Ons het 'n woonstel in Margate gehad. Ek praat nou hier van die laat negentigs, seker so rondom 1999 se kant. Ons het gereeld soontoe gegaan om goed te gaan regmaak of hekke te sweis of net basiese onderhoud en DIY te gaan doen. Ons het so 8 uur se ry van die woonstel af gebly. So as ons na werk in die pad gespring het, kon ons so na middernag daar uitslaan.
Daai tyd het ons so VW Caravelle gery. Tydens hierdie spesifieke geleentheid het ons 'n klomp linne en ornamente en gordyne en ook so antieke houttafeltjie saamgevat. Alles sommer so in die kombi gelaai. Ek het mos nou voor gesit, Tom het bestuur en al die goed was op die sitplekke en in die vloerspasie gelaai. Die kombi se enjin sit mos agter, so agter die agterste sitplek het ek vir my 'n bed gemaak bo-op die enjinkompartement. Ek kon nou nie uitgestrek lê nie, maar dit was beter as regop sit en slaap. Die kombi was so volgepak ek moes die agterste flap oopmaak en daar inklim, dan het Tom dit weer gesluit van buite af.
Dié dag kom ons laat weg. Seker hier 2 uur die oggend hoor ons 'n geluid by die linker voorste wiel. Of altans, Tom hoor die geluid. Ek lê en dik balke saag daar op die V8 se deksel. Ons is toe al op die Suidkuspad maar nog nie verby Amanzimtoti nie. Daar by die Snell Road afrit net buite Durban besluit Tom om liewer af te trek. Kyk, Durban is mos vir my so half 'n scaly plek. So toe wil ons nou nie langs die pad stop nie, hy ry toe daar in en ons kom by 'n garage in so industriële area. Daar is so 2 flenterpompe, die plek is toe, maar daar is darem helder ligte. Oorkant die pad is daar ook besighede, natuurlik daai tyd van die oggend bottoe. Ek is toe nou wawyd wakker, maar ek bly daar agter in my den. Hy hinkepink tot onder 'n lig met die kombi en klim uit om ondersoek in te stel. Wheel bearing. Wiellaer in Afrikaans as jy gewonder het. Hy wil die wiel toe nou afhaal, maar hy sal hom moet tik met 'n hamer en hy wou nie direk op die rim slaan nie, so nou soek hy 'n plankie of iets om tussen-in te sit. Kyk, ek kan nou myle verkeerd wees met my diagnose oor die kar se probleem, maar dit het beslis iets te doen gehad met die wiel. Anyway, besides the point, so moving right along.
Nou op die sitplek direk voor my is beddegoed en kussings gepak. Dakhoogte! Ek moet regop sit om die voorste sitplekke te kan sien. Op die sitplek voor daai een, en direk agter die twee passasiersitplekke, staan die tafel nou op sy blad met die pote in die lug. In daai spasie is 'n coleman en die res van die kombi se vloere en sitplekke word opgeneem deur bokse en linne en kos en klere en tasse, man dit lyk soos 'n trek! Daai caravelles het mos 2 aparte sitplekke voor gehad, kompleet met armleunings.
So kom haal Tom sy tool box agter waar ek lê, sluit weer, en maak die skuifdeur oop. Hy sit die tool box op die vloer neer binne in die kombi en hy sê hy gaan sommer so bietjie rondstap om te kyk of hy 'n stukkie hout of iets kan kry. So maak hy die skuifdeur toe. Ek besluit om aan te hou slaap. Maar obviously gaan ek nou nie vas slaap nie. Maar wat anders kan ek nou doen? Dis mos nou voor slimfone en facebook en so aan. So kom Tom so paar maal terug, maak die deur oop, vat iets uit die tool box uit, maak die deur toe.....
Nou is ek so in daai newelwêreld tussen slaap en wakker. Ek hoor weer die deur oopskuif. Maar baie sagter en versigtiger. Toe hoor ek stemme saggies fluister. My hart begin onbedaarlik klop. So erg dat ek bang is hulle hoor dit. Ek lê toe heeltemal plat en haal net kalm en staaaadig asem deur my mond tot my hartklop bedaar het. Ek kan hoor daar is 2 van hulle. Mans. Zoeloemans. En hulle is totaal onbewus van my. Hulle het Tom natuurlik dopgehou en hy het al verder geloop op soek na 'n plankie. Ek kan agterkom hoe hulle oor die beddegoed klim en voor in die kombi gaan sit. Die skuifdeur is nou toe. Ek kan nie agter uit nie, dis van buite gesluit. Ek kan ook nie by die skuifdeur uit nie. Ek hoor hoe maak hulle die cubby hole oop en hoe haal hulle Tom se rewolwer uit. Ek kan hoor hoe hulle hom bekyk en opgewonde daaroor praat. Ek hoor hoe hulle praat van die "key" want die sleutel hang in die ignition. Ek waag dit toe om effens regop te kom, sekonde vir sekonde, sonder om 'n geluid te maak. Ek loer in die donker so oor die stapels goed en sien nog die een het so ligblou laphoedjie op. Nou kyk, ek is gladnie 'n held nie. Maar elke mens wonder mos wat de hel sal JY in so situasie doen? En mense praat mos van hoe "hulle lewens voor hulle oë afspeel", maar die enkele en enigste ding waaraan ek kon dink was hoe ongelooflik moeilik dit vir my kinders sou wees as hulle moes hoor DIS nou hoe hulle ma aan haar einde gekom het. Ek self het 'n baie meer dramatiese en heldhaftige dood vir myself in gedagte. Beslis nie agter in my eie kombi met my eie vuurwapen nie.
Ek besef toe ek het NET een ding wat in my guns tel: The element of surprise. Ek besef ook ek kan nie agtertoe of kante toe nie, vorentoe is my enigste uitweg. Direk na hulle toe. Ek besef ook as daai ou hierdie kar start en wegry is dit Koebaai Meraai. Maar kyk nê, die volgende oomblik laat loop ek met 'n demoniese heksegil uit die diepste vagevuur en swawelput van Lucifer en terselfdertyd werp ek my volle gewig agter my in en ek trap vas teen daai agterste deur en ek kom oor daai bondels en colemans en deur daai omgekeerde tafelpote gevlieg soos iets reguit uit die hel uit! Maar daai stomme 2 mense ruk daai kombi se deure oop, sleutels vergete, vuurwapen vergete. Hulle vlug gillend die nag in. Hulle strompelval bo-oor mekaar in hul haas om weg te kom. Die een heel onder sy hoedjie uit. Op daai stadium is Tom seker so 200 m van my af, maar buite sig, toe hy hierdie moerse orasie hoor. Hy begin toe te hardloop na my toe. Daar kom toe van voor af, teen 30 kilometer per uur, 2 spierwit geskrikte Zoeloe impi's by hom verby! Hy weet mos nou nie wat aangaan nie, so hy stop hulle nie. Hy besef net hulle hardloop obviously weg van hierdie verskriklike geluid af. Toe hy by die kar kom is ek natuurlik histeries. Hy maak toe later, tussen hikke en snikke, uit wat moes gebeur het. Hy't nog later engine cleaner op die laphoedjie gespuit en hom aan die brand gesteek. Ek is toe natuurlik wawyd wakker en regtig erg gerattle. Maar baie dankbaar. Daai 2 manne het seker tot in Nkandla gehardloop.
So dames, en mans, moet nooit die krag en impak van jou stem onderskat nie. Dis 'n magtige wapen. Veral as die aanhoorders daarvan dit gladnie verwag nie.....
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-11-26
2014-11-25
Hoe om 'n gat van jouself te maak
Ek het nou al van baie maniere gehoor wat jy 'n gat van jouself kan maak. Party het met my gebeur, ander gelukkig met ander mense. Ek het ook deur die jare besef die beste manier om so 'n situasie te hanteer en vinnig oor dit te kom, is om vir jouself te lag en dadelik en hardop te erken dat jy nou 'n gat van jouself gemaak het. Doen dit liewer self voor iemand anders dit doen. So haal jy die wind uit almal se seile uit en praat mense 5 minute later oor iets anders.
Toe Nola daar by Maverick's die strip club gewerk het as 'n cocktail waitress, moes sy ook maar al die eksotiese drank leer ken. Sy het nie agter die kroegtoonbank gewerk nie, sy het bloot die bestellings by die tafels gaan neem en dit dan by die kroeg gaan aanvra en dit by die tafels gaan bedien. Sy sê een aand stap daar 4 Indiërmans in maar jy kan sommer sien hierdie ouens is geld se baas. Sy bedien hulle toe heel flink want sy't klaar visioene van die groot tip wat op pad is. Hier laataand sê die een vir haar: "You van bring us our tab now". Nou kan julle klaar raai wat het gebeur. In plaas van hulle rekening vat sy toe vir elkeen 'n blikkie Tab.
Die arme Pietie se vernedering het effens langer geduur. Hy was nog 'n fiksheidinstrukteur by Planet Fitness daar in Plattekloof toe hy eendag, so tussendeur sy pligte, gou badkamer toe moes draf. Op daai stadium was die man baie goed gebou en voorwaar 'n fees vir die oog. Hy vertel toe met smaak hoe almal na hom kyk in die gym as hy so voor hulle verbyloop. Hy sê dit maak nie saak waar hy loop nie, mense volg hom met hulle oë. Trek hom amper UIT met hulle oë. Hy besef toe presies HOE die moeite werd is al daai ure in die gym! Na so 'n halfuur van paradeer en nadat hy nou seker was almal het nou die voorreg gehad om hom te sien loop en spring en hop en trappe ophardloop, kom hy bo in die kontrolekamer waar al die kameras is. Waar almal toe lê soos hulle lag. Toe hulle vir hom rewind toe sien hy hoe hy vir 'n halfuur lank in die gym rond geparadeer het met 'n lang sleep toiletpapier wat agter by sy broek uithang. Ek vra hom: "Wat doen jy toe". Hy sê: "Ek het dit dadelik op 'n cd gelaai en vir almal gestuur!" Dadelik was hy die hero in plaas van die fool. Nola het ook daai storie van die Tab vir almal vertel en haar half doodgelag daaroor.
In my jongdae het almal mos gehike. Duimgegooi. Nie gestap in die berge "gehike" nie. Toe was dit doodveilig en 'n baie algemene ding om te doen. Vir seuns en meisies. Veral studente. Dit was mos nou die dae van verpligte weermagdiens. So orals langs ons paaie het troepies gestaan en hulle is deur almal opgelaai. Dit was absoluut deel van die kultuur van daai tyd. So wil my motorfiets een oggend nie vat nie. Van AL die motorfietse wat ek gehad het was daai Honda 125 Benley die hopeloosste. Soos 'n regte apteek delivery bike gelyk ook nog. En dit sous! Ek besef toe as ek betyds wil wees vir klas sal ek moet hike. Ons bly daai tyd aan die seefront in PE en die universiteit is seker net so 10km weg. En die meeste mense wat daai tyd van die oggend daai pad ry, is studente. So druk ek 'n nat duim in die lug en amper dadelik stop 'n kar. Dit rëen nou so ek kan skaars sien. Ek hardloop na die kar toe, pluk die deur oop, gooi die rugsak op die agtersitplek, klap die deur toe, en sê vir die Barmhartige Samaritaan: "Thanks!". Toe het die ou eintlik gladnie vir my gestop nie. Hy het geparkeer. Toe moet ek maar weer my sak vat en uitklim, terug in die rëen en weer probeer.
My gunstelingstorie kom egter via 'n goeie vriend. Hy vertel van die ou op varsity, ook al meer as 30 jaar gelede, wat maar arm en eenvoudig grootgeword het en ook die eerste in sy familie is wat nou op universiteit opeindig. Alles is vir hom vreemd en hy voel omtrent soos 'n "social outcast". Maar so met die tyd saam leer hy darem genoeg om sy pad te bullshit deur die meeste situasies. Daar is toe 'n meisie wat in hom belangstel. Uit 'n baie gegoede huis. Haar ouers bly daai tyd al in 'n absolute mansion op die walle van die Hartebeespoortdam. So nooi sy hom na 'n paar maande vir die eerste keer saam huistoe om haar ouers te ontmoet. Hy slaan toe in 'n koue sweet uit oor wat voorlê. Hy weet hy is myle uit sy diepte uit met hierdie girl en dis amper op die kaarte dat hy iewers deur die loop van die naweek 'n gat van homself gaan maak. Maar sy vriende oortuig hom hy sal fine wees! Hy moet net so bietjie terughang en kyk wat maak die ander mense en hulle dan maar net na-aap. So gesê, so gedaan.
Die vrydagaand kom hulle aan by die ouers se huis. Hy probeer sy bes om nie sy bek te laat oophang vir die opsigtelike weelde nie. Hy word voorgestel aan die ouers. So far so good. Hy en die oom gaan sit buite op die dek en kyk vir die seilbote en die meisie en haar ma gaan kombuis toe. Hy en die oom praat sommer so oor koeitjies en kalfies en ditjies en datjies en wie weet watjies. Die tannie kom in en vra vir die oom of hy 'n bier sal drink. Die oom sé ja. Die tannie vra hom of hy ook 'n bier sal drink. Hy sê ook ja. Die tannie verdwyn toe agter 'n kroegtoonbank en skink 2 biere in sulke baie grand glas bierbekers wat so gegraveer is. Kristal. Hy't nog nooit in sy lewe sulke bierbekers gesien nie. Hy's baie lus vir die bier. Hy's eintlik teen hierdie tyd al baie honger ook. Genadiglik kom die tannie toe eers met so klein bakkie met sulke groot gemmerkoekies in. Die oom sit sy gemmerkoekie eers neer op die tafel, maar hy is te honger en vat dadelik 'n hap.
Hy sê daai oom en tannie en girl het hom aangestaar dat dit lyk of hulle oë gaan uitval. Maat hy het toe geen ander keuse as om deur te druk nie. Hy sê met sy kakebeen wat later kramp en sy keel so droog soos die Sahara is hy toe maar verplig en eet daai antie se hele kurk coaster op. Hy't hom darem na elke happie met 'n sluk bier afgehelp. Ook nooit weer na daai naweek van die girl gehoor nie.
Sent from my BlackBerry® wireless device
Toe Nola daar by Maverick's die strip club gewerk het as 'n cocktail waitress, moes sy ook maar al die eksotiese drank leer ken. Sy het nie agter die kroegtoonbank gewerk nie, sy het bloot die bestellings by die tafels gaan neem en dit dan by die kroeg gaan aanvra en dit by die tafels gaan bedien. Sy sê een aand stap daar 4 Indiërmans in maar jy kan sommer sien hierdie ouens is geld se baas. Sy bedien hulle toe heel flink want sy't klaar visioene van die groot tip wat op pad is. Hier laataand sê die een vir haar: "You van bring us our tab now". Nou kan julle klaar raai wat het gebeur. In plaas van hulle rekening vat sy toe vir elkeen 'n blikkie Tab.
Die arme Pietie se vernedering het effens langer geduur. Hy was nog 'n fiksheidinstrukteur by Planet Fitness daar in Plattekloof toe hy eendag, so tussendeur sy pligte, gou badkamer toe moes draf. Op daai stadium was die man baie goed gebou en voorwaar 'n fees vir die oog. Hy vertel toe met smaak hoe almal na hom kyk in die gym as hy so voor hulle verbyloop. Hy sê dit maak nie saak waar hy loop nie, mense volg hom met hulle oë. Trek hom amper UIT met hulle oë. Hy besef toe presies HOE die moeite werd is al daai ure in die gym! Na so 'n halfuur van paradeer en nadat hy nou seker was almal het nou die voorreg gehad om hom te sien loop en spring en hop en trappe ophardloop, kom hy bo in die kontrolekamer waar al die kameras is. Waar almal toe lê soos hulle lag. Toe hulle vir hom rewind toe sien hy hoe hy vir 'n halfuur lank in die gym rond geparadeer het met 'n lang sleep toiletpapier wat agter by sy broek uithang. Ek vra hom: "Wat doen jy toe". Hy sê: "Ek het dit dadelik op 'n cd gelaai en vir almal gestuur!" Dadelik was hy die hero in plaas van die fool. Nola het ook daai storie van die Tab vir almal vertel en haar half doodgelag daaroor.
In my jongdae het almal mos gehike. Duimgegooi. Nie gestap in die berge "gehike" nie. Toe was dit doodveilig en 'n baie algemene ding om te doen. Vir seuns en meisies. Veral studente. Dit was mos nou die dae van verpligte weermagdiens. So orals langs ons paaie het troepies gestaan en hulle is deur almal opgelaai. Dit was absoluut deel van die kultuur van daai tyd. So wil my motorfiets een oggend nie vat nie. Van AL die motorfietse wat ek gehad het was daai Honda 125 Benley die hopeloosste. Soos 'n regte apteek delivery bike gelyk ook nog. En dit sous! Ek besef toe as ek betyds wil wees vir klas sal ek moet hike. Ons bly daai tyd aan die seefront in PE en die universiteit is seker net so 10km weg. En die meeste mense wat daai tyd van die oggend daai pad ry, is studente. So druk ek 'n nat duim in die lug en amper dadelik stop 'n kar. Dit rëen nou so ek kan skaars sien. Ek hardloop na die kar toe, pluk die deur oop, gooi die rugsak op die agtersitplek, klap die deur toe, en sê vir die Barmhartige Samaritaan: "Thanks!". Toe het die ou eintlik gladnie vir my gestop nie. Hy het geparkeer. Toe moet ek maar weer my sak vat en uitklim, terug in die rëen en weer probeer.
My gunstelingstorie kom egter via 'n goeie vriend. Hy vertel van die ou op varsity, ook al meer as 30 jaar gelede, wat maar arm en eenvoudig grootgeword het en ook die eerste in sy familie is wat nou op universiteit opeindig. Alles is vir hom vreemd en hy voel omtrent soos 'n "social outcast". Maar so met die tyd saam leer hy darem genoeg om sy pad te bullshit deur die meeste situasies. Daar is toe 'n meisie wat in hom belangstel. Uit 'n baie gegoede huis. Haar ouers bly daai tyd al in 'n absolute mansion op die walle van die Hartebeespoortdam. So nooi sy hom na 'n paar maande vir die eerste keer saam huistoe om haar ouers te ontmoet. Hy slaan toe in 'n koue sweet uit oor wat voorlê. Hy weet hy is myle uit sy diepte uit met hierdie girl en dis amper op die kaarte dat hy iewers deur die loop van die naweek 'n gat van homself gaan maak. Maar sy vriende oortuig hom hy sal fine wees! Hy moet net so bietjie terughang en kyk wat maak die ander mense en hulle dan maar net na-aap. So gesê, so gedaan.
Die vrydagaand kom hulle aan by die ouers se huis. Hy probeer sy bes om nie sy bek te laat oophang vir die opsigtelike weelde nie. Hy word voorgestel aan die ouers. So far so good. Hy en die oom gaan sit buite op die dek en kyk vir die seilbote en die meisie en haar ma gaan kombuis toe. Hy en die oom praat sommer so oor koeitjies en kalfies en ditjies en datjies en wie weet watjies. Die tannie kom in en vra vir die oom of hy 'n bier sal drink. Die oom sé ja. Die tannie vra hom of hy ook 'n bier sal drink. Hy sê ook ja. Die tannie verdwyn toe agter 'n kroegtoonbank en skink 2 biere in sulke baie grand glas bierbekers wat so gegraveer is. Kristal. Hy't nog nooit in sy lewe sulke bierbekers gesien nie. Hy's baie lus vir die bier. Hy's eintlik teen hierdie tyd al baie honger ook. Genadiglik kom die tannie toe eers met so klein bakkie met sulke groot gemmerkoekies in. Die oom sit sy gemmerkoekie eers neer op die tafel, maar hy is te honger en vat dadelik 'n hap.
Hy sê daai oom en tannie en girl het hom aangestaar dat dit lyk of hulle oë gaan uitval. Maat hy het toe geen ander keuse as om deur te druk nie. Hy sê met sy kakebeen wat later kramp en sy keel so droog soos die Sahara is hy toe maar verplig en eet daai antie se hele kurk coaster op. Hy't hom darem na elke happie met 'n sluk bier afgehelp. Ook nooit weer na daai naweek van die girl gehoor nie.
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-11-19
Rofstoei
In Thabazimbi was daar vroëer jare net twee geleenthede wat die moeite werd was om te besoek. Die wildsfees en die landbouskou. Die wildsfees was hier einde April gehou en die skou einde Julie. Al het jy nou nie belanggestel om te weet watter Afrikaner het die langste horing nie, kon jy darem daai jare na Jurie Els gaan luister of kyk hoe iemand 'n kar met 'n karavaan aan parallel parkeer. En natuurlik die koedoedrolspoegkompetisie was 'n hoogtepunt op die program. Ook die sweepklap en die riempiesvleg.
In die klein saaltjie was die hoenders in hokke aangehou. Almal op skou. Die vreemdste goed wat jy in jou lewe gesien het. Party met vere, ander sonder vere, ander met vere net op sekere plekke, nog ander met vere wat lyk soos hare. As jy daar instap dan is dit so onophoudelike, lae bromgeluid wat jou heel eerste begroet. Onmiddellik opgevolg met die reuk van vars hoendermis. Dan natuurlik die tafel met al die tannies van die VLU (Vroue Landbou Unie), se handewerk van die jaar. Met die rosette opgesteek van die plek wat hulle behaal het, 1ste, 2de of 3de. Jy kan HOE vroeg by die skou kom, hierdie pryse was ALTYD klaar toegeken. En by die koektafels was die beste goed ook altyd alreeds uitverkoop. Die hoenderhokke het ook reeds elkeen 'n roset opgehad van die hoender se plek.
By die skou het jy ook altyd die 3 dominees van die 3 susterskerke saam gesien sit en teedrink. Ook daar in die omgewing van die koektafels rond. Hulle het beurte gemaak om die skou te open met Skriflesing en Gebed.
Die kos wat te koop was het oor die jare min verander. Altyd vetkoek met mince, hamburgers, hotdogs en pannekoek. Later het daai chip stix bygekom en slush puppies en daai klein doughnuts wat so uit die masjien uit kom voor jou oë......6 op 'n slag in so polystyrene bakkie met chocolatesous, karamelsous of wit icing oor. Nog so warm. Toue het lank gestaan vir dit! En dan die biltongstalletjie en die oom met sy droëwors en chilli bites en cabanossi. Later jare sou Spur en Wimpy en restaurante van buite sommer daar 'n satellietkombuis kom opsit en kon jy in die middel van die Bosveld by die Wildsfees calamari en sushi ook eet. Ek dink dis net ek wat die ironie daarvan gesien het....
Dan was daar elke jaar die oom wat messe maak, die kamoefleerbaadjies en onderbaadjies, en die karre en bakkies en trekkers, reg langs Absa se tent, met 'n konsultant van Bankfin gerieflik byderhand. Toe die polisie nog honde gehad het was daar altyd 'n vertoning van 'n arme sot wat in so "full body armour" pak moes weghardloop en dan het daai wolfhond daai ou van agter af platgetrek en die mense het berserk gegaan. Dit was altyd 'n swart ou wat weggehardloop het. Die polisieman was wit. Die hond was kleurblind. Of nie. Mense het veilig gevoel as hulle sulke goed sien. Die brandweer het ook een jaar so "mock-up" kom doen van 'n ongelukstoneel. Dis toe Thabazimbi nog water gehad het. Jy het ook op die skou goed gesien wat jy nou nie op die wildsfees sou sien nie. Soos Armand die singende cowboy, wat op sy perd in die arena rondry in cowboyklere en country liedjies sing. Of 'n modeparade en skoonheidskompetisie vir elke kind van 3 maande tot op 18 jaar. Elke baba met 'n paar studs in die ore. Opgedollie soos 'n krismisboom. Skreeuend.
Die wildsfees het weer gespog met die rooibokafslagkompetisie. En die biertuin. Die B-lys sangers het hier opgetree. Die manne wat nie bang is om in die Bosveld in 'n biertuin te kom sing nie. Die A-lys het op die verhoog opgetree in die middel van die terrein. Later jare is beide geleenthede ook maar oorgeneem deur die junk wat uit China uit kom en in stalletjies uitgestal is deur mense wat nog nooit 'n wilde dier of 'n bees van naby gesien het nie. En die eindelose, siellose, wysielose "musiek" vanaf die "merry-go-round" op die rugbyveld het alle ander tipiese wildsfees- of landbouskougeluide uitgedoof. Later jare was daar ook nie meer 'n 4x4 kompetisie of 'n pretdraf of 'n vlakvark fietswedren nie. Elke jaar het dit minder van 'n wildsfees geword en meer van 'n raserige basaar....
Maar 1996 sou anders wees. Nou moet julle weet, dit was nou voor Kyknet of DSTV. Ons het die 3 SABC kanale gehad, en M-Net. Die "craze" wat die land daai jare getref het, was die Gladiators en WWF se rofstoei. Elke seuntjie in die land het pajamas gehad met Terminator of John Cena of Stone Cold Steve Austin of The Rock se gesigte op. Gladiators was nog groter! Want dit het hier in Suid-Afrika gebeur! Die MTN Gladiators was hulle genoem. Met name soos Wildebeest en Impi en Tusk en Granite en Giant en wie weet wat nog alles, het elkeen sy gunsteling gehad! Myne was Giant. So groot blonde reus, wat na elke kompetisie vir 'n kind in die gehoor 'n teddiebeertjie gaan gee het. Amper soos Bles met sy satynrose. Daar was vroue Gladiators ook. Sahara en Fire en Fury en nog baie ander. Vrydagaande op SABC 3 kon jy kyk hoe hulle in die Standardbank Arena in Johannesburg dinge uitspook in uitdagings wat so reg uit antieke Rome uit gekom het. Hulle het teen Gladiators van ander lande ook deelgeneem. Dit was groot!
Soveel so, dat ek vir Pietie ook een jaar soontoe gevat het. Dan kry jy by die ingang so groot sponshand met 'n vinger wat so boontoe wys en dié word nou vir die TV kameras rondgeswaai. Die mense was histeries! Ek ook. Ek veral. Van WWF praat ek nie eens nie. Jy het dié mense gekry wat gedink het dis 'n klug en dan was daar die "die hard" stoeiaanhangers wat geglo het dit is nou die ware Jakob. Mense wat gladnie wou glo dat amateurstoei en professionele stoei nie eens in dieselfde asem genoem kan word nie. Mense het almal geweet wat daai tyd met WWF en Gladiators aangaan. Almal het 'n "favourite" gehad. Met die gevolg, toe die skou se plakkate maande voor die tyd aankondig dat daar daai jaar "Internasionale Stoei" gaan wees in Thabazimbi, was mense buite hulself. Ek ook. Ek veral...(Okay eintlik net ek).
Almal het gespekuleer oor wie dit kon wees. Of in alle eerlikheid, EK het gespekuleer oor wie dit kon wees. Daar was nog nie sprake van selfone of google of enige so manier waarop jy kon uitvind nie. Die koerante het ook niks gesê nie. Ek kan nou, as ek so terugdink, nie glo ek was so liggelowig en naïef nie. Hoe sal iets wat nou 'n wêreldwye fenomeen is, na Thabazimbi se Landbouskou toe kom? En dit nogal teen R40 per kop? Ring side seats nogal! So het ek maar gesukkel om iemand te kry wat saam met my wou gaan dié aand. Op die ou end is dit toe my ou "partner in crime", Twana Roets, wat instem. Ook eers na vele oortuiging en 'n ligte dreigement of drie. En natuurlik het ek die kaartjie vir haar moes koop. Die stoei sou 7 nm begin. Ek sê vir haar ons moet vroeg gaan. Daar gaan duisende mense wees. Seker so half 6 toe staan ek en sy al voor die toe deure van die Trollopesaal. Nie 'n siel in sig nie. Hier net so voor 7 maak die deure oop. Daar het toe so 30 of 40 ander "gullible" mense ook nadergestaan om in te gaan. (Ek het toe besef dis 'n moerse hoax maar ek het geweet ek gaan 18 jaar later daaroor moet blog, toe gaan ek ook maar in).
Nadat ons elkeen 'n plastieksakkie met sulke taai, 3-dae oue popcorn gekoop het, het ons gaan sit. Heel voor. Langs die kryt. Die hoekpale sommer so met komberse toegedraai en vasgebind met nylontou. 'n Opslaan basaartafel met 'n plastiekstoel by. Seker vir die enkele beoordelaar. (Ek dog daar is altyd 3 beoordelaars?) Op die tafel 'n leë blik met 'n shifting spanner langsaan. Later sou ek sien dis nou die klok wat die einde van die rondtes aankondig.
Nou wag ons. Almal sit nou al. Hier kom die aankondiger. Later sou dit blyk hy is ook die beoordelaar. So vet ou met 'n snor wat lyk soos 'n Harley se handvatsels. Beige kortmouhemp wat span om die pens en 'n das met 'n Yskorbadge op. Bruin terylene broek vol haakplekke en 'n paar Grasshoppers. My tipe ou. Hy val toe dadelik daar weg met 'n "Naandsê, naandsê mense!!!" Hy kom gladnie agter dis 'n "hostile crowd" nie en hy stoom net voort. Nou wag ek vir die aankondiging. Immer hoopvol. Hier kom dit. "Dames en Here, vanaand hier in julle dorp!!! Vir die heel eerste keer!!! So pas terug uit Namibië!!!!! (Okay dit verklaar ten minste die internasionale deel), gee ek vir julle!!!!!!!! Suid-Afrika se twee beste vroulike stoeiers!!!!!!!!! Daaaaaaaaaaaaaaaaaaisy de Meeeeeeeeeeeeelcker eeeeeeeeeeeeeeeen SuuuuuuuuuuuuuperSarie!!!!!!!!!!!!!!!! Nou kyk, ek kan my gedagtes op daai stadium NET in een enkele sin opsom. Wat ek in Twana se rigting geprewel het. Sonder om my oë weg te skeur van die kryt.....
"Liewe Jirre wat is dit?"
Daar vanuit die rigting van die Trollopesaal se damestoilette kom 2 vrouens gestap. Die een wil dikker wees as die ander een. Daisy de Melcker is die ouer een. Seker so laat vyftigs. Supersarie 'n jonger weergawe van Daisy. Elkeen het pantyhose aan. Met 'n leotard bo-oor. En regte stoeiskoene. Die skoene kom tot so in die middel van die kuit. As daar 'n kuit sou wees. Bo-aan die skoene is sulke fraiings vasgewerk. Van wol. Daisy het 'n luiperdprint leotard aan met swart fraiings aan haar boots en Sarie is in pers en swart uitgedos. Sarie se hare kan jy sien is netjies gedoen vir die okkasie. 'n Ge-perm-de mullet. Daisy se perm is al so bietjie uitgegroei en die grys regrowth by die wortels is seker so 3 duim lank. Ek dink dit was een van net 6 keer in my hele lewe wat ek nie een enkele woord kon uitkry nie. My mond het oopgeval en ek kon net staar.
Daar kom toe so jongerige, maer ou met sulke Elvis sideburns van iewers te voorskyn wat nou die ref gaan wees. Daisy en Sarie klim in die kryt. Daisy verstrengel haarself tussen die toue en met groot moeite ontknoop Sarie haar en die fight kan begin. Hulle neem hulle plekke in. Dis nie nodig vir gum guards nie. Hulle haal onseremoniëel hulle valstande uit. Ek het toe my asem teruggekry teen daai tyd en ek en Twana skree letterlik soos ons lag.
Nou het hulle obviously op een of ander tyd op die TV na 'n regte stoeigeveg gekyk, nou probeer hulle daai moves namaak. Dan gryp Daisy vir Sarie en gooi haar teen die toue. Op die TV bounce die ou dan terug van die toue af, net om hom tromp-op te loop in 'n dodelike volstruisskop. Nie Sarie nie. Sy bly bloot daar lê teen die toue. Wat Daisy natuurlik heeltemal verward laat, met geen ander keuse as om bloot vorentoe te loop en Sarie 'n snotklap te gee deur die gesig nie. Dis toe dat ek nie meer worry oor my nat broek nie.
Maar kyk, TOE is Sarie wakker! Sy storm vir Daisy en in plaas van so kamma elmboogstamp wat gepaard moet gaan met 'n stamp van die voet op die krytvloer om die geluid van 'n regte elmboogstamp na te maak, antwoord sy met 'n stamp teen Daisy se vol boesem dat sy 5 meter verder op haar gat te lande kom. Die ref probeer met sy maer lyf tussenbeide tree, maar Sarie gee hom ook 'n snotklap. Nou is Daisy op die krytvloer. Duidelik meer verward as ooit. Sy het obviously die script verloor en niemand het haar vertel hulle gaan afwyk van die oorspronklike plan af nie. Sarie kom nader en pluk vir Daisy aan haar hare orent. Toe laat lees sy pappie. Sy klap Daisy wild en wakker en net betyds slaan Snorre die leë jamblik met die shifting. Einde van Rondte 1.
Toe die "klok" rondte 2 aankondig, kon jy sien hulle is NOU lus vir mekaar. Die ref met die rooi wang is nou so bietjie meer lugtig. Hy dans-dans net so om hulle maar verder bly hy op 'n veilige afstand. Sarie besluit nou om met haar "signature move" te kom. Sy storm op die een hoekpaal af dat jy net selluliet sien. Sy gryp daai nylontoue vas en begin klim. Uiteindelik is sy bo en sy kry soort van gestaan. Mullet is nou papnat gesweet en die perm kleef aan die gesig vas. Sulke klein krulletjies soos Cora Marie s'n. Maar sy's nou in plein Afrikaans dik befok. In regte stoei is die ou in die kryt veronderstel om nou so te staan dat die ou op die hoekpaal hom kan platval, waarna die ou op die grond homself dan uit "tap" en dis die einde van die rondte. Maar niemand het dit vir Daisy gesê nie. En sy's nie SO stupid om oop oë in SO lokval in te loop nie. So staan Sarie maar op die paal. As ek nou aan haar buuste en slap maag dink, 'n posisie nie heeltemal onbekend aan haar nie. Na so minuut of wat besef Sarie sy sal moet spring, of Daisy nou in haar "line of vision" is of nie. Sarie trap vas en sy spring. Arms uitgestrek. Wol fraiings wapperend. Heeltemal horisontaal. Sy mis Daisy met so 2 meter. Maar sy tref daai krytvloer en val haarself desmoers. Lights out. Einde van Rondte 2.
Toe die laaste rondte aangekondig word met die shifting spanner teen die blik, kan jy sien altwee se gees is gebreek. Sarie is nog half duiselig en deurmekaar met 'n ligte harsingskudding, en Daisy is eenvoudig op soos ou brood. Maar hulle moet maar aangaan. Hulle het net so gedans om mekaar en gevat-vat maar jy kon sien hulle baklei is op. Genadiglik vir hulle, en vir ons, het die einde van die laaste rondte vinnig gekom. Snorre het sommer so uit sy kop uit, sonder 'n tellingkaart in sig, vir Tribbes laat weet dat Sarie die wenner is. In my opinie was dit redelik gelykop, maar wat weet ek nou van stoei af? Die gehoor het op hierdie stadium ook so half verward opgestaan en reggemaak om te loop. Nie heeltemal seker oor presies wat hulle nou aanskou het nie. Net toe ek dink dis menslik onmoontlik om nog te lag, toe skree 'n ou hier van agter af in die saal vir Daisy: "Dikkes!!!!!!! Jy's myne!!!!!" Toe verloor ek dit finaal.
Later stap ek en Twana kar toe. Broeke papnat. Hier sien ons Daisy en Sarie in 'n Nissan Skyline inklim. Met so 10-jarige dogtertjie by hulle. Ek stap natuurlik dadelik nader. "Ken julle mekaar?" vra ek. "Ja, die ou slet is my ma!!" Snorre is toe Daisy se man en Sarie se pa, Tribbes is Sarie se man en die dogtertjie is hulle s'n. Hulle is van Danville in Pretoria. Werk almal in die week in 'n scrapyard en naweke stoei hulle vir ekstra geld.
Ek wonder of daai dogtertjie nog in therapy is......
Sent from my BlackBerry® wireless device
In die klein saaltjie was die hoenders in hokke aangehou. Almal op skou. Die vreemdste goed wat jy in jou lewe gesien het. Party met vere, ander sonder vere, ander met vere net op sekere plekke, nog ander met vere wat lyk soos hare. As jy daar instap dan is dit so onophoudelike, lae bromgeluid wat jou heel eerste begroet. Onmiddellik opgevolg met die reuk van vars hoendermis. Dan natuurlik die tafel met al die tannies van die VLU (Vroue Landbou Unie), se handewerk van die jaar. Met die rosette opgesteek van die plek wat hulle behaal het, 1ste, 2de of 3de. Jy kan HOE vroeg by die skou kom, hierdie pryse was ALTYD klaar toegeken. En by die koektafels was die beste goed ook altyd alreeds uitverkoop. Die hoenderhokke het ook reeds elkeen 'n roset opgehad van die hoender se plek.
By die skou het jy ook altyd die 3 dominees van die 3 susterskerke saam gesien sit en teedrink. Ook daar in die omgewing van die koektafels rond. Hulle het beurte gemaak om die skou te open met Skriflesing en Gebed.
Die kos wat te koop was het oor die jare min verander. Altyd vetkoek met mince, hamburgers, hotdogs en pannekoek. Later het daai chip stix bygekom en slush puppies en daai klein doughnuts wat so uit die masjien uit kom voor jou oë......6 op 'n slag in so polystyrene bakkie met chocolatesous, karamelsous of wit icing oor. Nog so warm. Toue het lank gestaan vir dit! En dan die biltongstalletjie en die oom met sy droëwors en chilli bites en cabanossi. Later jare sou Spur en Wimpy en restaurante van buite sommer daar 'n satellietkombuis kom opsit en kon jy in die middel van die Bosveld by die Wildsfees calamari en sushi ook eet. Ek dink dis net ek wat die ironie daarvan gesien het....
Dan was daar elke jaar die oom wat messe maak, die kamoefleerbaadjies en onderbaadjies, en die karre en bakkies en trekkers, reg langs Absa se tent, met 'n konsultant van Bankfin gerieflik byderhand. Toe die polisie nog honde gehad het was daar altyd 'n vertoning van 'n arme sot wat in so "full body armour" pak moes weghardloop en dan het daai wolfhond daai ou van agter af platgetrek en die mense het berserk gegaan. Dit was altyd 'n swart ou wat weggehardloop het. Die polisieman was wit. Die hond was kleurblind. Of nie. Mense het veilig gevoel as hulle sulke goed sien. Die brandweer het ook een jaar so "mock-up" kom doen van 'n ongelukstoneel. Dis toe Thabazimbi nog water gehad het. Jy het ook op die skou goed gesien wat jy nou nie op die wildsfees sou sien nie. Soos Armand die singende cowboy, wat op sy perd in die arena rondry in cowboyklere en country liedjies sing. Of 'n modeparade en skoonheidskompetisie vir elke kind van 3 maande tot op 18 jaar. Elke baba met 'n paar studs in die ore. Opgedollie soos 'n krismisboom. Skreeuend.
Die wildsfees het weer gespog met die rooibokafslagkompetisie. En die biertuin. Die B-lys sangers het hier opgetree. Die manne wat nie bang is om in die Bosveld in 'n biertuin te kom sing nie. Die A-lys het op die verhoog opgetree in die middel van die terrein. Later jare is beide geleenthede ook maar oorgeneem deur die junk wat uit China uit kom en in stalletjies uitgestal is deur mense wat nog nooit 'n wilde dier of 'n bees van naby gesien het nie. En die eindelose, siellose, wysielose "musiek" vanaf die "merry-go-round" op die rugbyveld het alle ander tipiese wildsfees- of landbouskougeluide uitgedoof. Later jare was daar ook nie meer 'n 4x4 kompetisie of 'n pretdraf of 'n vlakvark fietswedren nie. Elke jaar het dit minder van 'n wildsfees geword en meer van 'n raserige basaar....
Maar 1996 sou anders wees. Nou moet julle weet, dit was nou voor Kyknet of DSTV. Ons het die 3 SABC kanale gehad, en M-Net. Die "craze" wat die land daai jare getref het, was die Gladiators en WWF se rofstoei. Elke seuntjie in die land het pajamas gehad met Terminator of John Cena of Stone Cold Steve Austin of The Rock se gesigte op. Gladiators was nog groter! Want dit het hier in Suid-Afrika gebeur! Die MTN Gladiators was hulle genoem. Met name soos Wildebeest en Impi en Tusk en Granite en Giant en wie weet wat nog alles, het elkeen sy gunsteling gehad! Myne was Giant. So groot blonde reus, wat na elke kompetisie vir 'n kind in die gehoor 'n teddiebeertjie gaan gee het. Amper soos Bles met sy satynrose. Daar was vroue Gladiators ook. Sahara en Fire en Fury en nog baie ander. Vrydagaande op SABC 3 kon jy kyk hoe hulle in die Standardbank Arena in Johannesburg dinge uitspook in uitdagings wat so reg uit antieke Rome uit gekom het. Hulle het teen Gladiators van ander lande ook deelgeneem. Dit was groot!
Soveel so, dat ek vir Pietie ook een jaar soontoe gevat het. Dan kry jy by die ingang so groot sponshand met 'n vinger wat so boontoe wys en dié word nou vir die TV kameras rondgeswaai. Die mense was histeries! Ek ook. Ek veral. Van WWF praat ek nie eens nie. Jy het dié mense gekry wat gedink het dis 'n klug en dan was daar die "die hard" stoeiaanhangers wat geglo het dit is nou die ware Jakob. Mense wat gladnie wou glo dat amateurstoei en professionele stoei nie eens in dieselfde asem genoem kan word nie. Mense het almal geweet wat daai tyd met WWF en Gladiators aangaan. Almal het 'n "favourite" gehad. Met die gevolg, toe die skou se plakkate maande voor die tyd aankondig dat daar daai jaar "Internasionale Stoei" gaan wees in Thabazimbi, was mense buite hulself. Ek ook. Ek veral...(Okay eintlik net ek).
Almal het gespekuleer oor wie dit kon wees. Of in alle eerlikheid, EK het gespekuleer oor wie dit kon wees. Daar was nog nie sprake van selfone of google of enige so manier waarop jy kon uitvind nie. Die koerante het ook niks gesê nie. Ek kan nou, as ek so terugdink, nie glo ek was so liggelowig en naïef nie. Hoe sal iets wat nou 'n wêreldwye fenomeen is, na Thabazimbi se Landbouskou toe kom? En dit nogal teen R40 per kop? Ring side seats nogal! So het ek maar gesukkel om iemand te kry wat saam met my wou gaan dié aand. Op die ou end is dit toe my ou "partner in crime", Twana Roets, wat instem. Ook eers na vele oortuiging en 'n ligte dreigement of drie. En natuurlik het ek die kaartjie vir haar moes koop. Die stoei sou 7 nm begin. Ek sê vir haar ons moet vroeg gaan. Daar gaan duisende mense wees. Seker so half 6 toe staan ek en sy al voor die toe deure van die Trollopesaal. Nie 'n siel in sig nie. Hier net so voor 7 maak die deure oop. Daar het toe so 30 of 40 ander "gullible" mense ook nadergestaan om in te gaan. (Ek het toe besef dis 'n moerse hoax maar ek het geweet ek gaan 18 jaar later daaroor moet blog, toe gaan ek ook maar in).
Nadat ons elkeen 'n plastieksakkie met sulke taai, 3-dae oue popcorn gekoop het, het ons gaan sit. Heel voor. Langs die kryt. Die hoekpale sommer so met komberse toegedraai en vasgebind met nylontou. 'n Opslaan basaartafel met 'n plastiekstoel by. Seker vir die enkele beoordelaar. (Ek dog daar is altyd 3 beoordelaars?) Op die tafel 'n leë blik met 'n shifting spanner langsaan. Later sou ek sien dis nou die klok wat die einde van die rondtes aankondig.
Nou wag ons. Almal sit nou al. Hier kom die aankondiger. Later sou dit blyk hy is ook die beoordelaar. So vet ou met 'n snor wat lyk soos 'n Harley se handvatsels. Beige kortmouhemp wat span om die pens en 'n das met 'n Yskorbadge op. Bruin terylene broek vol haakplekke en 'n paar Grasshoppers. My tipe ou. Hy val toe dadelik daar weg met 'n "Naandsê, naandsê mense!!!" Hy kom gladnie agter dis 'n "hostile crowd" nie en hy stoom net voort. Nou wag ek vir die aankondiging. Immer hoopvol. Hier kom dit. "Dames en Here, vanaand hier in julle dorp!!! Vir die heel eerste keer!!! So pas terug uit Namibië!!!!! (Okay dit verklaar ten minste die internasionale deel), gee ek vir julle!!!!!!!! Suid-Afrika se twee beste vroulike stoeiers!!!!!!!!! Daaaaaaaaaaaaaaaaaaisy de Meeeeeeeeeeeeelcker eeeeeeeeeeeeeeeen SuuuuuuuuuuuuuperSarie!!!!!!!!!!!!!!!! Nou kyk, ek kan my gedagtes op daai stadium NET in een enkele sin opsom. Wat ek in Twana se rigting geprewel het. Sonder om my oë weg te skeur van die kryt.....
"Liewe Jirre wat is dit?"
Daar vanuit die rigting van die Trollopesaal se damestoilette kom 2 vrouens gestap. Die een wil dikker wees as die ander een. Daisy de Melcker is die ouer een. Seker so laat vyftigs. Supersarie 'n jonger weergawe van Daisy. Elkeen het pantyhose aan. Met 'n leotard bo-oor. En regte stoeiskoene. Die skoene kom tot so in die middel van die kuit. As daar 'n kuit sou wees. Bo-aan die skoene is sulke fraiings vasgewerk. Van wol. Daisy het 'n luiperdprint leotard aan met swart fraiings aan haar boots en Sarie is in pers en swart uitgedos. Sarie se hare kan jy sien is netjies gedoen vir die okkasie. 'n Ge-perm-de mullet. Daisy se perm is al so bietjie uitgegroei en die grys regrowth by die wortels is seker so 3 duim lank. Ek dink dit was een van net 6 keer in my hele lewe wat ek nie een enkele woord kon uitkry nie. My mond het oopgeval en ek kon net staar.
Daar kom toe so jongerige, maer ou met sulke Elvis sideburns van iewers te voorskyn wat nou die ref gaan wees. Daisy en Sarie klim in die kryt. Daisy verstrengel haarself tussen die toue en met groot moeite ontknoop Sarie haar en die fight kan begin. Hulle neem hulle plekke in. Dis nie nodig vir gum guards nie. Hulle haal onseremoniëel hulle valstande uit. Ek het toe my asem teruggekry teen daai tyd en ek en Twana skree letterlik soos ons lag.
Nou het hulle obviously op een of ander tyd op die TV na 'n regte stoeigeveg gekyk, nou probeer hulle daai moves namaak. Dan gryp Daisy vir Sarie en gooi haar teen die toue. Op die TV bounce die ou dan terug van die toue af, net om hom tromp-op te loop in 'n dodelike volstruisskop. Nie Sarie nie. Sy bly bloot daar lê teen die toue. Wat Daisy natuurlik heeltemal verward laat, met geen ander keuse as om bloot vorentoe te loop en Sarie 'n snotklap te gee deur die gesig nie. Dis toe dat ek nie meer worry oor my nat broek nie.
Maar kyk, TOE is Sarie wakker! Sy storm vir Daisy en in plaas van so kamma elmboogstamp wat gepaard moet gaan met 'n stamp van die voet op die krytvloer om die geluid van 'n regte elmboogstamp na te maak, antwoord sy met 'n stamp teen Daisy se vol boesem dat sy 5 meter verder op haar gat te lande kom. Die ref probeer met sy maer lyf tussenbeide tree, maar Sarie gee hom ook 'n snotklap. Nou is Daisy op die krytvloer. Duidelik meer verward as ooit. Sy het obviously die script verloor en niemand het haar vertel hulle gaan afwyk van die oorspronklike plan af nie. Sarie kom nader en pluk vir Daisy aan haar hare orent. Toe laat lees sy pappie. Sy klap Daisy wild en wakker en net betyds slaan Snorre die leë jamblik met die shifting. Einde van Rondte 1.
Toe die "klok" rondte 2 aankondig, kon jy sien hulle is NOU lus vir mekaar. Die ref met die rooi wang is nou so bietjie meer lugtig. Hy dans-dans net so om hulle maar verder bly hy op 'n veilige afstand. Sarie besluit nou om met haar "signature move" te kom. Sy storm op die een hoekpaal af dat jy net selluliet sien. Sy gryp daai nylontoue vas en begin klim. Uiteindelik is sy bo en sy kry soort van gestaan. Mullet is nou papnat gesweet en die perm kleef aan die gesig vas. Sulke klein krulletjies soos Cora Marie s'n. Maar sy's nou in plein Afrikaans dik befok. In regte stoei is die ou in die kryt veronderstel om nou so te staan dat die ou op die hoekpaal hom kan platval, waarna die ou op die grond homself dan uit "tap" en dis die einde van die rondte. Maar niemand het dit vir Daisy gesê nie. En sy's nie SO stupid om oop oë in SO lokval in te loop nie. So staan Sarie maar op die paal. As ek nou aan haar buuste en slap maag dink, 'n posisie nie heeltemal onbekend aan haar nie. Na so minuut of wat besef Sarie sy sal moet spring, of Daisy nou in haar "line of vision" is of nie. Sarie trap vas en sy spring. Arms uitgestrek. Wol fraiings wapperend. Heeltemal horisontaal. Sy mis Daisy met so 2 meter. Maar sy tref daai krytvloer en val haarself desmoers. Lights out. Einde van Rondte 2.
Toe die laaste rondte aangekondig word met die shifting spanner teen die blik, kan jy sien altwee se gees is gebreek. Sarie is nog half duiselig en deurmekaar met 'n ligte harsingskudding, en Daisy is eenvoudig op soos ou brood. Maar hulle moet maar aangaan. Hulle het net so gedans om mekaar en gevat-vat maar jy kon sien hulle baklei is op. Genadiglik vir hulle, en vir ons, het die einde van die laaste rondte vinnig gekom. Snorre het sommer so uit sy kop uit, sonder 'n tellingkaart in sig, vir Tribbes laat weet dat Sarie die wenner is. In my opinie was dit redelik gelykop, maar wat weet ek nou van stoei af? Die gehoor het op hierdie stadium ook so half verward opgestaan en reggemaak om te loop. Nie heeltemal seker oor presies wat hulle nou aanskou het nie. Net toe ek dink dis menslik onmoontlik om nog te lag, toe skree 'n ou hier van agter af in die saal vir Daisy: "Dikkes!!!!!!! Jy's myne!!!!!" Toe verloor ek dit finaal.
Later stap ek en Twana kar toe. Broeke papnat. Hier sien ons Daisy en Sarie in 'n Nissan Skyline inklim. Met so 10-jarige dogtertjie by hulle. Ek stap natuurlik dadelik nader. "Ken julle mekaar?" vra ek. "Ja, die ou slet is my ma!!" Snorre is toe Daisy se man en Sarie se pa, Tribbes is Sarie se man en die dogtertjie is hulle s'n. Hulle is van Danville in Pretoria. Werk almal in die week in 'n scrapyard en naweke stoei hulle vir ekstra geld.
Ek wonder of daai dogtertjie nog in therapy is......
Sent from my BlackBerry® wireless device
Funksietjies
Het julle geweet dat daar nie altyd iets was soos 'n bring-en-braai nie? Dis iets wat hier in die sewentigerjare kop, of dan nou tjop, uitgesteek het. Om mense na jou huis toe te nooi vir 'n ete en dan bring hulle hul eie kos en drank, was regtig volksvreemd en ongehoord. As jy nie geld gehad het om iemand te onthaal nie, het jy dit eenvoudig nie gedoen nie. Tot met haar dood 30 jaar later kon ou Dora eenvoudig nie byt aan 'n bring-en-braai nie. Sy't gesê sy skaam haar eenvoudig dood as mense met bakke kos by haar huis moet instap en dan agterna by die vuur moet jy nou staan en wys wie se hoendervlerkie is wie s'n en elke ou se bord kos lyk dan anders. As ons mense genooi het vir 'n braai was die vuur klaar gepak, die tafel gedek, die vleis in 'n enamel casserole in die yskas en 3 slaaie onder glad wrap. Altyd 'n aartappelslaai, 'n mengelslaai, en dan was ou Dora groot op 'n gestolde slaai. Gewoonlik gestolde wortelslaai in so ring gemaak. Die ringvorm het sy by Tupperware gekoop. Daai Tupperware ring is ook goed ingespan hier oor die groot dae vir gestolde koue poedings. Nog 'n absolute euwel in haar oë was 'n papierbord. Beetslaai maak jy ook self. Diè uit 'n bottel is vir lui vrouens. En dan was daar altyd poeding na die braai. Gewoonlik vrugteslaai en roomys. Hierdie tipe braai's is altyd gehou as my pa verjaar. Die uitnodiging was eenvoudig en straight forward: "Kom braai saterdagaand by ons. Nols verjaar". Mense het nie eens gebodder om te vra of hulle iets moet bring nie. Dit was eenvoudig nie deel van die kultuur van daai tyd nie. En hulle het altyd 'n geskenk gebring. Gewoonlik soap-on-a-rope of 'n bottel Old Spice. Of Brut. Of likeur chocolates wat ons ook kon proe. Of as dit familie was soos 'n oom, 'n groter geskenk soos 'n knipmes. Of 'n kerkhemp. Toegedraai in papier vir mans. Met outydse karre op, of sakhorlosies, of prentjies van perde.
Heelwat van daai kultuur steek nog vandag by my vas. Weereens kritiseer ek nie. Ek neem maar net waar. Ek besef tye het verander. As jy moet wag tot jy kan bekostig om mense te onthaal, gaan jy nooit mense onthaal nie.
Soos wat ek nou voorheen gepraat het oor 'n stork party of ooievaarstee wat nou 'n baby shower genoem word, so is daar nog baie ander soortgelyke geleenthede wat 'n gedaanteverwisseling ondergaan het. So hoor ek maar van 'n kitchen tea wat nou 'n bachelorette genoem word. Is daar ooit so woord? Ek kry "bachelor" in die woordeboek, maar soos met die meeste goed het "bachelorette" oorgewaai van Amerika af. Nou maak ons almal of dit nog altyd so was. Jou ma en jou tannies en niggies het gewoonlik vir jou 'n kitchen tea gereël. In die geheim. Jy het NOOIT geweet wanneer dit gaan wees nie. Jou verloofde was ook in op die geheim. Hy moes jou op 'n saterdagmiddag 3 uur onder valse voorwendsels by jou ma se huis kry. En dit was ALTYD, sonder uitsondering, op 'n saterdagmiddag 3 uur by jou ouerhuis gehou. En daarna moes hy verdwyn. Almal is aangesê om saam te ry en om die hoek te parkeer. Jy moes altyd soontoe gaan om jou ma te help om haar hare te kleur of om jou trourok aan te pas of so iets. As jy daar aankom is dit doodstil. Stiller as gewoonlik. Onthou daar was nie sport op die TV op 'n saterdagmiddag nie. Die mans het rugby geluister oor die radio. Die TV word eers 6 uur die aand aangeskakel om die nuus te kyk. En dan Koffiehuiskonsert. Aangebied deur Rita van den Heever. Dan sê jy iets soos: "Ek wonder of my ma-hulle slaap?" As jy om die draai kom dan sit daai sitkamer TOE onder die mense! Oumas, tannies, ma, niggies, bure, skoolvriendinne, en al die kinders voor op die vloer. Daar kon seuntjies ook by wees, maar net as hulle baie klein was. In die middel staan 'n stoel wat spesiaal opgemaak is vir jou. Langs die stoel is daar 'n bad of 'n emmer of iets vol geskenke! Toegedraai in afdroogdoeke. Dan word jy nou sitgemaak en 'n stoflap word om jou kop gebind, of jy trek so lekker ousie over-all aan en slippers, of enige so iets. Dis gewoonlik jou niggies en vriendinne se werk om nou 'n totale gat van jou te maak. Dan moet jy nou skud en druk en raai en voel aan die geskenke. Met elke ding wat oopgemaak word, het iemand nou 'n wise crack te deel. Die ouer vrouens loop natuurlik oor van goeie raad. Veral as dit kom by die skoonmaakmiddels! Kort-kort sê iemand iets soos: "oooeeeee DAAI ding gaan jy nog baie gebruik".....of "Ek het ook so ding en ek gebruik hom elke dag, hy gaan jou baie tyd spaar!!"......En so word elke geskenk in detail bespreek. Dan gaan haal jou ma 'n swart plastieksak en maak al die geskenkpapier bymekaar. Daar was nog nie iets soos geskenksakkies nie. Dan staan jy op en gaan soen elke mens wat daar is persoonlik op die mond en bedank haar weer. Intussen het jou beste vriendin langs jou gesit met pen en papier en presies neergeskryf wie het vir jou wat gegee. Sodat jy agterna, met die hand en met 'n pen, vir elkeen 'n nota kan skryf om dankie te sê. Jou ma het teen daai tyd al die ketel gaan aansit en die nettafeldoek van die eetkamertafel gaan afhaal. Opgevou en in die buffet se laai gebêre. Een van die tannies sal haar nou help om die melktert en die yskastert en souttert en chocolatekoek te sny. Sy't gewoonlik ook 'n paar ekstra "cake lifters" geleen, want sy't net een. Nog so in sy boksie. Was nog 'n trougeskenk. En dan word daar nou tee gedrink en gëeet tot die eerste man nou sy verskyning mag maak. Ook net so skamerig ingeloer en gevra of die vrou reg is om te ry.
Vandag rëel die bruid sommer self haar "bachelorette". Geen geheim DAAR nie. Die uitnodiging kom per "e-mail". Jy "click" daar en dan op 'n "link" wat jou reguit vat na haar "wedding register" by Boardmans of @Home of Yuppiechef. Of sommer La Creuset. Nadat jy nou 'n suikerpotjie van R800 gekoop het, is jy een "click" weg van "paypal" af. Hier sit jy gou jou kaartbesonderhede in en siedaar. Al die geskenke sal die verskaffer sommer per koerier gaan aflewer by die bruid se "place of employment". Niks van raai of voel of wonder wat dit is nie. (Ek ken natuurlik al die Afrikaanse woorde vir die terme in aanhalingstekens, maar sulke suiwer Afrikaans is outyds en "uncool".....) En dan moet jy nog antwoord op die "invite" na die "actual do" toe ook. Dié word gehou by enige iets van die Barnyard tot 'n "Irish pub" of 'n "coffee shop" of eintlik enige plek waar julle kan "shooters" drink. Dit kos darem net R300 per persoon. Een van die "girls" is jou "designated driver" en julle kuier tot die son opkom. Ek wonder wat ou Nols nou sou sê as ou Dora hom nou gesê het sy gaan bietjie vrydagaand op 'n "girls night out"?
Die mans, aan die ander kant, vat dit "actually" heelwat rustiger. Glo dit of nie! Hulle gaan speel gholf of braai by een se huis en kyk rugby en drink bier. Of hulle gaan in so groepie van 4 of 5 op 'n jagnaweek of 'n visvangnaweek. Baie dieselfde gedrag dus as wat hulle vir die res van hul getroude lewens ook sal openbaar.
So één gebied wat ek egter moet erken 'n gedaanteverwisseling ondergaan het, ten goede, is die "rampaartie". Dit was ook nooit 'n "rampartytjie" genoem of 'n "stag night" nie. Dit was nog altyd 'n "rampaartie". Mense.......daai goed was rof. Julle verstaan nie! Jy't partykeer in die koerante gelees van rampaarties wat op rampe uitgeloop het. Sonder uitsondering moes die bruidegom stormdronk gemaak word. Dan is hy onderwerp aan 'n verskeidenheid van barbaarse poetse. Sy hare of sy wenkbroue of sy, sal ons maar sê "privaathare", is robuust met skeerskuim en 'n weggooiskeermes toegetakel. Dis ook nou nie asof die ou gaan stilsit terwyl dit gedoen word nie. So hy kan heel moontlik op sy troudag lyk asof hy met 'n bengaalse tier gestoei het. Wenkbroue ingekleur met sy ma se oogpotloodjie. Hare darem weer so stadigaan aan die uitgroei. Ek weet van 'n ou wie se "vriende", waarvan een 'n mediese student was, sy been van lies tot enkel in gips gesit het. Hulle het hom oortuig dat hy in sy dronkenskap sy been gebreek het. Daai stomme man is deur sy troue, deur sy huweliksnag, deur sy hele honeymoon met daai been in gips en op krukke aan die ander kant uit. Toe hy 3 weke later terugkom het hulle hom laat weet hy kan nou maar die gips afhaal met sy "angle grinder", hy makeer niks. Iemand wat ek ken wat op Aggeneys gebly het, is kaal aan die windkous op die vliegveld se paal vasgemaak, en daar gelos tot die myn se ligte vliegtuig met die grootbaas aan boord, daar neergestryk het. Nog 'n ou wat ek ken, met baie ligte hare, se kop is onseremoniëel in rooi voedselkleursel gedruk. Op die troufoto's is sy hare nog pienk en sy gesig en nek ook so rosige skynsel.
'n Ander sot is op Johannesburgstasie stormdronk op 'n trein gelaai Lorenzo Marques toe. Nou genoem Maputo. In Mosambiek. Sy skoonpa moes betaal vir 'n privaatvliegtuig om hom te gaan haal om betyds terug te wees vir die troue. En ek praat nie eens van die besoeke aan "strip clubs" en die paaldansers en skootdansers nie. Ek weet persoonlik van 'n huwelik wat afgestel is na so "rampaartie". En die bierbeker met die drank in is sommer met "insulation tape" aan sy hand en arm vasgeplak. Elke ou wat verbyloop gooi iets in daai beker. So daai arme ou drink vir ure aanmekaar 'n heksebrousel van gemengde drank. Baie mans kon skaars regop staan op hulle troues. Dit was regtig so erg. Deesdae kry jy nog die odd ou wat by die verkeerslig bedel vir geld vir die honeymoon, met een of ander belaglike uitrusting aan, maar dis eintlik die uitsondering. Oor die algemeen is die mans heel rustig.
Dis die vrouens oor wie ek worry.....
Sent from my BlackBerry® wireless device
Heelwat van daai kultuur steek nog vandag by my vas. Weereens kritiseer ek nie. Ek neem maar net waar. Ek besef tye het verander. As jy moet wag tot jy kan bekostig om mense te onthaal, gaan jy nooit mense onthaal nie.
Soos wat ek nou voorheen gepraat het oor 'n stork party of ooievaarstee wat nou 'n baby shower genoem word, so is daar nog baie ander soortgelyke geleenthede wat 'n gedaanteverwisseling ondergaan het. So hoor ek maar van 'n kitchen tea wat nou 'n bachelorette genoem word. Is daar ooit so woord? Ek kry "bachelor" in die woordeboek, maar soos met die meeste goed het "bachelorette" oorgewaai van Amerika af. Nou maak ons almal of dit nog altyd so was. Jou ma en jou tannies en niggies het gewoonlik vir jou 'n kitchen tea gereël. In die geheim. Jy het NOOIT geweet wanneer dit gaan wees nie. Jou verloofde was ook in op die geheim. Hy moes jou op 'n saterdagmiddag 3 uur onder valse voorwendsels by jou ma se huis kry. En dit was ALTYD, sonder uitsondering, op 'n saterdagmiddag 3 uur by jou ouerhuis gehou. En daarna moes hy verdwyn. Almal is aangesê om saam te ry en om die hoek te parkeer. Jy moes altyd soontoe gaan om jou ma te help om haar hare te kleur of om jou trourok aan te pas of so iets. As jy daar aankom is dit doodstil. Stiller as gewoonlik. Onthou daar was nie sport op die TV op 'n saterdagmiddag nie. Die mans het rugby geluister oor die radio. Die TV word eers 6 uur die aand aangeskakel om die nuus te kyk. En dan Koffiehuiskonsert. Aangebied deur Rita van den Heever. Dan sê jy iets soos: "Ek wonder of my ma-hulle slaap?" As jy om die draai kom dan sit daai sitkamer TOE onder die mense! Oumas, tannies, ma, niggies, bure, skoolvriendinne, en al die kinders voor op die vloer. Daar kon seuntjies ook by wees, maar net as hulle baie klein was. In die middel staan 'n stoel wat spesiaal opgemaak is vir jou. Langs die stoel is daar 'n bad of 'n emmer of iets vol geskenke! Toegedraai in afdroogdoeke. Dan word jy nou sitgemaak en 'n stoflap word om jou kop gebind, of jy trek so lekker ousie over-all aan en slippers, of enige so iets. Dis gewoonlik jou niggies en vriendinne se werk om nou 'n totale gat van jou te maak. Dan moet jy nou skud en druk en raai en voel aan die geskenke. Met elke ding wat oopgemaak word, het iemand nou 'n wise crack te deel. Die ouer vrouens loop natuurlik oor van goeie raad. Veral as dit kom by die skoonmaakmiddels! Kort-kort sê iemand iets soos: "oooeeeee DAAI ding gaan jy nog baie gebruik".....of "Ek het ook so ding en ek gebruik hom elke dag, hy gaan jou baie tyd spaar!!"......En so word elke geskenk in detail bespreek. Dan gaan haal jou ma 'n swart plastieksak en maak al die geskenkpapier bymekaar. Daar was nog nie iets soos geskenksakkies nie. Dan staan jy op en gaan soen elke mens wat daar is persoonlik op die mond en bedank haar weer. Intussen het jou beste vriendin langs jou gesit met pen en papier en presies neergeskryf wie het vir jou wat gegee. Sodat jy agterna, met die hand en met 'n pen, vir elkeen 'n nota kan skryf om dankie te sê. Jou ma het teen daai tyd al die ketel gaan aansit en die nettafeldoek van die eetkamertafel gaan afhaal. Opgevou en in die buffet se laai gebêre. Een van die tannies sal haar nou help om die melktert en die yskastert en souttert en chocolatekoek te sny. Sy't gewoonlik ook 'n paar ekstra "cake lifters" geleen, want sy't net een. Nog so in sy boksie. Was nog 'n trougeskenk. En dan word daar nou tee gedrink en gëeet tot die eerste man nou sy verskyning mag maak. Ook net so skamerig ingeloer en gevra of die vrou reg is om te ry.
Vandag rëel die bruid sommer self haar "bachelorette". Geen geheim DAAR nie. Die uitnodiging kom per "e-mail". Jy "click" daar en dan op 'n "link" wat jou reguit vat na haar "wedding register" by Boardmans of @Home of Yuppiechef. Of sommer La Creuset. Nadat jy nou 'n suikerpotjie van R800 gekoop het, is jy een "click" weg van "paypal" af. Hier sit jy gou jou kaartbesonderhede in en siedaar. Al die geskenke sal die verskaffer sommer per koerier gaan aflewer by die bruid se "place of employment". Niks van raai of voel of wonder wat dit is nie. (Ek ken natuurlik al die Afrikaanse woorde vir die terme in aanhalingstekens, maar sulke suiwer Afrikaans is outyds en "uncool".....) En dan moet jy nog antwoord op die "invite" na die "actual do" toe ook. Dié word gehou by enige iets van die Barnyard tot 'n "Irish pub" of 'n "coffee shop" of eintlik enige plek waar julle kan "shooters" drink. Dit kos darem net R300 per persoon. Een van die "girls" is jou "designated driver" en julle kuier tot die son opkom. Ek wonder wat ou Nols nou sou sê as ou Dora hom nou gesê het sy gaan bietjie vrydagaand op 'n "girls night out"?
Die mans, aan die ander kant, vat dit "actually" heelwat rustiger. Glo dit of nie! Hulle gaan speel gholf of braai by een se huis en kyk rugby en drink bier. Of hulle gaan in so groepie van 4 of 5 op 'n jagnaweek of 'n visvangnaweek. Baie dieselfde gedrag dus as wat hulle vir die res van hul getroude lewens ook sal openbaar.
So één gebied wat ek egter moet erken 'n gedaanteverwisseling ondergaan het, ten goede, is die "rampaartie". Dit was ook nooit 'n "rampartytjie" genoem of 'n "stag night" nie. Dit was nog altyd 'n "rampaartie". Mense.......daai goed was rof. Julle verstaan nie! Jy't partykeer in die koerante gelees van rampaarties wat op rampe uitgeloop het. Sonder uitsondering moes die bruidegom stormdronk gemaak word. Dan is hy onderwerp aan 'n verskeidenheid van barbaarse poetse. Sy hare of sy wenkbroue of sy, sal ons maar sê "privaathare", is robuust met skeerskuim en 'n weggooiskeermes toegetakel. Dis ook nou nie asof die ou gaan stilsit terwyl dit gedoen word nie. So hy kan heel moontlik op sy troudag lyk asof hy met 'n bengaalse tier gestoei het. Wenkbroue ingekleur met sy ma se oogpotloodjie. Hare darem weer so stadigaan aan die uitgroei. Ek weet van 'n ou wie se "vriende", waarvan een 'n mediese student was, sy been van lies tot enkel in gips gesit het. Hulle het hom oortuig dat hy in sy dronkenskap sy been gebreek het. Daai stomme man is deur sy troue, deur sy huweliksnag, deur sy hele honeymoon met daai been in gips en op krukke aan die ander kant uit. Toe hy 3 weke later terugkom het hulle hom laat weet hy kan nou maar die gips afhaal met sy "angle grinder", hy makeer niks. Iemand wat ek ken wat op Aggeneys gebly het, is kaal aan die windkous op die vliegveld se paal vasgemaak, en daar gelos tot die myn se ligte vliegtuig met die grootbaas aan boord, daar neergestryk het. Nog 'n ou wat ek ken, met baie ligte hare, se kop is onseremoniëel in rooi voedselkleursel gedruk. Op die troufoto's is sy hare nog pienk en sy gesig en nek ook so rosige skynsel.
'n Ander sot is op Johannesburgstasie stormdronk op 'n trein gelaai Lorenzo Marques toe. Nou genoem Maputo. In Mosambiek. Sy skoonpa moes betaal vir 'n privaatvliegtuig om hom te gaan haal om betyds terug te wees vir die troue. En ek praat nie eens van die besoeke aan "strip clubs" en die paaldansers en skootdansers nie. Ek weet persoonlik van 'n huwelik wat afgestel is na so "rampaartie". En die bierbeker met die drank in is sommer met "insulation tape" aan sy hand en arm vasgeplak. Elke ou wat verbyloop gooi iets in daai beker. So daai arme ou drink vir ure aanmekaar 'n heksebrousel van gemengde drank. Baie mans kon skaars regop staan op hulle troues. Dit was regtig so erg. Deesdae kry jy nog die odd ou wat by die verkeerslig bedel vir geld vir die honeymoon, met een of ander belaglike uitrusting aan, maar dis eintlik die uitsondering. Oor die algemeen is die mans heel rustig.
Dis die vrouens oor wie ek worry.....
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-11-18
Kinderpartytjies. Boesmanland style.
Hier is vir julle nog 'n "blast from the past" terwyl ek nou obviously vandag verdwaal het in Memory Lane.....
Kyk, ek verstaan heeltemal van werkende ma's en 'n besige skedule en die lewe in die stad. So ek kritiseer nie. En ek oordeel ook nie. Ek blog net. Oor MY lewe....
My kinders se verjaarsdae is tot hierdie dag toe die 2 belangrikste dae van my jaar. So was dit nog altyd. En so sal dit altyd wees. En saam met dit kom die partytjie natuurlik. Daar was nie 'n tema nie. Daar was ook nie 'n kleur nie. Alles was goedkoop, so daar was ook nie regtig veel van 'n budget nie. Daar was nie 'n" party planner" of 'n "event organiser" nie. Daar was nie 'n plek soos 'n Spur waar jou kind 'n kartonburger gaan eet en tussen 3 en 4nm op die oorgroot plastiekspeelgoed rondklouter en die waiters hulle moet oppas nie. Maar die meeste sit mos en Playstation speel in elk geval. In die Spur.
Nee, dit was gladnie so nie. Dit het begin waar jy saam met jou ma Checkers toe gaan. Dan stap sy in die skryfbehoefte- en speelgoedgang af. Dan koop sy daai uitnodigings wat in 'n skryfblok is. Daar was net 2 keuses: Seuns of Meisies. Dit is net vir die maatjies by die skool wat jou ma nie gaan sien nie. Jy moet dit môre voor skool vir hulle gee. En daar is ook nie 'n spasie vir RSVP nie. Hulle sal sommer vir die kind self sê as hulle kom. En hoekom sou hulle nou NIE kom nie? En die uitnodiging is doodeenvoudig en straight forward: Pietie word 9 jaar oud. Datum: 7 Oktober. Tyd: 3nm. Adres: Pimasingel 44. Daar is nie 'n selfoonnommer nie, daar is ook nie 'n tyd wat die partytjie moet klaar wees nie. Jou vriendinne en al hulle kinders nooi jy sommer as jy hulle sien. Almal gaan anyway kom. Maak ook nie saak of dit seuntjies of dogtertjies is of wat hulle ouderdomme is nie. O ja, en die partytjie word OP die kind se verjaarsdag gehou, behalwe as dit nou 'n sondag is. En net daar begin daai kind se opgewondenheid en afwagting.
Bitter min van die ma's het gewerk. As 'n ma gewerk het, het sy jou laat weet dat die ousie saam met die kind sal kom. Of as hulle oud genoeg is, kom hulle op hul eie. Met hulle fietse wat die hele driveway vol lê. Dan sit al die ousies op die gras, elk met haar blikbeker vol rooi koeldrank en elkeen met 'n groot stuk koek! En hulle help keer dat dit nie handuit ruk nie, of troos as dit te laat is....
Ek het 'n boek gehad wat ek by Leserskring bestel het: Veels geluk liewe maatjie! As die uitnodigings dan nou afgegee is per hand, dan kom jy nou een aand met storietyd in die kamer in en sê: Kom ons kyk watse koek wil jy hê vir jou verjaarsdag. Daai gesiggie!!!!! Die een wat nie verjaar nie het natuurlik meer te sê as die een wat verjaar. Veral as dit Pietie was wat verjaar het. Dan het Nola aangegaan asof dit sy is wat verjaar. Kort-kort moet die gemoedere gekalmeer word as dit op loop gaan. Dan word die boek nou deurgeblaai. Hulle altwee sit amper bo-op jou. Elke foto van 'n koek word luidkeels begroet met 'n "Jaaaaaa!!!!!!" of 'n "Neeee!!!!" En so gaan ons nou aand vir aand deur dieselfde boek. Elke aand direk na die storie. Kyk, daar MOET altyd 3 stories wees. Eers 'n storie uit 'n kinderboek uit. Pietie en Nola maak beurte om te kies. En dan wil die een ook nou nie van die ander een se storie hou nie. Op- en aanmerkings word deurgaans gemaak. Veral deur Nola. Van hoe stupid die storie nou is, tot waar sy nou aspris lag op die verkeerde plekke. En so gaan ons nou aan. Die boek se naam was: Goue lint, my storie begint. So DIK boek. En as jy nou die eerste reël lees en jy noem die held of heldin se naam, dan gil Pietie en Nola nou gelyktydig uit: Dis ek!!!!!!! Is nie, dis ek!!!!! Dis ek Nola! Ek het die storie gekies!!!!!! Dit maak nie saak nie, ek het eerste gesè!!!! En dan kom ons by die tweede reël. Dan is dit nou die Bybelstorie. Jy werk hom deur van Adam en die listige slang, na die verraderlike Kain, aka Nola, wat haar broer doodgemaak het, verby Jona en die Vis en Josef, aka Pietie, wat deur sy broers, suster in hierdie geval, verkoop is. En so by elke storie werk jy nou 'n sedelessie in. En die derde storie is nou die een wat ek self moet opmaak. Uit my kop uit moet vertel. Vir 10 jaar of langer. 365 maal per jaar. Amper 4000 stories. En moenie dat hulle jou vang dat enige storielyne of twists herhaal word nie. En nou kom die boek oor die verjaarsdagkoeke ook nog by. Nou werk jy deur die voordele van Bennie Boekwurm bo diè van enige iets wat moet regop staan. Jy blaai vinnig verby die kastele en die diere en die trekkers en probeer die kind oortuig hoe mooi is die hanswors of die treintjie. Maar niks. Hy soek die kasteel. Die 4 hoeke is swiss rolls. Toegeplak met icing. Die kasteel self is 'n vierkantige chocolatekoek. Die gras is klapper in 'n plastieksakkie geskud met groen voedselkleursel by. Nou soek hy op slag plastieksoldate bo-op die koek en "baddies" op die groen klappergras wat die kasteel "attack". In Aggeneys? Yeah right. Kasteel was toe op die ou einde toegepak met cowboys bo-op en Indiane op die gras en sommer 'n paar plastiekdiere wat rondgewei het ook, so tussen die bloedvergieting deur. Dan is dit mos nou verskillende groottes diere uit verskillende pakkies. Dan sal Kain nou vir 'n week lank vir Josef terg omdat die plastiekhoender groter as die cowboy se perd is......
Die bak en versier van die koek is ook natuurlik amper groter opwinding as die partytjie self. Selfs as Tannie Liana die koek gemaak het as dit nou regtig 'n ingewikkelde bestelling was, was ons almal hou vir hou deel van die proses. My vaardighede het nou net voor plastiekversiersel en marsepein en daai klas van goed gestop. Maar ek kon darem iets soos 'n trein laat lyk met watte vir stoom, en waens vol liquorice all sorts. En die dag voor die partytjie sé jy vir daai kind: Jy moet vinnig na skool huistoe kom vanmiddag, ons moet die partytjiegoed maak. Hulle is SO opgewonde hulle huil omtrent as jy sê hulle moet eers uittrek en gaan hande was. Dan tree hulle aan vir diens. Van vingerbeskuitjies (Boudoirkoekies) maak ons karretjies. Die wiele is Smarties. Vasgeplak met icing. Bo-op kom ook icing, vir die jellybaby mannetjie om op vas te sit. Sy onderlyf is met 'n skêr afgeknip. Dit word verorber. En ek moet al die swart jelliebabies eers self eet. Ou Suid-Afrika......
Op 'n Mariebeskuitjie word ook icing gesmeer. 'n Leë Ice Cream cone word op hom geplak. Met 'n Marshmallow heel bo. En 'n gesiggie opgespuit met so dun spuit vol icing. Bakke vol Nik Naks en chips word uitgesit. Daar is nie iets souts binne 'n 300m radius van daai tafel nie. En daar is geen entertainment nie. Ons klomp ma's entertain hulle! Ons speel vroteier en krewe en krappe en handjieslaan en bok in die hok en alles wat jy aan kan dink. Die gewildste speletjie was eenvoudig dat almal vir almal gejaag het. Touchers op groot skaal! Maatjies kom in hulle hordes aan. Geskenke is basies. Vetkryte, puzzles, kokipenne, boeke, bubble bath, R10 in 'n kaartjie, karretjies, krale, inkleurboeke, Barbieklere, 'n bal, pajamas, enige iets. Dit word oopgemaak, die maatjie word weer bedank, en dan word dit gebêre tot vanaand. Om vir 'n tweede keer daai lekker te beleef. Op die tafel is net aanmaakkoeldrank. Seven-up. Raspberry, Cream Soda en Kontiki. Rooi, groen en geel. En plastiekglasies. Kinders papnat gesweet en vol gras in die hare en klere vuil, kom tafel toe gehardloop en soek nog koeldrank. Hulle gil en jil en skree en hardloop om daai huis, deur die beddings, deur die huis, met die hond agterna tot hulle tonge sleep. Die ma's kompeteer nie met mekaar nie. Dis hoe partytjies maar deur die bank gehou is. En dan kom jou pa vroeg huis toe. Net betyds om die koek te sny en vir jou te sing en die kersies uit te blaas. En dan gaan haal ek die kamera. Die cheap mik-en-druk. En ons neem nie 580 foto's vir facebook nie. Die film het net 12 foto's op, en jy moet vir elke een se ontwikkelling betaal, of dit nou 'n flop is of nie. So ons neem net een van jou by die koek.
En as dit 'n naweekaand is, dan steek jou pa 'n vuur aan. Dan bly jou ma-hulle se vriende en hulle kinders. Al die ander maatjies is eers huistoe toe die son gesak het. Nou gaan die spelery net "much better" voort. Dié keer in die donker. Goed word in die vuur gegooi, kinders jaag mekaar met gloeiende stokke, ek skree soos 'n mak heks.... Laat die aand dra jy 'n uitgeputte kind bed toe. Te moeg om te bad. Of tande te borsel. Maar baie happy. En die volgende oggend sê daai kind vir jou, soos elke jaar: Dit was die lekkerste partytjie van my lewe. Dankie Mamma.....
Sent from my BlackBerry® wireless device
Kyk, ek verstaan heeltemal van werkende ma's en 'n besige skedule en die lewe in die stad. So ek kritiseer nie. En ek oordeel ook nie. Ek blog net. Oor MY lewe....
My kinders se verjaarsdae is tot hierdie dag toe die 2 belangrikste dae van my jaar. So was dit nog altyd. En so sal dit altyd wees. En saam met dit kom die partytjie natuurlik. Daar was nie 'n tema nie. Daar was ook nie 'n kleur nie. Alles was goedkoop, so daar was ook nie regtig veel van 'n budget nie. Daar was nie 'n" party planner" of 'n "event organiser" nie. Daar was nie 'n plek soos 'n Spur waar jou kind 'n kartonburger gaan eet en tussen 3 en 4nm op die oorgroot plastiekspeelgoed rondklouter en die waiters hulle moet oppas nie. Maar die meeste sit mos en Playstation speel in elk geval. In die Spur.
Nee, dit was gladnie so nie. Dit het begin waar jy saam met jou ma Checkers toe gaan. Dan stap sy in die skryfbehoefte- en speelgoedgang af. Dan koop sy daai uitnodigings wat in 'n skryfblok is. Daar was net 2 keuses: Seuns of Meisies. Dit is net vir die maatjies by die skool wat jou ma nie gaan sien nie. Jy moet dit môre voor skool vir hulle gee. En daar is ook nie 'n spasie vir RSVP nie. Hulle sal sommer vir die kind self sê as hulle kom. En hoekom sou hulle nou NIE kom nie? En die uitnodiging is doodeenvoudig en straight forward: Pietie word 9 jaar oud. Datum: 7 Oktober. Tyd: 3nm. Adres: Pimasingel 44. Daar is nie 'n selfoonnommer nie, daar is ook nie 'n tyd wat die partytjie moet klaar wees nie. Jou vriendinne en al hulle kinders nooi jy sommer as jy hulle sien. Almal gaan anyway kom. Maak ook nie saak of dit seuntjies of dogtertjies is of wat hulle ouderdomme is nie. O ja, en die partytjie word OP die kind se verjaarsdag gehou, behalwe as dit nou 'n sondag is. En net daar begin daai kind se opgewondenheid en afwagting.
Bitter min van die ma's het gewerk. As 'n ma gewerk het, het sy jou laat weet dat die ousie saam met die kind sal kom. Of as hulle oud genoeg is, kom hulle op hul eie. Met hulle fietse wat die hele driveway vol lê. Dan sit al die ousies op die gras, elk met haar blikbeker vol rooi koeldrank en elkeen met 'n groot stuk koek! En hulle help keer dat dit nie handuit ruk nie, of troos as dit te laat is....
Ek het 'n boek gehad wat ek by Leserskring bestel het: Veels geluk liewe maatjie! As die uitnodigings dan nou afgegee is per hand, dan kom jy nou een aand met storietyd in die kamer in en sê: Kom ons kyk watse koek wil jy hê vir jou verjaarsdag. Daai gesiggie!!!!! Die een wat nie verjaar nie het natuurlik meer te sê as die een wat verjaar. Veral as dit Pietie was wat verjaar het. Dan het Nola aangegaan asof dit sy is wat verjaar. Kort-kort moet die gemoedere gekalmeer word as dit op loop gaan. Dan word die boek nou deurgeblaai. Hulle altwee sit amper bo-op jou. Elke foto van 'n koek word luidkeels begroet met 'n "Jaaaaaa!!!!!!" of 'n "Neeee!!!!" En so gaan ons nou aand vir aand deur dieselfde boek. Elke aand direk na die storie. Kyk, daar MOET altyd 3 stories wees. Eers 'n storie uit 'n kinderboek uit. Pietie en Nola maak beurte om te kies. En dan wil die een ook nou nie van die ander een se storie hou nie. Op- en aanmerkings word deurgaans gemaak. Veral deur Nola. Van hoe stupid die storie nou is, tot waar sy nou aspris lag op die verkeerde plekke. En so gaan ons nou aan. Die boek se naam was: Goue lint, my storie begint. So DIK boek. En as jy nou die eerste reël lees en jy noem die held of heldin se naam, dan gil Pietie en Nola nou gelyktydig uit: Dis ek!!!!!!! Is nie, dis ek!!!!! Dis ek Nola! Ek het die storie gekies!!!!!! Dit maak nie saak nie, ek het eerste gesè!!!! En dan kom ons by die tweede reël. Dan is dit nou die Bybelstorie. Jy werk hom deur van Adam en die listige slang, na die verraderlike Kain, aka Nola, wat haar broer doodgemaak het, verby Jona en die Vis en Josef, aka Pietie, wat deur sy broers, suster in hierdie geval, verkoop is. En so by elke storie werk jy nou 'n sedelessie in. En die derde storie is nou die een wat ek self moet opmaak. Uit my kop uit moet vertel. Vir 10 jaar of langer. 365 maal per jaar. Amper 4000 stories. En moenie dat hulle jou vang dat enige storielyne of twists herhaal word nie. En nou kom die boek oor die verjaarsdagkoeke ook nog by. Nou werk jy deur die voordele van Bennie Boekwurm bo diè van enige iets wat moet regop staan. Jy blaai vinnig verby die kastele en die diere en die trekkers en probeer die kind oortuig hoe mooi is die hanswors of die treintjie. Maar niks. Hy soek die kasteel. Die 4 hoeke is swiss rolls. Toegeplak met icing. Die kasteel self is 'n vierkantige chocolatekoek. Die gras is klapper in 'n plastieksakkie geskud met groen voedselkleursel by. Nou soek hy op slag plastieksoldate bo-op die koek en "baddies" op die groen klappergras wat die kasteel "attack". In Aggeneys? Yeah right. Kasteel was toe op die ou einde toegepak met cowboys bo-op en Indiane op die gras en sommer 'n paar plastiekdiere wat rondgewei het ook, so tussen die bloedvergieting deur. Dan is dit mos nou verskillende groottes diere uit verskillende pakkies. Dan sal Kain nou vir 'n week lank vir Josef terg omdat die plastiekhoender groter as die cowboy se perd is......
Die bak en versier van die koek is ook natuurlik amper groter opwinding as die partytjie self. Selfs as Tannie Liana die koek gemaak het as dit nou regtig 'n ingewikkelde bestelling was, was ons almal hou vir hou deel van die proses. My vaardighede het nou net voor plastiekversiersel en marsepein en daai klas van goed gestop. Maar ek kon darem iets soos 'n trein laat lyk met watte vir stoom, en waens vol liquorice all sorts. En die dag voor die partytjie sé jy vir daai kind: Jy moet vinnig na skool huistoe kom vanmiddag, ons moet die partytjiegoed maak. Hulle is SO opgewonde hulle huil omtrent as jy sê hulle moet eers uittrek en gaan hande was. Dan tree hulle aan vir diens. Van vingerbeskuitjies (Boudoirkoekies) maak ons karretjies. Die wiele is Smarties. Vasgeplak met icing. Bo-op kom ook icing, vir die jellybaby mannetjie om op vas te sit. Sy onderlyf is met 'n skêr afgeknip. Dit word verorber. En ek moet al die swart jelliebabies eers self eet. Ou Suid-Afrika......
Op 'n Mariebeskuitjie word ook icing gesmeer. 'n Leë Ice Cream cone word op hom geplak. Met 'n Marshmallow heel bo. En 'n gesiggie opgespuit met so dun spuit vol icing. Bakke vol Nik Naks en chips word uitgesit. Daar is nie iets souts binne 'n 300m radius van daai tafel nie. En daar is geen entertainment nie. Ons klomp ma's entertain hulle! Ons speel vroteier en krewe en krappe en handjieslaan en bok in die hok en alles wat jy aan kan dink. Die gewildste speletjie was eenvoudig dat almal vir almal gejaag het. Touchers op groot skaal! Maatjies kom in hulle hordes aan. Geskenke is basies. Vetkryte, puzzles, kokipenne, boeke, bubble bath, R10 in 'n kaartjie, karretjies, krale, inkleurboeke, Barbieklere, 'n bal, pajamas, enige iets. Dit word oopgemaak, die maatjie word weer bedank, en dan word dit gebêre tot vanaand. Om vir 'n tweede keer daai lekker te beleef. Op die tafel is net aanmaakkoeldrank. Seven-up. Raspberry, Cream Soda en Kontiki. Rooi, groen en geel. En plastiekglasies. Kinders papnat gesweet en vol gras in die hare en klere vuil, kom tafel toe gehardloop en soek nog koeldrank. Hulle gil en jil en skree en hardloop om daai huis, deur die beddings, deur die huis, met die hond agterna tot hulle tonge sleep. Die ma's kompeteer nie met mekaar nie. Dis hoe partytjies maar deur die bank gehou is. En dan kom jou pa vroeg huis toe. Net betyds om die koek te sny en vir jou te sing en die kersies uit te blaas. En dan gaan haal ek die kamera. Die cheap mik-en-druk. En ons neem nie 580 foto's vir facebook nie. Die film het net 12 foto's op, en jy moet vir elke een se ontwikkelling betaal, of dit nou 'n flop is of nie. So ons neem net een van jou by die koek.
En as dit 'n naweekaand is, dan steek jou pa 'n vuur aan. Dan bly jou ma-hulle se vriende en hulle kinders. Al die ander maatjies is eers huistoe toe die son gesak het. Nou gaan die spelery net "much better" voort. Dié keer in die donker. Goed word in die vuur gegooi, kinders jaag mekaar met gloeiende stokke, ek skree soos 'n mak heks.... Laat die aand dra jy 'n uitgeputte kind bed toe. Te moeg om te bad. Of tande te borsel. Maar baie happy. En die volgende oggend sê daai kind vir jou, soos elke jaar: Dit was die lekkerste partytjie van my lewe. Dankie Mamma.....
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-11-17
Old school is cool....vir Nola
Deesdae, seker omdat ek nou "ouer" word en hopelik oor 8 maande 'n ouma gaan wees, dink ek nogal baie terug aan die "ou dae". As jou ouers en jou ooms en tannies en oupas en oumas almal reeds oorlede is, dan besef jy mos nou jou geslag is volgende in lyn om langboompies toe te skuif.
That got me thinking.....
Vat nou hierdie nuwe tendens van cup cakes. Mense, kolwyntjies is so oud soos die berge!! As die koekpanne te vol was, en daar het deeg oorgebly, is dit in kolwyntjiepanne geskep en versier met die oorgeblewe icing. Hundreds and Thousands of Chocolate vermicilli is oorgegooi, somtyds is die icing gekleur met 'n druppel rooi voedselkleursel om dit so pienk te maak, met 'n rooi kersie op. Elke kinderpartytjie van die afgelope 50 jaar het kolwyntjies gehad, in al sy vorme en kleure. Dit was amper so half 'n "common" ou eetdingetjie. My ma sou nou NOOIT kolwyntjies vir grootmense gegee het saam met tee nie!!! Dit was iets wat kinders gëeet het.
Volgende oomblik maak al wat leef en beef nou designer cup cakes!! Jy moet amper Frankryk toe gaan vir 'n kursus! Troukoeke is nou watervalle van cup cakes! Die geure en smake is te veel om op te noem. Resepteboeke in hulle hordes word gewy aan die nederige kolwyntjie. By elke deli of coffee shop drom almal saam om die glaskoepels op die toonbank om te staar na hierdie bonatuurlike, enigmatiese verskynsel. Elke kookprogram op TV verg van 'n aspirant sjef om die perfekte kolwyntjie te kan maak en te versier. Ou Dora sou lekker gelag het.
Enter, stage left, the red velvet cake!! Laas met Verwoerd se moord in die parlement was ons land so in vervoering oor iets! En dan nog met mascarpone versiering, ander met roomkaas en gesmelte botter! Selfs op facebook is die volk in twee gedeel! Een helfte is in ekstase! Ander helfte sweer dit is rooi voedselkleursel of beet-ekstrak wat bygevoeg is en die smaak is presies dieselfde, net meer pretentious. Weereens, elke coffee shop en deli en Woolies Foods hou dit aan en ons wonder hoe ons 362 jaar al hier aan die suidpunt van Donker Afrika oorleef het sonder Red Velvet Cake. Mense neem selfies van waar hulle 'n Red Velvet Cup Cake eet. (Op hierdie stadium wil ek tog bieg dat ek hierdie naweek Ina Paarman se Red Velvet Cake met die Vanilla Icing Kit gekoop het by Woolies.....mens gooi net eiers en gesmelte botter en lou melk en olie by......ek sou dit van scratch af wou maak, maar ek was nie op die kursus nie. Nog nie). Ek kan amper ou Dora hoor omdraai soos ek hier tik......
Kyk, ou Dora was groot op nuwe goedjies in die kombuis hoor. Sy't klakkeloos agter elke nuwe kostendens aangehardloop en het enige persoon of geleentheid of troue of partytjie onseremoniëel beoordeel, of veroordeel eintlik, op grond van die kos wat bedien is. Of dan nou NIE bedien is nie. Al was ons nou HOE arm, ons het ten minste 2 jaar voor enige iemand anders in ons straat muffins gëeet in plaas van skons, en ou Dora was die eerste een om met 'n sak wortels by die huis aan te kom en aan te kondig ons gaan nou wortelkoek eet! So is ek in 1992 in Amerika en in plaas van 'n yskasmagneet bring ek vir haar suurlemoengeursel en 'n boksie poppy seed. Kyk, al het ek nou vir haar Chanel No 5 gekoop, sou dit nie beter afgegaan het nie! Sy het daar en dan lemon poppy seed muffins uitgeruk en vir elke mens wat sy een aangebied het, en die persoon dan nou gevra het wat dit is, met 'n teenvraag gekom van: Ken jy dit nie?!!!! Ou Dora sou hierdie antie Poppie van Kokkedoor soos 'n amateur laat lyk het. Eintlik sou sy beter gedoen het in 'n tipe show waar jy met R150 per maand 'n gesin van 4 moet kos gee sodat hulle moet dink hulle eet elke aand baie grand. Maar ek dink nie iemand sal belangstel in so show nie......dis te kommin.
Waar is die dae toe poeding 'n bak yskoue, klaar geskilde turksvye was. Of sommer piesangs opgesny met vla oor. Lank voor die dae van Ultramel. Jellie en custard op 'n sondag. Die skaapboud wat 'n week lank gerek is op toebroodjies met tuisgemaakte mosterd skool toe. Die absolute luxury van sondagaand nie brood hé vir skoolbroodjies nie, net om maandag jou blikkie oop te maak en vars kaasskons te kry. Of nog beter, cream crackers wat vir tert gehou moes word, met marmite en fyngerasperde kaas op. Die soutterte wat sy darem kon maak! Vandag word dit 'n quiche genoem. En niks minder as spinasie en fetakaas sal vandag mos nou werk nie. Ou Dora het daai blikkies viennas in die water gebruik. Met baie kaas en uie en eiers en sommer enige oorskiet stukkie soutigheid. En wie ken kerrie eiers op rys op 'n sondagaand met so kerriesousie?? En melkkos? Pannekoek al rëen dit nie?
Nou kyk, die mens vir wie sy die liefste op hierdie aarde was, was my dogter Nola. Sy is in my huis oorlede op 17 Desember 2000 om half 2 die sondagmiddag. Aan breinkanker. Sy kon nie meer sien of hoor of praat nie. Maar sy het haar oë vir oulaas oopgemaak en net geprewel: Nola. As ek net dink wat sy vandag sou wou gee om 'n swanger Nola te kon sien, dan stroom die trane oor my gesig. En dit is hoekom ek vir Nola 'n Ouma Dora Stork Party of Ooievaarstee gaan hou. Ter nagedagtenis aan my ma en haar ouma. Nee, nie 'n Baby Shower nie. 'n Old school Ooievaarstee. Met tandestokkies met 'n gekleurde uitjie, 'n blokkie kaas en 'n viennatjie op. Blokkies brood met die korsies afgesny, gebotter, en in fyn biltong gerol. Rëenboogtoebroodjies. Waar jy eiers kook, die gele uithaal, dit fyndruk en met voedselkleursel kleur. Rooi, geel en groen. Op vars witbrood. 3 snytjies opmekaar. Korsies af. In klein driehoekies gesny. Skons. Met Marmite en fyngerasperde cheddarkaas. Kolwyntjies. Souttert. Tee. Waar al die geskenke toegedraai moet word in 'n "receiver blanket". En jy moet raai wat dit is en van wie. En langs jou staan 'n babapot met Pine Nut in en 'n Lunch Bar wat daarin ronddryf. En as jy 3x verkeerd raai moet jy, sonder hande, 'n happie vat. En ons gaan tee drink. Nie alkoholvrye sjampanje of vonkelwyn of ciders nie. En ons gaan nie Red Velvet Cake eet nie. Want eendag as sy so oud soos ek is, en sy beplan vir haar eie kleinkind se koms, gaan sy dink aan wat EK gedoen het, soos wat ek nou dink aan wat MY ma sou doen. En dan gaan sy agterkom van hoe verbygaande aard die pretensieuse ou goedjies van die lewe eintlik is.....en dan sal sy nooit wonder waar sy inpas in die lang ry vrouens wat voor haar gekom het, en hopelik na haar gaan kom nie.....
Sent from my BlackBerry® wireless device
That got me thinking.....
Vat nou hierdie nuwe tendens van cup cakes. Mense, kolwyntjies is so oud soos die berge!! As die koekpanne te vol was, en daar het deeg oorgebly, is dit in kolwyntjiepanne geskep en versier met die oorgeblewe icing. Hundreds and Thousands of Chocolate vermicilli is oorgegooi, somtyds is die icing gekleur met 'n druppel rooi voedselkleursel om dit so pienk te maak, met 'n rooi kersie op. Elke kinderpartytjie van die afgelope 50 jaar het kolwyntjies gehad, in al sy vorme en kleure. Dit was amper so half 'n "common" ou eetdingetjie. My ma sou nou NOOIT kolwyntjies vir grootmense gegee het saam met tee nie!!! Dit was iets wat kinders gëeet het.
Volgende oomblik maak al wat leef en beef nou designer cup cakes!! Jy moet amper Frankryk toe gaan vir 'n kursus! Troukoeke is nou watervalle van cup cakes! Die geure en smake is te veel om op te noem. Resepteboeke in hulle hordes word gewy aan die nederige kolwyntjie. By elke deli of coffee shop drom almal saam om die glaskoepels op die toonbank om te staar na hierdie bonatuurlike, enigmatiese verskynsel. Elke kookprogram op TV verg van 'n aspirant sjef om die perfekte kolwyntjie te kan maak en te versier. Ou Dora sou lekker gelag het.
Enter, stage left, the red velvet cake!! Laas met Verwoerd se moord in die parlement was ons land so in vervoering oor iets! En dan nog met mascarpone versiering, ander met roomkaas en gesmelte botter! Selfs op facebook is die volk in twee gedeel! Een helfte is in ekstase! Ander helfte sweer dit is rooi voedselkleursel of beet-ekstrak wat bygevoeg is en die smaak is presies dieselfde, net meer pretentious. Weereens, elke coffee shop en deli en Woolies Foods hou dit aan en ons wonder hoe ons 362 jaar al hier aan die suidpunt van Donker Afrika oorleef het sonder Red Velvet Cake. Mense neem selfies van waar hulle 'n Red Velvet Cup Cake eet. (Op hierdie stadium wil ek tog bieg dat ek hierdie naweek Ina Paarman se Red Velvet Cake met die Vanilla Icing Kit gekoop het by Woolies.....mens gooi net eiers en gesmelte botter en lou melk en olie by......ek sou dit van scratch af wou maak, maar ek was nie op die kursus nie. Nog nie). Ek kan amper ou Dora hoor omdraai soos ek hier tik......
Kyk, ou Dora was groot op nuwe goedjies in die kombuis hoor. Sy't klakkeloos agter elke nuwe kostendens aangehardloop en het enige persoon of geleentheid of troue of partytjie onseremoniëel beoordeel, of veroordeel eintlik, op grond van die kos wat bedien is. Of dan nou NIE bedien is nie. Al was ons nou HOE arm, ons het ten minste 2 jaar voor enige iemand anders in ons straat muffins gëeet in plaas van skons, en ou Dora was die eerste een om met 'n sak wortels by die huis aan te kom en aan te kondig ons gaan nou wortelkoek eet! So is ek in 1992 in Amerika en in plaas van 'n yskasmagneet bring ek vir haar suurlemoengeursel en 'n boksie poppy seed. Kyk, al het ek nou vir haar Chanel No 5 gekoop, sou dit nie beter afgegaan het nie! Sy het daar en dan lemon poppy seed muffins uitgeruk en vir elke mens wat sy een aangebied het, en die persoon dan nou gevra het wat dit is, met 'n teenvraag gekom van: Ken jy dit nie?!!!! Ou Dora sou hierdie antie Poppie van Kokkedoor soos 'n amateur laat lyk het. Eintlik sou sy beter gedoen het in 'n tipe show waar jy met R150 per maand 'n gesin van 4 moet kos gee sodat hulle moet dink hulle eet elke aand baie grand. Maar ek dink nie iemand sal belangstel in so show nie......dis te kommin.
Waar is die dae toe poeding 'n bak yskoue, klaar geskilde turksvye was. Of sommer piesangs opgesny met vla oor. Lank voor die dae van Ultramel. Jellie en custard op 'n sondag. Die skaapboud wat 'n week lank gerek is op toebroodjies met tuisgemaakte mosterd skool toe. Die absolute luxury van sondagaand nie brood hé vir skoolbroodjies nie, net om maandag jou blikkie oop te maak en vars kaasskons te kry. Of nog beter, cream crackers wat vir tert gehou moes word, met marmite en fyngerasperde kaas op. Die soutterte wat sy darem kon maak! Vandag word dit 'n quiche genoem. En niks minder as spinasie en fetakaas sal vandag mos nou werk nie. Ou Dora het daai blikkies viennas in die water gebruik. Met baie kaas en uie en eiers en sommer enige oorskiet stukkie soutigheid. En wie ken kerrie eiers op rys op 'n sondagaand met so kerriesousie?? En melkkos? Pannekoek al rëen dit nie?
Nou kyk, die mens vir wie sy die liefste op hierdie aarde was, was my dogter Nola. Sy is in my huis oorlede op 17 Desember 2000 om half 2 die sondagmiddag. Aan breinkanker. Sy kon nie meer sien of hoor of praat nie. Maar sy het haar oë vir oulaas oopgemaak en net geprewel: Nola. As ek net dink wat sy vandag sou wou gee om 'n swanger Nola te kon sien, dan stroom die trane oor my gesig. En dit is hoekom ek vir Nola 'n Ouma Dora Stork Party of Ooievaarstee gaan hou. Ter nagedagtenis aan my ma en haar ouma. Nee, nie 'n Baby Shower nie. 'n Old school Ooievaarstee. Met tandestokkies met 'n gekleurde uitjie, 'n blokkie kaas en 'n viennatjie op. Blokkies brood met die korsies afgesny, gebotter, en in fyn biltong gerol. Rëenboogtoebroodjies. Waar jy eiers kook, die gele uithaal, dit fyndruk en met voedselkleursel kleur. Rooi, geel en groen. Op vars witbrood. 3 snytjies opmekaar. Korsies af. In klein driehoekies gesny. Skons. Met Marmite en fyngerasperde cheddarkaas. Kolwyntjies. Souttert. Tee. Waar al die geskenke toegedraai moet word in 'n "receiver blanket". En jy moet raai wat dit is en van wie. En langs jou staan 'n babapot met Pine Nut in en 'n Lunch Bar wat daarin ronddryf. En as jy 3x verkeerd raai moet jy, sonder hande, 'n happie vat. En ons gaan tee drink. Nie alkoholvrye sjampanje of vonkelwyn of ciders nie. En ons gaan nie Red Velvet Cake eet nie. Want eendag as sy so oud soos ek is, en sy beplan vir haar eie kleinkind se koms, gaan sy dink aan wat EK gedoen het, soos wat ek nou dink aan wat MY ma sou doen. En dan gaan sy agterkom van hoe verbygaande aard die pretensieuse ou goedjies van die lewe eintlik is.....en dan sal sy nooit wonder waar sy inpas in die lang ry vrouens wat voor haar gekom het, en hopelik na haar gaan kom nie.....
Sent from my BlackBerry® wireless device
Teken in op:
Plasings (Atom)