laat ek net hier twee dinge baie duidelik maak: sy is oor die algemeen 'n baie senuweeagtige mens en skrik basies vir haar eie skaduwee. Tweedens, en dis 'n baie belangrike stukkie detail, is sy totaal onbewus van die feit dat Pietie 'n Scream masker het. Sy het trouens seker nie eens geweet daar bestaan sulke maskers in die handel nie.
Nou sit ek en Man Nr 2 en TV kyk. Pietie is in sy kamer. Hy't sy eie TV daar gehad. So net voor middernag hoor ons die swanger dogter se kar onder in die garage. Ons hoor hoe sy hardloop oor die stoep, die voordeur ooppluk, toeslaan, en hoe sy opstorm teen die trap. Met asem wat jaag vertel sy ons dat sy nog NOOIT in haar lewe so bang was nie en dat sy amper gedink het sy gaan begin kraam van die vrees. Sy gaan aan en vertel verder van hoe histeries sy was tydens die Scream flieks en benadruk weer dat sy nog nooit in haar lewe so bang was nie. Soveel so dat die mense by wie sy fliek gekyk het, agter haar moes aanry tot by ons huis. Sy sê toe sy gaan net gou badkamer toe dan gaan sy dadelik slaap. Nou kan julle seker dink wat kom. Ek weet selfs nou nog steeds nie wanneer presies Pietie nou daai gesprek begin volg het nie. Maar hy moes dadelik sy move gemaak het toe die kind badkamer toe is. So sit ons nog steeds voor die TV. Die dogter kom toe uit die badkamer uit, sê vir ons goeie nag en gaan na haar kamer toe, vir die eerste keer sedert sy by die huis gekom het dié aand.
Nou kyk, as jy kinders of diere het dan leer jy mos later watter gil of watter blaf beteken wat. Blaf die hond vir 'n blaar wat waai in die wind, of vir die ver-af geblaf van ander honde, of bietjie meer dringend vir iemand wat in die straat afstap, of vir 'n nog meer dringende gevaar soos 'n slang of so iets? Dieselfde met kinders se geskree en gegil. Jy leer onderskei. My goue reël met my kinders was altyd: Roep my NET as jy bloed sien. So toe ek nou die volgende sekonde 'n gil hoor, was daar op daai oomblik absoluut niks in my brein of my geheue of my oer-genetiese programmering of in my TOTALE verwysingsraamwerk wat daai bloedstollende dood-in-die-gesig-starende gil enige plek kon plaas of laat inpas nie. Ek het in my totale lewe nog in geen werklike situasie of in die grootste rillerfliek ooit so iets gehoor nie. Ek het trouens tot op daardie oomblik nie besef so geluid kan deur 'n mens voortgebring word nie. Dit het herinner aan 'n sterwende, gefolterde siel wat afdaal in die diepste swawelput van die hel. Needless to say het ek en Man Nr 2 soos een mens na die kamer gestorm. Ek het geen idee gehad wat ons daar sou aantref nie. Toe ek, wat voor was, 'n skim oor die gang area sien hardloop met 'n wapperende masker en die glinster van die lem van my grootste kombuismes in die flou maanlig, het ek 'n idee begin kry.
Komende in die kamer tref ons toe 'n histeriese swanger vrou aan. Nog 'n stukkie detail......dis toe nou net so na middernag. Ons weet toe nou nie wat aangaan nie. Haar oë is wild in haar kop, sy is die heeltyd tussen bewus en bewusteloos, sy huil en skree en kerm tegelyk en sukkel om te praat. Haar pa is buite homself. Hy het nou nie die skim oor die gang gesien hardloop nie. Ek probeer toe nog damage control doen, wel wetende presies wat gebeur het, maar ek vra ook nou maar uit, ten einde bietjie te speel vir tyd terwyl ek nou dink wat my te doen staan. Die huisdokter word gebel. Hy gee raad oor hoe om haar kalm te hou en verduidelik wat sal die "early onset" simptome van kraam wees. Na sowat 'n uur is sy amper in 'n toestand om te kan praat. Sy sit toe nog soos 'n mal ding in die middel van die bed, bo-op haar pa se skoot, maar met rukke en stote kom die storie uit. Toe sy terugkom in haar kamer en die lig in die pikdonker aanskakel, staan die ou van Scream platgedruk teen haar kamermuur, reg by die ligskakelaar, met hierdie moerse mes reg voor sy gesig. Hy't nie gepraat nie, sy kon net sy mal oë agter die masker sien beweeg. Daarna weet sy niks. Haar kop het toe uitgehaak. Myne ook.
Toe ek in Pietie se kamer instap, maak hy natuurlik of hy slaap. Geen masker of mes van 'n dag oud enige plek te bespeur nie. Maar ek pluk daai kind daar op soos 'n lappop en begin op hom gil. Hy besef toe seker in sy tot nog toe onontwikkelde 17-jarige brein dat dit nie NOU die tyd is vir grappietjies maak met sy mal ma nie. So hardloop ek tot 10 oor 6 die volgende oggend soos 'n mak heks in daai huis rond. Van die dreigende kraamgeval af kombuis toe vir suikerwater, terug na die pa toe wat vir Pietie wil aanrand, terug kraamsaal toe, dan weer telefoon toe om met die dokter te praat, en so gaan dit regdeur die nag. Dit was nou nie soseer om die Pa te keer om hom aan te rand nie, maar om liewer eerste by hom uit te kom OM hom aan te rand. Hier net na 6 die volgende oggend is die kraam toe darem nou afgeweer, die pasiënt slaap toe vir die eerste keer maar snik nog in haar slaap en lê opgekrul in die fetusposisie. Die pa is gekalmeer. Toe gaan ek nou na Pietie se kamer toe en verduidelik vir hom hoe hierdie NOOIT een van sy stunts gaan wees waaroor ek gaan lag nie. Weereens is hy gehok en gestraf en elke keer vir die volgende 6 maande het ek na hom gemik as hy te na aan my verbyloop. Die baba is so rukkie daarna gebore. Ek het laas gehoor hy sukkel bietjie met storiesomme.....
Sent from my BlackBerry® wireless device
Daar sien ek toe in die partytjiewinkel 'n baie lewensgetroue Scream masker. Nie sommer net 'n plastiekdop met 'n rekkie aan nie. O nee. Die hele masker, met die swart lap wat die hele agterkop en nek bedek. Needless to say het ek dit dadelik aangeskaf en klaar begin opgewonde raak oor die moontlikhede wat so iets kon inhou. So het hy die masker saamgevat koshuis toe. Later het hy mos teruggekom Thabazimbi toe en die masker het ook seker sy pad teruggevind na ons huis toe. Ek het eintlik so bietjie vergeet van die masker. Pietie ongelukkig nie.
Weereens het die volgende heuglike gebeurtenis hom ook in sy St. 9 jaar afgespeel. My man van destyds, ook bekend in die volksmond as Man Nr 2, se oudste dogter gaan op daardie stadium deur 'n traumatiese break-up. Sy trek sak en pak uit die Kaap om by ons te kom bly. Wat die situasie natuurlik baie erger gemaak het, is dat sy toe nou swanger is van die eks-verloofde. Soos te verstane, 'n hoogs emosionele tyd vir almal. Behalwe nou vir Pietie. Hy gaan op daardie stadium rustig voort met sy lewe en lyk nie geraak deur enige omstandighede wat nie direk op hom 'n invloed het nie. So begin die swanger dogter nou later weer haar voete vind. Sy maak weer vriende, soek ou vriende op, begin weer sosialiseer, ensovoorts. So kom ons by die 31ste Oktober van daai jaar. Dis mos nou die dag wat Halloween wêreldwyd gevier word. Julle weet mos nou daai aand wys M-Net al die rillers van die afgelope jaar op TV. Deurnag. Daardie jaar is dit toe nou Scream 1, 2 en 3 wat aan die beurt kom. So word die verwagtende dogter ook oorgenooi na vriende se huis vir 'n Halloween aandjie. Laat ek net hier twee dinge baie duidelik maak: sy is oor die algemeen 'n baie senuweeagtige mens en skrik basies vir haar eie skaduwee. Tweedens, en dis 'n baie belangrike stukkie detail, is sy totaal onbewus van die feit dat Pietie 'n Scream masker het. Sy het trouens seker nie eens geweet daar bestaan sulke maskers in die handel nie.
Nou sit ek en Man Nr 2 en TV kyk. Pietie is in sy kamer. Hy't sy eie TV daar gehad. So net voor middernag hoor ons die swanger dogter se kar onder in die garage. Ons hoor hoe sy hardloop oor die stoep, die voordeur ooppluk, toeslaan, en hoe sy opstorm teen die trap. Met asem wat jaag vertel sy ons dat sy nog NOOIT in haar lewe so bang was nie en dat sy amper gedink het sy gaan begin kraam van die vrees. Sy gaan aan en vertel verder van hoe histeries sy was tydens die Scream flieks en benadruk weer dat sy nog nooit in haar lewe so bang was nie. Soveel so dat die mense by wie sy fliek gekyk het, agter haar moes aanry tot by ons huis. Sy sê toe sy gaan net gou badkamer toe dan gaan sy dadelik slaap. Nou kan julle seker dink wat kom. Ek weet selfs nou nog steeds nie wanneer presies Pietie nou daai gesprek begin volg het nie. Maar hy moes dadelik sy move gemaak het toe die kind badkamer toe is. So sit ons nog steeds voor die TV. Die dogter kom toe uit die badkamer uit, sê vir ons goeie nag en gaan na haar kamer toe, vir die eerste keer sedert sy by die huis gekom het dié aand.
Nou kyk, as jy kinders of diere het dan leer jy mos later watter gil of watter blaf beteken wat. Blaf die hond vir 'n blaar wat waai in die wind, of vir die ver-af geblaf van ander honde, of bietjie meer dringend vir iemand wat in die straat afstap, of vir 'n nog meer dringende gevaar soos 'n slang of so iets? Dieselfde met kinders se geskree en gegil. Jy leer onderskei. My goue reël met my kinders was altyd: Roep my NET as jy bloed sien. So toe ek nou die volgende sekonde 'n gil hoor, was daar op daai oomblik absoluut niks in my brein of my geheue of my oer-genetiese programmering of in my TOTALE verwysingsraamwerk wat daai bloedstollende dood-in-die-gesig-starende gil enige plek kon plaas of laat inpas nie. Ek het in my totale lewe nog in geen werklike situasie of in die grootste rillerfliek ooit so iets gehoor nie. Ek het trouens tot op daardie oomblik nie besef so geluid kan deur 'n mens voortgebring word nie. Dit het herinner aan 'n sterwende, gefolterde siel wat afdaal in die diepste swawelput van die hel. Needless to say het ek en Man Nr 2 soos een mens na die kamer gestorm. Ek het geen idee gehad wat ons daar sou aantref nie. Toe ek, wat voor was, 'n skim oor die gang area sien hardloop met 'n wapperende masker en die glinster van die lem van my grootste kombuismes in die flou maanlig, het ek 'n idee begin kry.
Komende in die kamer tref ons toe 'n histeriese swanger vrou aan. Nog 'n stukkie detail......dis toe nou net so na middernag. Ons weet toe nou nie wat aangaan nie. Haar oë is wild in haar kop, sy is die heeltyd tussen bewus en bewusteloos, sy huil en skree en kerm tegelyk en sukkel om te praat. Haar pa is buite homself. Hy het nou nie die skim oor die gang gesien hardloop nie. Ek probeer toe nog damage control doen, wel wetende presies wat gebeur het, maar ek vra ook nou maar uit, ten einde bietjie te speel vir tyd terwyl ek nou dink wat my te doen staan. Die huisdokter word gebel. Hy gee raad oor hoe om haar kalm te hou en verduidelik wat sal die "early onset" simptome van kraam wees. Na sowat 'n uur is sy amper in 'n toestand om te kan praat. Sy sit toe nog soos 'n mal ding in die middel van die bed, bo-op haar pa se skoot, maar met rukke en stote kom die storie uit. Toe sy terugkom in haar kamer en die lig in die pikdonker aanskakel, staan die ou van Scream platgedruk teen haar kamermuur, reg by die ligskakelaar, met hierdie moerse mes reg voor sy gesig. Hy't nie gepraat nie, sy kon net sy mal oë agter die masker sien beweeg. Daarna weet sy niks. Haar kop het toe uitgehaak. Myne ook.
Toe ek in Pietie se kamer instap, maak hy natuurlik of hy slaap. Geen masker of mes van 'n dag oud enige plek te bespeur nie. Maar ek pluk daai kind daar op soos 'n lappop en begin op hom gil. Hy besef toe seker in sy tot nog toe onontwikkelde 17-jarige brein dat dit nie NOU die tyd is vir grappietjies maak met sy mal ma nie. So hardloop ek tot 10 oor 6 die volgende oggend soos 'n mak heks in daai huis rond. Van die dreigende kraamgeval af kombuis toe vir suikerwater, terug na die pa toe wat vir Pietie wil aanrand, terug kraamsaal toe, dan weer telefoon toe om met die dokter te praat, en so gaan dit regdeur die nag. Dit was nou nie soseer om die Pa te keer om hom aan te rand nie, maar om liewer eerste by hom uit te kom OM hom aan te rand. Hier net na 6 die volgende oggend is die kraam toe darem nou afgeweer, die pasiënt slaap toe vir die eerste keer maar snik nog in haar slaap en lê opgekrul in die fetusposisie. Die pa is gekalmeer. Toe gaan ek nou na Pietie se kamer toe en verduidelik vir hom hoe hierdie NOOIT een van sy stunts gaan wees waaroor ek gaan lag nie. Weereens is hy gehok en gestraf en elke keer vir die volgende 6 maande het ek na hom gemik as hy te na aan my verbyloop. Die baba is so rukkie daarna gebore. Ek het laas gehoor hy sukkel bietjie met storiesomme.....
Sent from my BlackBerry® wireless device
Teken in op:
Plasings (Atom)