So kom Nola se troue al nader. Sy kry ook nie beter werk wat beter betaal nie, en Christiaan se besigheid is nog op wankelrige bene. Sy neem toe nou maar die onsmaaklike stap om haar pa reguit te vra of hy bereid gaan wees om enige bydrae te lewer? Nee. Dieselfde antwoord kom ook van Christiaan se pa. Trouens, laasgenoemde was nie eens op hulle troue nie. Nola se pa was "toegelaat" om so 20 minute op haar troue te wees. Hy verskyn nêrens op 'n foto nie en was ook nie by die onthaal nie. Hy het behalwe vir die feit dat hy nie 'n sent bygedra het nie, nie eens vir hulle 5c in 'n kaartjie gesit vir 'n trougeskenk nie. Vergun my hierdie stukkie bitterheid. Ek dink ek is dit veroorloof. Dankie vir Pietie en Nicole en vir Esbé Miller en vir haar tannies Erla en Nola wat hierdie las help dra het. Ek sal dit saam met my graf toe vat. Maggie het die troukar gery. Ons eie kar. Ek het voor gesit. Nola en Anne-marie het agter gesit. Soos in die ou dae. Pietie het sy sussie ingewag toe daai kar stop. 50 gaste in totaal. My wolfpack almal daar: Esti, Mickey, Amolene, Anne-marie, Helen, Erla, Nola, Esbé, Yolandi, Nicole.....daai Gideonsbende wat ek met my sal saamvat oorlog toe. En voor het Chris du Preez gestaan. My skoolvriend van 1975 wat hulle gaan trou. 'n Dominee wat my weer laat glo het en wat ek vir die res van my lewe voor in sy skuld sal wees en hom nooit sal kan terugbetaal of sal kan teruggee vir wat hy in my lewe beteken het nie.
Op pad troue toe het ons R900 kontant by ons. Dit is dit. Daar is nie op ons naam of op enige ander plek 'n sent geld nie. Niks. Ek het nie geld vir nuwe trouklere vir my enigste dogter se troue nie. Ek het 'n wit hemp se roesvlekke van die wasmasjien met Tippex uitgeverf agter op my hemp. Ons het absoluut geen idee waar ons gaan petrolgeld kry om terug te kom by die huis nie. Maar niemand weet hiervan nie. Ons gesels en grap en lag en lê elke nag wakker. Op pad Grootbrak toe, breek die sleepwa se as op 'n sondagmiddag 5 uur in Graaf-Reinet. Ek het daai dag by daai kar se venster gesit en uitkyk hoe Maggie sukkel om iemand op te spoor om ons te kom help, hoe hulle die werkswinkel kom oopsluit, hoe sy daar buite staan tot dit donker word. Toe kom sy na die kar se venster toe na 3 uur en sê vir my: Haal R750 uit. Ons het in stilte verder gery en laat die nag eers in Grootbrak aangekom. En ek het vir die eerste keer ernstig begin twyfel in my geloof. Of wat daarvan oor was.
Die volgende dag het ek en Maggie weer onsself opgetel en koppe bymekaar gesit. Ons het nou al die amptelike weë uitgeput. Ons aftrekorders is maande agterstallig. Ons kan nie eens ons banksake doen nie, want die selfone waarna die bank pin toe gestuur moet word, is gevries en buite werking. Ons het nie internet nie. Ons besef toe ons sal nou nie-amptelike weë moet ondersoek. Sy gaan nou vir vriende begin vra vir geld. Dis al begin 2014. Die plot behoort binnekort te verkoop en sy behoort mos binnekort 'n ander werk te kry. So loop ons ons vas. Jammer, ek moes in die droogte ekstra voer koop vir my beeste. Jammer, ek moes so pas 2 vliegtuigkaartjies Australië toe koop. Nadat ons nie meer weet waarheen om te draai nie, bel sy 'n ou vriendin van Phalaborwa se dae. Vir wie ek en sy al so 2 x gaan kuier het vandat sy in Kleinmond bly. Maggie begin nog om haar storie te vertel, toe maak daai vrou haar stil. Sy sê sy wil nie die storie hoor nie, sy soek net die bankbesonderhede. Sy klim in haar kar, ry dorp toe, gaan bank toe, kanselleer die kosmetiese operasie waarvoor sy die geld gespaar het, en sonder om te blik of te bloos betaal daai vrou vir ons R50000 in ons rekening in. "Betaal my terug die dag as jy kan". Dit was haar woorde.Sy weet wie sy is, want sy lees ook nou hier. Tot die dag van my dood sal ek nooit jou absolute en onvoorwaardelike liefde en empatie van daardie oomblik vergeet nie.
Daai geld is genoeg om agterstallige skuld in te haal, maar dit het nie die probleem opgelos op langtermyn nie. Toe ons terug is van die troue toe besef ons ons sal nou moet besef "this is as good as it gets". Die plot gaan nie verkoop nie. Maggie gaan nie 'n ander werk kry nie. Die skrif is aan die muur. Op daai stadium is ek amper voltyds besig om vir kompetisies en blokraaie in te skryf in die hoop om geld te wen. Besef julle die vlak van 'n mens se desperaatheid as dit op daai stadium die enigste ding is wat vir jou lyk na 'n "viable option??" Ons het letterlik nie eens die geld gehad om onsself vrywillig te laat sekwestreer nie. Want jy moet 'n persentasie van al jou uitstaande skuld aan die kurator oorbetaal. Ons was te bankrot om amptelik bankrot verklaar te word. Ons enigste alternatief was om onder "debt review" te gaan. So begin die pynlike en uiters lang administratiewe proses om dit te bewerkstellig. Sonder om julle te verveel met hierdie detail, na 2 maande en derduisende oproepe en e-mails is ons altwee onder "debt review" geplaas. Maggie moet elke maand 'n enorme bedrag oorbetaal aan Debt Busters. Daar bly 'n gedeelte van haar salaris oor. Dit is op die sent na net genoeg om die aftrekorders te dek wat buite die spektrum van skuldberading val, soos jou kar se versekering, jou polisse ens. Lg is mos nou nie skuld per se nie. Ons enigste hoop is op die R10000 per maand wat die huurder op die plot betaal. Daarvan moet ons petrol, klere, kos, dierekos, ALLES koop. Maartmaand 2014 haal ons asem. Ons het fokol oor. Ongelukkig is "niks" nie beskrywend genoeg in hierdie sin nie. Maar somehow kom ons deur daai maand. Die "debt review" sal oor 3 jaar afgehandel wees. Dan is ons skuldvry. Die plot is in die mark. Maar die teistering hou nie op nie. Voornemende kopers word gebel. Afgeskrik. Einde April is daar weer 'n "koop op die tafel". Die huurder trek uit. Die koop val deur die mat. Die koper is gebel en vertel daar is 'n "interdik" teen die verkoop van die eiendom en die persoon wat moet deel in die wins moet toestemming gee tot die verkoop en sy het besluit die prys is te laag. Ons kon al hierdie teistering en aantygings in 'n hof gaan beveg het. Ons weet dit ook. Maar ongelukkig het ons nie 'n span prokureurs gehad om pro bono vir ons op te tree nie. Bottom line? Geen huurder. Geen koper. Geen R10000. Geen hoop. Geen plan. Saam met dit? Die myn waar Maggie word gaan verkoop word. Die skag waarop sy werk gaan in sy geheel gesluit word. Sy sit heel moontlik sonder werk. Sy werk nog net 8 jaar hier. Haar pakket sal 'n week se salaris vir elke jaar diens wees, plus die bietjie verlof wat haar toekom. Nou hoe nou, wat nou? Dit alles vertel sy vir my terwyl ek met die honde in die veld stap, en net daar begin ek 'n plan uitbroei. Ek sal graag baie edel woorde wou gebruik op hierdie stadium, maar ek moet nou maar eerlik wees en die enigste woorde wat ek op daai stadium kon vind, met julle deel: Fok dit! So maklik kry julle ons nie onder nie!!!!!
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-12-14
2014-12-13
Episode 4
Nola en Christiaan is op daardie stadium in die Kaap. Nola werk vir R4500 per maand. Vir 5 maande lank kry Christiaan nie 'n werk nie. Waarna hy besluit om sy eie ding te doen en gelamineerde houtvloere in te sit. Vir daai 2 kinders haal ek my hoed af, want die Here weet hulle het klippe gekou. Pietie en Nicole is nog in Brits besig met die veilings. Hy vra my om hom so paar dae 'n week daar te kom help en hy bied my 'n reddingsboei aan van R3000 per maand. Ten minste sal ons kan kos koop daarvan. Maar so lê Brits natuurlik nie om die draai nie en is dit elke keer 'n 260km round trip om dit te kan doen. Petrolgeld maak ons klaar! Maar so ontdek ek ten minste 'n manier om geld in die hande te kry.
Intussen sit ek 3 maal per week op Brits. Ek werk ook een maal per maand op 'n saterdag heeldag by Pietie se maandelikse veilings. Hier kom ek agter wat is die goed wat regtig verkoop. Ek het vir 'n jaar lank elke maand met 'n sleepwa na daai veiling toe gery in Brits. Ek het gaan leë bierbokse haal by die drankwinkel. So 10 of 15 op 'n slag. Ek het so blik aaklige groen dakverf hier ontdek, en 'n ou harde kwas. Dan verf ek daai bokse en laat dit droog word in die son. Ek het so dik rol gladwrap by my skoonma gekry. Mense......dan vat ek hierdie huis. Kamer vir kamer. Al ek en Maggie se goed wat ons oor 50 jaar gesamentlik bymekaar gemaak het. Ek pak elke ding uit op die eetkamertafel wat ek die afgelope 6 maande nie gebruik het nie. En ek bedoel alles. Elke koppie, bord, teelepel, vatlap, bakkie, houertjie, elke dingetjie in jou kas wat soos kitsch lyk of wat jy as 'n geskenk gekry het, elke lappie, elke laken, elke kussingsloop, elke kers, blaker, elke fotoraam. Letterlik alles waaraan jy kan dink. Dan pak ek so bierboks vol met sulke los goed. Dan maak ek hom mooi toe met gladwrap. Nou lyk dit heel aantreklik. Amper soos 'n gelukspakkie wat jy op 'n Wit Olifanttafel sal koop by die kerkbasaar. Vir 'n volle jaar lank verkoop ek hierdie "hampers" van my elke maand. Ek noem dit "crockery hampers" of "linen hampers" op die veiling se inventaris. Ek maak elke stukkie kostuum juweliersware, horlosies, selfone, elke elektroniese of elektriese item, mooi skoon en sleep dit Brits toe. Pietie kry goeie pryse daarvoor. Elke sent word gebruik vir kos en petrol en om Nola se troue te help betaal. Sy loop met 'n lêer rond waarin sy elke sent neerskryf. Sy kom met die ontwerper, die fotograaf en die venue ooreen dat sy ook die deposito's stuk-stuk kan afbetaal. Sy source elke dingetjie vir daai troue self. Op die internet, by die china shops, by vriende, by familie. Ons betaal daai troue in bedrae van R100 hier en R200 daar. Maar stadig maar seker begin dit 'n werklikheid word. Christiaan doen aansoek vir 'n kredietkaart en 'n oortrokke rekening wat seker 'n week voor die troue eers toegestaan word. Nola sê hy het sy gesig weggedraai van die konsultant af dat sy nie sy trane moes sien nie.
Tussendeur al hierdie planne om uit ons moeilikheid uit te kom, is Maggie steeds besig om werk te soek en ook om ander planne te maak. So probeer sy geld geleen kry teen haar pensioen. Daar is 'n manier, naamlik dat jy dit kan doen as jy kan bewys dat jy verbeterings wil aanbring teen jou eiendom. Sy kom toe met die koper ooreen dat hy die strokies vir al die verbeterings wat hy tot op daardie stadium aangebring het, vir haar sal stuur. Dit beloop toe 'n hele paar duisend rand. Hy het van die begin af onderneem om dit te doen, omdat hy van plan was om die eiendom te koop en hierdie bedrag dan van die koopprys afgetrek sou word. So lewer sy alles in by die pensioenfonds, maar dit word afgekeur. Want jy moet self op die eiendom bly. Dan probeer ons die volgende scheme. Sy probeer haar aandele verkoop. Nee jammer, eers oor 2 jaar. Ek probeer my goue munte verkoop. Nee jammer, eers oor 5 jaar. Ek probeer my kar verkoop. Nee jammer, jy skuld nog meer op hom as wat sy inruilwaarde is. Ek probeer my erf by St Helenabaai verkoop. Nee jammer, ons doen nie herverkope terwyl al die erwe nog nie verkoop is nie.
Sy probeer haar verlof verkoop. Nee jammer, jy moet 'n minimum van 30 dae uithou wat eers uitbetaal sal word as jy bedank. Glo julle my nou vandag. Daar is nie op hierdie aardkors EEN ding oor wat ons NIE probeer het nie. Behalwe om bedrog te pleeg. En dis ook net omdat ons nie toegang gehad het tot sulke geleenthede nie.........
Sent from my BlackBerry® wireless device
Intussen sit ek 3 maal per week op Brits. Ek werk ook een maal per maand op 'n saterdag heeldag by Pietie se maandelikse veilings. Hier kom ek agter wat is die goed wat regtig verkoop. Ek het vir 'n jaar lank elke maand met 'n sleepwa na daai veiling toe gery in Brits. Ek het gaan leë bierbokse haal by die drankwinkel. So 10 of 15 op 'n slag. Ek het so blik aaklige groen dakverf hier ontdek, en 'n ou harde kwas. Dan verf ek daai bokse en laat dit droog word in die son. Ek het so dik rol gladwrap by my skoonma gekry. Mense......dan vat ek hierdie huis. Kamer vir kamer. Al ek en Maggie se goed wat ons oor 50 jaar gesamentlik bymekaar gemaak het. Ek pak elke ding uit op die eetkamertafel wat ek die afgelope 6 maande nie gebruik het nie. En ek bedoel alles. Elke koppie, bord, teelepel, vatlap, bakkie, houertjie, elke dingetjie in jou kas wat soos kitsch lyk of wat jy as 'n geskenk gekry het, elke lappie, elke laken, elke kussingsloop, elke kers, blaker, elke fotoraam. Letterlik alles waaraan jy kan dink. Dan pak ek so bierboks vol met sulke los goed. Dan maak ek hom mooi toe met gladwrap. Nou lyk dit heel aantreklik. Amper soos 'n gelukspakkie wat jy op 'n Wit Olifanttafel sal koop by die kerkbasaar. Vir 'n volle jaar lank verkoop ek hierdie "hampers" van my elke maand. Ek noem dit "crockery hampers" of "linen hampers" op die veiling se inventaris. Ek maak elke stukkie kostuum juweliersware, horlosies, selfone, elke elektroniese of elektriese item, mooi skoon en sleep dit Brits toe. Pietie kry goeie pryse daarvoor. Elke sent word gebruik vir kos en petrol en om Nola se troue te help betaal. Sy loop met 'n lêer rond waarin sy elke sent neerskryf. Sy kom met die ontwerper, die fotograaf en die venue ooreen dat sy ook die deposito's stuk-stuk kan afbetaal. Sy source elke dingetjie vir daai troue self. Op die internet, by die china shops, by vriende, by familie. Ons betaal daai troue in bedrae van R100 hier en R200 daar. Maar stadig maar seker begin dit 'n werklikheid word. Christiaan doen aansoek vir 'n kredietkaart en 'n oortrokke rekening wat seker 'n week voor die troue eers toegestaan word. Nola sê hy het sy gesig weggedraai van die konsultant af dat sy nie sy trane moes sien nie.
Tussendeur al hierdie planne om uit ons moeilikheid uit te kom, is Maggie steeds besig om werk te soek en ook om ander planne te maak. So probeer sy geld geleen kry teen haar pensioen. Daar is 'n manier, naamlik dat jy dit kan doen as jy kan bewys dat jy verbeterings wil aanbring teen jou eiendom. Sy kom toe met die koper ooreen dat hy die strokies vir al die verbeterings wat hy tot op daardie stadium aangebring het, vir haar sal stuur. Dit beloop toe 'n hele paar duisend rand. Hy het van die begin af onderneem om dit te doen, omdat hy van plan was om die eiendom te koop en hierdie bedrag dan van die koopprys afgetrek sou word. So lewer sy alles in by die pensioenfonds, maar dit word afgekeur. Want jy moet self op die eiendom bly. Dan probeer ons die volgende scheme. Sy probeer haar aandele verkoop. Nee jammer, eers oor 2 jaar. Ek probeer my goue munte verkoop. Nee jammer, eers oor 5 jaar. Ek probeer my kar verkoop. Nee jammer, jy skuld nog meer op hom as wat sy inruilwaarde is. Ek probeer my erf by St Helenabaai verkoop. Nee jammer, ons doen nie herverkope terwyl al die erwe nog nie verkoop is nie.
Sy probeer haar verlof verkoop. Nee jammer, jy moet 'n minimum van 30 dae uithou wat eers uitbetaal sal word as jy bedank. Glo julle my nou vandag. Daar is nie op hierdie aardkors EEN ding oor wat ons NIE probeer het nie. Behalwe om bedrog te pleeg. En dis ook net omdat ons nie toegang gehad het tot sulke geleenthede nie.........
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-12-12
Episode 3
Daai Desember van 2012 is alles toe nou al gerëel dat ek en Maggie saam met haar ma na die strandhuis toe sal gaan in Grootbrak. Ek is natuurlik in 'n wilde paniek oor my omstandighede, maar Maggie stel my gerus dat ons dit sal hanteer. Intussen is sy mos nou al in Mei van 2012 van haar plot af. Maar die persoon wat daar bly verroer nie 'n spier nie, en bly gratis aan. Sonder om 'n sent huur te betaal. Maggie betaal die enorme verband en intussen kan sy nie huurders op die plot insit nie, want daar is mos nou iemand wat daar bly. Na derduisende rande se prokureurskoste het Maggie absoluut GEEN ander keuse nie, tensy sy bereid is om die saak verder te gaan voer in die Hooggeregshof, om hierdie persson skriftelik die helfte van die wins van die plot aan te bied met verkoop.
Op daardie stadium is dit natuurlik 7 maande later waarin daar absoluut geen huur ontvang is vir die eiendom nie en sak ons al dieper in die afgrond van skuld in.
So hou ons vakansie maar die teistering hou nie op nie. Maggie se ma ontvang e-posse oor my. Die feit dat sekere goed waar is, beteken nog steeds nie jy wil hê die hele wêreld moet daarvan weet nie! En op hierdie noot wil ek my "Tip van die dag" gou met julle deel: "As iemand 'n verhouding verbreek en probeer nice en civil wees daaroor, aanvaar dit maar so en beweeg aan. Huil so bietjie en kry jouself maar jammer. People fall in love, people fall out of love. Dis maar die lewe. Dit gebeur al miljoene jare en dit sal ook nog vir miljoene jare gebeur. Such is life. C'est la vie. Shit happens." Al wat jou optrede veroorsaak, is 'n uiters wrang smaak in die mond en 'n onvermoë en onwilligheid om die goeie tye te onthou.
Daai hele Desembervakansie word ons geteister met telefoonoproepe en e-posse en skinderstories. Mense wat saam met my in die Kaap gewerk het se mans word gebel, my kinders word betrek, Maggie se familie word betrek. As ons die een vuur doodgeslaan het, spring die volgende een op. Vreemd eintlik, komende van mense, wat dit toe blyk, SELF agter die deur staan. Dit raak so erg dat ek net hier voor Kersfees geen ander keuse het as om aan die persone prokureursbriewe te laat skryf om hulle te dwing om die beswaddering te staak nie. En dis ook nou nie asof hierdie prokureursbriewe verniet vir jou geskryf word nie. Intussen is daar darem 'n huurder op die plot en hy het ook 'n opsie om te koop. Hand en mond belowe hy dat hy teen Mei 2013 die plot sal koop. Elke maand is dit 'n absolute stryd om die huurgeld uit hom uit te wurg. Elke maand betaal hy laat. Elke maand hop al die aftrekorders. So laai die spanning en die skuldlas net op.
Intussen het Anne-marie 'n wonderlike werk gekry en is sy en die kiddies Johannesburg toe waar hulle vandag nog bly en baie gelukkig is. Nou begin ek en Maggie se maandelikse stryd om oorlewing.
Die plan is op daardie stadium dat Nola en Christiaan op 5 Oktober 2013 sal trou hier in die Bosveld. Maar dis duidelik dat die storie op die plaas nie gaan vlot nie en hulle sien in elk geval nie meer kans om jaar na jaar te strompel van misoes na misoes nie. Ek het op daardie stadium al die deposito's alreeds vir die troue betaal. Rok, venue, fotograaf. Man kyk!!! Daaaaar het ek ook nou "christenskap" in aksie gesien! Komende van die voorsangers! Die "groot" Christene! Die steunpilare van ons gemeenskap! Toe ek vir hierdie mense gaan smeek om my deposito terug te kry, is ek met 'n kilheid ontvang wat alle verstand te bowe gaan. Dis nou mense wat ek van 1993 af ken. Hoe meer ek my situasie verduidelik en sê maar dis mos nou amper 'n jaar voor die datum wat ek kanselleer, dis mos nou nie asof dit 'n maand voor die tyd is nie! Dis ook mos nou nie asof hulle in daai kort tydjie ander mense moes wegwys nie! Hoe kan hulle weier om R8000 vir my terug te gee? Wat het hulle daarvoor gedoen? My die plek gewys? Alles tevergeefs. Altesaam verloor ek R14000. Geld wat ek in die eerste plek nie gehad het nie en wat nou maar net by die berg skuld gevoeg word. Tip van die dag: Die feit dat mense openlik hulle christenskap verklaar, beteken nie hulle gaan met jou 'n krummel deernis of empatie hê nie. Inteendeel. Pasop maar vir sulke mense.
So het ek en Maggie groot planne gehad om 'n ordentlike troue te hou vir onsself en het ons klaar 'n datum en venue en alles gehad. Dit sou 24 Januarie 2014 wees. Ons het egter geen ander keuse gehad as om dit nie net uit te stel nie, maar heeltemal af te stel. Ons besluit toe om oor praktiese redes wat pensioen en medies en behuising en polisse aanbetref, net eenvoudig stil te trou en dit agter die rug te kry. Op 20 Maart 2013, op die uur na presies 'n jaar na die Chris Chameleon konsert en ook om 7 uur die aand op 'n woensdag in Pretoria, trou ons met net my kinders en hul partners en Maggie se ma teenwoordig. Gladnie soos ons dit voorgestel het nie, maar dis nou maar hoe dit is.
Nou laat ek net een ding verduidelik. Bankrotskap kom nie oornag nie. Dis 'n geleidelike proses waar jy al dieper en dieper die afgrond in beweeg. Vergelyk dit met 'n huwelik. As jy vandag baklei, dagvaar jy mos nie môre vir 'n egskeiding nie? Maar as alles ophoop en jy 10 jaar later skei, dan kan jy gewoonlik presies sien waar dit begin verkeerdloop het. Dis baie maklik om agterna slim te wees en te sê ek moes dit gedoen het of ek moes dat gedoen het. Jy werk met die inligting op daai oomblik tot jou beskikking. En natuurlik bly jy hoop dat hierdie 'n tydelike ongerief is wat binnekort uitgesorteer gaan word. As jou debietkaart gedishinoreer word by Pick 'n Pay se kasregister, wat doen jy? Laat jy jouself die volgende dag sekwestreer, of betaal jy bloot met jou kredietkaart? As jou kredietkaart vol is, wat doen jy? Verkoop jy dadelik jou huis of gebruik jy maar net jou oortrokke fasiliteit? As jou overdraft ge-max is, verkoop jy jou kar of vra jy bloot die bank om jou die geld te leen op jou persoonlike lening wat jy reeds afbetaal het? Dan leen jy teen jou huisverband. En so maak jy elke maand 'n ander plan. Want die uitkoms is mos naby. Hou in gedagte dat ons die heeltyd gedink het die plot sal vinnig verkoop en ek sal vinnig 'n ander werk kry. Of Maggie sal 'n ander werk kry. Toe ons sien dit gaan nie realiseer nie, toe begin ons ons uitgawes tot op die been sny. Ons sit nagte om, skryf alles neer, stuur e-mails, kanselleer alles wat ons kan. Ons maak nog skuld om uit kontrakte uit te kom. Goed soos DSTV, Vodacom, M-web, World of Golf, MTN. Ons sny ons versekering tot op die been, betaal die minimum premies om net die polisse en annuiteite lewend te hou. Alles word hersien, die huisinhoud versekering, lewensversekering, motorversekering. Maggie sit na ure by die werk en stuur mails en maak planne en bel rond. Ek sit hulpeloos by die huis. Ek het geen hulpbronne meer nie. Sonder 'n werk of inkomste of betaalstrokie kan jy nie eens by 'n loan shark geld geleen kry nie! Vra my, ek het hulle almal probeer. Banke keer jou die rug toe. Jy is niemand nie. Niks. Ek het nie eens tyd op my foon om te bel nie. Ek het geen toegang tot internetfasiliteite of selfs 'n faks nie. Ek sit 70 km van die naaste dorp af met 'n kar wat leeg is en wat se paaiemente agterstallig is. Nodeloos om te sê is daar nou lankal nie meer sprake van tuindienste of 'n huishulp nie. Ons leef nou letterlik soos armblankes. Ek antwoord nie eens meer my foon nie want ek weet eenvoudig nie wat om te sê nie. Ek kan by niemand geld leen nie want hoe leen jy by jou vriende geld as jy hulle nie kan terugbetaal nie. Steeds sink ons dieper en dieper weg. Daagliks dwing ek myself om op te staan. Ek werk selfs 'n ritueel daarvoor uit. As Maggie ry, met swart kringe onder haar oë en 'n moegheid tot in haar gebeente, pluk ek die gordyne oop, maak oop die vensters, maak op die bed, en sluk 'n lepel Bioplus. Toe die Bioplus op is begin ek liters water drink. Want binnekort sal ek wil badkamer toe gaan en my blaas is gewaarborg om my wakker te hou. Sleepvoet trek ek my tekkies aan en dwing myself by die deur uit. Die swaarste tye was dié dae toe ek letterlik nie die R8 gehad het vir 'n koerant nie.
Nou begin Maggie se stryd om ander werk te kry in alle erns. Ons besef hierdie is ons laaste uitweg. Sy moet ander werk kry, nie soseer omdat sy ongelukkig is in haar huidige pos nie, maar omdat dit al manier gaan wees om haar pensioen in die hande te kry en uit hierdie moeras te ontsnap. Elke sondag koop ons die koerante en elke maandag begin sy haar cv uitstuur. Vir weke en weke gebeur daar niks nie. Later registreer sy op 2 groot "career web sites" en hulle laat jou weet as daar poste beskikbaar is. Sy doen aansoek vir poste oor die wêreld heen. Letterlik. Later sit sy haar cv op Linkedin. Sy hou rekord van al die poste waarvoor sy aansoek doen. Ongelooflik soos dit mag klink, het sy op die ou end vir meer as 'n 1000 poste aansoek gedoen oor 'n tydperk van 18 maande. Sy het ook 'n 1000 mails gekry van "dankie, maar nee dankie". 2 Grade met 23 jaar se ongelooflike ondervinding. Maar jy kry nie eens 'n onderhoud nie. En steeds kom die huurder op die plot nie te voorskyn met 'n offer om te koop nie. Elke maand het hy 'n ander storie. So kan ons nie die plot aktief bemark nie, want hy gaan mos nou die plot koop.
Daar gaan letterlik nie 'n dag om dat ek nie huil nie. Van absolute blinde paniek. Ek is totaal geïsoleer. Mense in Thabazimbi ignoreer ons openlik. Vriende hou eenvoudig op met bel en vra nie meer hoe dit gaan nie. Elke dag raak jou "friends list" op facebook kleiner soos wat mense jou stilweg un-friend. Ek kom nêrens, ek sien vir dae lank geen ander mens as Maggie nie. Ek wil amper nie die foon antwoord as sy my bel nie. Ek vrees haar tuiskoms. Want dan word ek gekonfronteer met die dag se krisisse, en ek kan niks daaraan doen nie. Daar is geen verjaarsdag- of kers- of herdenkingsgeskenke nie. Trouens, daar is skaars kos om te eet.
So strompel ons deur 2013. Ek bly staande bloot vanweë die feit dat ek van iewers die genade ontvang om elke dag nog te gaan hardloop. Op 20 Junie 2013 tel ek vir Tinky in die pad op as 'n babahondjie en dit sou ook, in hindsight, my redding wees. Ek veg elke dag teen die begeerte om eenvoudig my kop onder die kussing in te druk en net nooit weer daar uit te kom nie. Nie 'n enkele dag gaan verby sonder dat skuldeisers ons bel nie. Op hierdie stadium is elke overdraft, elke lening, elke kredietkaart absoluut uitge-max en is daar letterlik nêrens om na toe te draai nie. Dit voel asof ALLES skeef loop. Die Volvo is uit sy motorplan uit. Die laeprofielbande hou nie 'n maand op hierdie paaie nie! 8 gebarste bande later en 'n stukkende rim en 'n kar wat gediens moet word, hink ons by die Volvogarage op Rustenburg in. Ons het absoluut geen maar geen ander keuse as om daai kar in te ruil op 'n nuwe een nie! Ongelooflik soos dit mag klink. Ons het nie R20000 vir 'n diens nie en ons het ook nie R8000 vir 'n rim nie. As ons hom NOU inruil, betaal ons eers oor 2 maande die paaiement. Deal. Dan het jy so pas daar uitgestrompel, dan kry 'n hond bosluisbytkoors. Felix die kat word amper doodgebyt en spandeer 2 weke in die veearts se ICU. Tinky kry die vreemdste toestand bekend as "Legg Calve Perthes Disease" en haar femurkop van haar linkerkantse agterbeentjie moet afgesny word. Bismarck ontwikkel artritis en moet spesiale kos en poeier en pynpille kry vir die res van sy lewe. En so hou dit net aan en aan. As ek vir vriende vertel van al die "bad luck" wat ons tref op 'n absolute daaglikse basis, glo hulle ons amper nie. En ek neem hulle nie kwalik nie want ek sukkel self om dit te glo........
Sent from my BlackBerry® wireless device
Op daardie stadium is dit natuurlik 7 maande later waarin daar absoluut geen huur ontvang is vir die eiendom nie en sak ons al dieper in die afgrond van skuld in.
So hou ons vakansie maar die teistering hou nie op nie. Maggie se ma ontvang e-posse oor my. Die feit dat sekere goed waar is, beteken nog steeds nie jy wil hê die hele wêreld moet daarvan weet nie! En op hierdie noot wil ek my "Tip van die dag" gou met julle deel: "As iemand 'n verhouding verbreek en probeer nice en civil wees daaroor, aanvaar dit maar so en beweeg aan. Huil so bietjie en kry jouself maar jammer. People fall in love, people fall out of love. Dis maar die lewe. Dit gebeur al miljoene jare en dit sal ook nog vir miljoene jare gebeur. Such is life. C'est la vie. Shit happens." Al wat jou optrede veroorsaak, is 'n uiters wrang smaak in die mond en 'n onvermoë en onwilligheid om die goeie tye te onthou.
Daai hele Desembervakansie word ons geteister met telefoonoproepe en e-posse en skinderstories. Mense wat saam met my in die Kaap gewerk het se mans word gebel, my kinders word betrek, Maggie se familie word betrek. As ons die een vuur doodgeslaan het, spring die volgende een op. Vreemd eintlik, komende van mense, wat dit toe blyk, SELF agter die deur staan. Dit raak so erg dat ek net hier voor Kersfees geen ander keuse het as om aan die persone prokureursbriewe te laat skryf om hulle te dwing om die beswaddering te staak nie. En dis ook nou nie asof hierdie prokureursbriewe verniet vir jou geskryf word nie. Intussen is daar darem 'n huurder op die plot en hy het ook 'n opsie om te koop. Hand en mond belowe hy dat hy teen Mei 2013 die plot sal koop. Elke maand is dit 'n absolute stryd om die huurgeld uit hom uit te wurg. Elke maand betaal hy laat. Elke maand hop al die aftrekorders. So laai die spanning en die skuldlas net op.
Intussen het Anne-marie 'n wonderlike werk gekry en is sy en die kiddies Johannesburg toe waar hulle vandag nog bly en baie gelukkig is. Nou begin ek en Maggie se maandelikse stryd om oorlewing.
Die plan is op daardie stadium dat Nola en Christiaan op 5 Oktober 2013 sal trou hier in die Bosveld. Maar dis duidelik dat die storie op die plaas nie gaan vlot nie en hulle sien in elk geval nie meer kans om jaar na jaar te strompel van misoes na misoes nie. Ek het op daardie stadium al die deposito's alreeds vir die troue betaal. Rok, venue, fotograaf. Man kyk!!! Daaaaar het ek ook nou "christenskap" in aksie gesien! Komende van die voorsangers! Die "groot" Christene! Die steunpilare van ons gemeenskap! Toe ek vir hierdie mense gaan smeek om my deposito terug te kry, is ek met 'n kilheid ontvang wat alle verstand te bowe gaan. Dis nou mense wat ek van 1993 af ken. Hoe meer ek my situasie verduidelik en sê maar dis mos nou amper 'n jaar voor die datum wat ek kanselleer, dis mos nou nie asof dit 'n maand voor die tyd is nie! Dis ook mos nou nie asof hulle in daai kort tydjie ander mense moes wegwys nie! Hoe kan hulle weier om R8000 vir my terug te gee? Wat het hulle daarvoor gedoen? My die plek gewys? Alles tevergeefs. Altesaam verloor ek R14000. Geld wat ek in die eerste plek nie gehad het nie en wat nou maar net by die berg skuld gevoeg word. Tip van die dag: Die feit dat mense openlik hulle christenskap verklaar, beteken nie hulle gaan met jou 'n krummel deernis of empatie hê nie. Inteendeel. Pasop maar vir sulke mense.
So het ek en Maggie groot planne gehad om 'n ordentlike troue te hou vir onsself en het ons klaar 'n datum en venue en alles gehad. Dit sou 24 Januarie 2014 wees. Ons het egter geen ander keuse gehad as om dit nie net uit te stel nie, maar heeltemal af te stel. Ons besluit toe om oor praktiese redes wat pensioen en medies en behuising en polisse aanbetref, net eenvoudig stil te trou en dit agter die rug te kry. Op 20 Maart 2013, op die uur na presies 'n jaar na die Chris Chameleon konsert en ook om 7 uur die aand op 'n woensdag in Pretoria, trou ons met net my kinders en hul partners en Maggie se ma teenwoordig. Gladnie soos ons dit voorgestel het nie, maar dis nou maar hoe dit is.
Nou laat ek net een ding verduidelik. Bankrotskap kom nie oornag nie. Dis 'n geleidelike proses waar jy al dieper en dieper die afgrond in beweeg. Vergelyk dit met 'n huwelik. As jy vandag baklei, dagvaar jy mos nie môre vir 'n egskeiding nie? Maar as alles ophoop en jy 10 jaar later skei, dan kan jy gewoonlik presies sien waar dit begin verkeerdloop het. Dis baie maklik om agterna slim te wees en te sê ek moes dit gedoen het of ek moes dat gedoen het. Jy werk met die inligting op daai oomblik tot jou beskikking. En natuurlik bly jy hoop dat hierdie 'n tydelike ongerief is wat binnekort uitgesorteer gaan word. As jou debietkaart gedishinoreer word by Pick 'n Pay se kasregister, wat doen jy? Laat jy jouself die volgende dag sekwestreer, of betaal jy bloot met jou kredietkaart? As jou kredietkaart vol is, wat doen jy? Verkoop jy dadelik jou huis of gebruik jy maar net jou oortrokke fasiliteit? As jou overdraft ge-max is, verkoop jy jou kar of vra jy bloot die bank om jou die geld te leen op jou persoonlike lening wat jy reeds afbetaal het? Dan leen jy teen jou huisverband. En so maak jy elke maand 'n ander plan. Want die uitkoms is mos naby. Hou in gedagte dat ons die heeltyd gedink het die plot sal vinnig verkoop en ek sal vinnig 'n ander werk kry. Of Maggie sal 'n ander werk kry. Toe ons sien dit gaan nie realiseer nie, toe begin ons ons uitgawes tot op die been sny. Ons sit nagte om, skryf alles neer, stuur e-mails, kanselleer alles wat ons kan. Ons maak nog skuld om uit kontrakte uit te kom. Goed soos DSTV, Vodacom, M-web, World of Golf, MTN. Ons sny ons versekering tot op die been, betaal die minimum premies om net die polisse en annuiteite lewend te hou. Alles word hersien, die huisinhoud versekering, lewensversekering, motorversekering. Maggie sit na ure by die werk en stuur mails en maak planne en bel rond. Ek sit hulpeloos by die huis. Ek het geen hulpbronne meer nie. Sonder 'n werk of inkomste of betaalstrokie kan jy nie eens by 'n loan shark geld geleen kry nie! Vra my, ek het hulle almal probeer. Banke keer jou die rug toe. Jy is niemand nie. Niks. Ek het nie eens tyd op my foon om te bel nie. Ek het geen toegang tot internetfasiliteite of selfs 'n faks nie. Ek sit 70 km van die naaste dorp af met 'n kar wat leeg is en wat se paaiemente agterstallig is. Nodeloos om te sê is daar nou lankal nie meer sprake van tuindienste of 'n huishulp nie. Ons leef nou letterlik soos armblankes. Ek antwoord nie eens meer my foon nie want ek weet eenvoudig nie wat om te sê nie. Ek kan by niemand geld leen nie want hoe leen jy by jou vriende geld as jy hulle nie kan terugbetaal nie. Steeds sink ons dieper en dieper weg. Daagliks dwing ek myself om op te staan. Ek werk selfs 'n ritueel daarvoor uit. As Maggie ry, met swart kringe onder haar oë en 'n moegheid tot in haar gebeente, pluk ek die gordyne oop, maak oop die vensters, maak op die bed, en sluk 'n lepel Bioplus. Toe die Bioplus op is begin ek liters water drink. Want binnekort sal ek wil badkamer toe gaan en my blaas is gewaarborg om my wakker te hou. Sleepvoet trek ek my tekkies aan en dwing myself by die deur uit. Die swaarste tye was dié dae toe ek letterlik nie die R8 gehad het vir 'n koerant nie.
Nou begin Maggie se stryd om ander werk te kry in alle erns. Ons besef hierdie is ons laaste uitweg. Sy moet ander werk kry, nie soseer omdat sy ongelukkig is in haar huidige pos nie, maar omdat dit al manier gaan wees om haar pensioen in die hande te kry en uit hierdie moeras te ontsnap. Elke sondag koop ons die koerante en elke maandag begin sy haar cv uitstuur. Vir weke en weke gebeur daar niks nie. Later registreer sy op 2 groot "career web sites" en hulle laat jou weet as daar poste beskikbaar is. Sy doen aansoek vir poste oor die wêreld heen. Letterlik. Later sit sy haar cv op Linkedin. Sy hou rekord van al die poste waarvoor sy aansoek doen. Ongelooflik soos dit mag klink, het sy op die ou end vir meer as 'n 1000 poste aansoek gedoen oor 'n tydperk van 18 maande. Sy het ook 'n 1000 mails gekry van "dankie, maar nee dankie". 2 Grade met 23 jaar se ongelooflike ondervinding. Maar jy kry nie eens 'n onderhoud nie. En steeds kom die huurder op die plot nie te voorskyn met 'n offer om te koop nie. Elke maand het hy 'n ander storie. So kan ons nie die plot aktief bemark nie, want hy gaan mos nou die plot koop.
Daar gaan letterlik nie 'n dag om dat ek nie huil nie. Van absolute blinde paniek. Ek is totaal geïsoleer. Mense in Thabazimbi ignoreer ons openlik. Vriende hou eenvoudig op met bel en vra nie meer hoe dit gaan nie. Elke dag raak jou "friends list" op facebook kleiner soos wat mense jou stilweg un-friend. Ek kom nêrens, ek sien vir dae lank geen ander mens as Maggie nie. Ek wil amper nie die foon antwoord as sy my bel nie. Ek vrees haar tuiskoms. Want dan word ek gekonfronteer met die dag se krisisse, en ek kan niks daaraan doen nie. Daar is geen verjaarsdag- of kers- of herdenkingsgeskenke nie. Trouens, daar is skaars kos om te eet.
So strompel ons deur 2013. Ek bly staande bloot vanweë die feit dat ek van iewers die genade ontvang om elke dag nog te gaan hardloop. Op 20 Junie 2013 tel ek vir Tinky in die pad op as 'n babahondjie en dit sou ook, in hindsight, my redding wees. Ek veg elke dag teen die begeerte om eenvoudig my kop onder die kussing in te druk en net nooit weer daar uit te kom nie. Nie 'n enkele dag gaan verby sonder dat skuldeisers ons bel nie. Op hierdie stadium is elke overdraft, elke lening, elke kredietkaart absoluut uitge-max en is daar letterlik nêrens om na toe te draai nie. Dit voel asof ALLES skeef loop. Die Volvo is uit sy motorplan uit. Die laeprofielbande hou nie 'n maand op hierdie paaie nie! 8 gebarste bande later en 'n stukkende rim en 'n kar wat gediens moet word, hink ons by die Volvogarage op Rustenburg in. Ons het absoluut geen maar geen ander keuse as om daai kar in te ruil op 'n nuwe een nie! Ongelooflik soos dit mag klink. Ons het nie R20000 vir 'n diens nie en ons het ook nie R8000 vir 'n rim nie. As ons hom NOU inruil, betaal ons eers oor 2 maande die paaiement. Deal. Dan het jy so pas daar uitgestrompel, dan kry 'n hond bosluisbytkoors. Felix die kat word amper doodgebyt en spandeer 2 weke in die veearts se ICU. Tinky kry die vreemdste toestand bekend as "Legg Calve Perthes Disease" en haar femurkop van haar linkerkantse agterbeentjie moet afgesny word. Bismarck ontwikkel artritis en moet spesiale kos en poeier en pynpille kry vir die res van sy lewe. En so hou dit net aan en aan. As ek vir vriende vertel van al die "bad luck" wat ons tref op 'n absolute daaglikse basis, glo hulle ons amper nie. En ek neem hulle nie kwalik nie want ek sukkel self om dit te glo........
Sent from my BlackBerry® wireless device
Episode 2
Eenkeer het ek in die koerant gelees van 'n kind wie se "maats" sy broek afgetrek het in 'n skoolbus. Die ouers dagvaar toe die broekaftrekker vir miljoene rande. Almal het vrae gevra oor die belaglikheid van die bedrag, al dan nie. Waarop die slagoffer se prokureur antwoord: Hoe kan enige ander mens 'n prys sit op iemand se waardigheid, of die vlak waartoe sy eer gekrenk is? Die een persoon sal selfmoord pleeg na so gebeurtenis, terwyl die volgende ou sy broek vrywillig sal aftrek. Dit is alles subjektief. Net so het ek ook my verblyf hier op Swartklip beoordeel. Vir die een persoon is dit hemel op aarde, vir die ander persoon 'n plek waar jy elke dag moet veg dat die donker wolke in jou gemoed nie heeltemal jou sig versper nie. Dit maak nie die een persoon reg en die ander een verkeerd nie. Dit maak ons net verskillend.
Kom ek sit julle gou in die regte tydlyn in. Ek kan mos nie 'n storie verstaan as ek nie weet wanneer sit gebeur het en wat voor dit gebeur het en wat daarna nie!
Ek is in 1962 gebore. Grootgeword en skoolgegaan in Port Elizabeth en in 1979 matriek geskryf. Universiteit toe. In Februarie 1982 getrou met my kinders se pa. Pietie is gebore in Oktober 1982 (go figure), Nola in Augustus 1984. Rondgetrek op al Goldfields se myne as gevolg van sy loopbaan. Intussen my graad voltooi deur Unisa. Toe 'n Honneursgraad voltooi, en toe weer van vooraf met 'n BA te begin en dit ook te voltooi in 2008. Van hom geskei Desember 1995. Toe bly ons sedert 1993 in Thabazimbi. Getroud met my tweede man in 1997. Vanaf Mei 2008 tot April 2011 in Kaapstad gebly. Mei 2011 teruggekeer na Thabazimbi. Swartklip toe getrek September 2012. Van tweede man geskei Desember 2012. Met Maggie getrou Maart 2013. Okay probeer nou bybly. Dit sal duideliker word soos ek aangaan.
Toe ek in 2008 in die Kaap agterbly en my man teruggaan Thabazimbi toe om die besigheid te gaan probeer red, was die huwelik alreeds verby. Pietie was toe ook in Thabazimbi en hy en Nicole het ook in die besigheid gewerk. Pietie vir amper 'n jaar sonder 'n salaris, maar darem is sy maandelikse uitgawes gedek en hy het kos gekry en 'n dak oor sy kop. Maar dit was duidelik dat hy al toe sy eie ding wou doen. Ek het sedert Augustus 2008 in die Baljukantoor van Kaapstad gewerk. Vanaf Mei 2008 tot Oktober 2008 het my man nie juis 'n poging aangewend om enige van die planne wat ons voor die tyd gehad het en wat ons in Kaapstad sou begin, te implementeer nie. Toe hy in Oktober 2008 dus teruggaan Thabazimbi toe, was dit vir hom 'n uitkoms. In Augustus 2010 is ek Thabazimbi toe om Nicole se familie te gaan ontmoet voor haar en Pietie se troue in September 2010. Gedurende hierdie tyd het ek in Maggie vasgeloop. Ek het haar geken, bloot vanweë die feit dat almal in Thabazimbi mekaar ken en ook omdat sy saam met Pietie gholf gespeel het. Ek is terug Kaap toe, weer gekom vir die troue, en weer terug Kaap toe. Tydens hierdie laaste trippie het Pietie en Nicole my gesmeek om terug te kom Thabazimbi toe omdat die besigheid ten gronde gaan en hulle eenvoudig nie kon bybly nie. Hy wou ook begin swot en sy eie veilingbesigheid op die been bring en hy was moeg om vasgevang te wees in wat ooglopend 'n doodloopstraat was. Ek het hom belowe ek sal kennis gee by my werk in die Kaap en net my huis se huurtydperk uitbly en dan terugkom. Einde April 2011 is ek toe, met 'n bitter swaar hart, na 3 wonderlike jare in die Kaap, terug Thabazimbi toe. Ek stap toe daar in 'n administratiewe nagmerrie in. Na so 4 maande se dag en nag werk kon ons weer die lig sien. Ek en my man het nie veel vir mekaar te sê gehad nie, hoofsaaklik vanweë sy onvermoë om enige fiskale dissipline toe te pas en die besigheid tot op die rand van bankrotskap te "bestuur". Dit het my mateloos gefrustreerd gelaat. En hier vat ek absoluut NIKS weg van die feit dat hy 'n wonderlike man en mens en pa is nie, en meer van 'n pa was vir my kinders as wat hul eie pa in 'n miljoen jaar kan hoop om te wees! Ek berig bloot oor die stand van die besigheid.
Tydens September 2011 kom Anne-marie (my nie-amptelike kind) na my toe met haar eie stuk ongelukkigheid, en na 'n baie lang storie gaan haal ek haar op 7 Oktober 2011 by Skilpadnek grenspos anderkant Zeerust in Botswana. Vir haar en haar 2 kinders. Dis nou 'n kind wie se matriekafskeid, matriekvakansie, verblyf in Engeland en my kuier daar, haar jarelange diens in ons kantoor, haar mondigwording, verlowing, troue, swangerskap, kraam, en emigrasie ek hou vir hou saam met haar deurleef het. So dit is net ons DNA wat verskil. Sy is my kind andersins. So begin haar soektog na 'n werk en 'n blyplek en basies 'n nuwe lewe. Op daardie stadium het ons natuurlik nie geweet wat in my eie lewe gaan gebeur en dat sy en die kinders op die ou end 16 maande by my gaan bly nie!
Op 20 Maart 2012 gaan ek en die einste Anne-marie na die kunstegrot toe in Thabazimbi om vir Chris Chameleon te gaan kyk. Daar loop ek toe nou weer in Maggie vas. Die eerste keer sedert Augustus 2010. Ons gesels lekker en ek besef sy is alles wat ek nog OOIT in 'n mens gesoek het. Klein detailtjie was dat sy 'n vrou was natuurlik. Ek het dit maar by die horings gepak en die bom gelos. Nou wel nie die volgende dag nie, maar gou genoeg. So los sy ook haar bom in haar verhouding en op 16 Mei 2012 trek sy uit haar privaat huis uit in Thabazimbi en sy trek Swartklip toe. Na die huis waar ons tans nog bly. Ek en Anne-marie en die 2 seuntjies trek hiernatoe einde September 2012. Ek werk steeds vir my man. Pietie en Nicole is teen hierdie tyd al in Brits waar hulle 'n suksesvolle veilingbesigheid bedryf. Nola is by haar, op daardie stadium, verloofde op die plaas by Dwaalboom maar hulle is sterk op pad Kaap toe. Ek en my man kom ooreen dat ek sal aanhou werk en dat die besigheid sal voortgaan soos normaalweg en dat ek 'n billike salaris betaal sal word. Ek het die finansies gestroomlyn en alles was op 'n gesonde grondslag. Ek was absoluut deursigtig met alles! Ek het Anne-marie se kar, wat ek vir haar gegee het, se versekering afgehaal van sy versekering, asook Nola se kar s'n, ek het my motorfiets verkoop, ek het my eie polisse en medies en voertuie gehad en ek het ook Anne-marie se salaris betaal. Ek het swart op wit aan hom gewys dat ek NIKS wil hê nie, behalwe my familiemeubels en persoonlike goed waarmee ek 15 jaar gelede die huwelik ingekom het. Ek het trouens nog die bakkie, wat myne was, se "change of ownership" papiere geteken sodat hy 'n voertuig sou hê. Ek het HOM gedagvaar vir 'n egskeiding sodat hy dit nie hoef te betaal nie en ook nie Hooggeregshof hoef toe te gaan nie. Daar was absoluut GEEN kwade gevoelens nie. Ek het voortgegaan om daar te werk Oktober en November van 2012. Die atmosfeer was inderwaarheid beter as ooit. Die spanning was weg en ons het altwee 'n pad vorentoe gesien wat vir ons albei sou werk. Donderdag 6 Desember is ek Hooggeregshof toe in Pretoria en die egskeiding is toegestaan. Vrydag 7 Desember slaan ek my rekenaar oop en probeer om by die besigheid se bankrekening in te log, iets wat ek heel eerste elke dag doen om die betalings te kontroleer en die krediteure se rekords daarvolgens aan te pas. Maar my password werk nie. Ek steur my nie TE veel daaraan nie. Ek probeer toe inlog by die e-mail, die tweede ding wat ek daagliks doen, om al die navrae dadelik te antwoord en op te volg. Ook hier werk die password nie. Ek vermoed steeds niks nie. Ek ry toe na die prokureurskantore om maar die nuwe werk te gaan haal. Hier loop ek orals vas in 'n baksteenmuur. Nou begin ek stadig maar seker 2 en 2 bymekaar te tel. Orals word ek meegedeel dat geen werk hoegenaamd vir my gegee moet word nie en dat ek trouens nie meer werksaam is by die Baljukantoor nie. Ek stap toe oor die pad Poskantoor toe. Ek probeer die posbus oopsluit om die pos uit te haal, maar die sleutel pas nie. Ek gaan in, en 'n uiters stroewe Posmeester deel my mee die slot is die vorige dag verander en ek moet asseblief die sleutel wat ek het teruggee, aangesien die posbus nie aan my behoort nie. Ek bel toe my nuwe eksman, totaal uit die veld geslaan. Ja baie dankie vir jou diens die afgelope 16 jaar en dit sal dan nou al wees. Ek vra hom wie dan nou die werk gaan doen? Hy gaan dit self doen. O, ek sien. Ek ry terug Swartklip toe. Op daardie stadium het ek R12000 'n maand se aftrekorders. Anne-marie kan nie werk kry nie. Sy en haar 2 kinders bly by my. Nou wat nou?
Sent from my BlackBerry® wireless device
Kom ek sit julle gou in die regte tydlyn in. Ek kan mos nie 'n storie verstaan as ek nie weet wanneer sit gebeur het en wat voor dit gebeur het en wat daarna nie!
Ek is in 1962 gebore. Grootgeword en skoolgegaan in Port Elizabeth en in 1979 matriek geskryf. Universiteit toe. In Februarie 1982 getrou met my kinders se pa. Pietie is gebore in Oktober 1982 (go figure), Nola in Augustus 1984. Rondgetrek op al Goldfields se myne as gevolg van sy loopbaan. Intussen my graad voltooi deur Unisa. Toe 'n Honneursgraad voltooi, en toe weer van vooraf met 'n BA te begin en dit ook te voltooi in 2008. Van hom geskei Desember 1995. Toe bly ons sedert 1993 in Thabazimbi. Getroud met my tweede man in 1997. Vanaf Mei 2008 tot April 2011 in Kaapstad gebly. Mei 2011 teruggekeer na Thabazimbi. Swartklip toe getrek September 2012. Van tweede man geskei Desember 2012. Met Maggie getrou Maart 2013. Okay probeer nou bybly. Dit sal duideliker word soos ek aangaan.
Toe ek in 2008 in die Kaap agterbly en my man teruggaan Thabazimbi toe om die besigheid te gaan probeer red, was die huwelik alreeds verby. Pietie was toe ook in Thabazimbi en hy en Nicole het ook in die besigheid gewerk. Pietie vir amper 'n jaar sonder 'n salaris, maar darem is sy maandelikse uitgawes gedek en hy het kos gekry en 'n dak oor sy kop. Maar dit was duidelik dat hy al toe sy eie ding wou doen. Ek het sedert Augustus 2008 in die Baljukantoor van Kaapstad gewerk. Vanaf Mei 2008 tot Oktober 2008 het my man nie juis 'n poging aangewend om enige van die planne wat ons voor die tyd gehad het en wat ons in Kaapstad sou begin, te implementeer nie. Toe hy in Oktober 2008 dus teruggaan Thabazimbi toe, was dit vir hom 'n uitkoms. In Augustus 2010 is ek Thabazimbi toe om Nicole se familie te gaan ontmoet voor haar en Pietie se troue in September 2010. Gedurende hierdie tyd het ek in Maggie vasgeloop. Ek het haar geken, bloot vanweë die feit dat almal in Thabazimbi mekaar ken en ook omdat sy saam met Pietie gholf gespeel het. Ek is terug Kaap toe, weer gekom vir die troue, en weer terug Kaap toe. Tydens hierdie laaste trippie het Pietie en Nicole my gesmeek om terug te kom Thabazimbi toe omdat die besigheid ten gronde gaan en hulle eenvoudig nie kon bybly nie. Hy wou ook begin swot en sy eie veilingbesigheid op die been bring en hy was moeg om vasgevang te wees in wat ooglopend 'n doodloopstraat was. Ek het hom belowe ek sal kennis gee by my werk in die Kaap en net my huis se huurtydperk uitbly en dan terugkom. Einde April 2011 is ek toe, met 'n bitter swaar hart, na 3 wonderlike jare in die Kaap, terug Thabazimbi toe. Ek stap toe daar in 'n administratiewe nagmerrie in. Na so 4 maande se dag en nag werk kon ons weer die lig sien. Ek en my man het nie veel vir mekaar te sê gehad nie, hoofsaaklik vanweë sy onvermoë om enige fiskale dissipline toe te pas en die besigheid tot op die rand van bankrotskap te "bestuur". Dit het my mateloos gefrustreerd gelaat. En hier vat ek absoluut NIKS weg van die feit dat hy 'n wonderlike man en mens en pa is nie, en meer van 'n pa was vir my kinders as wat hul eie pa in 'n miljoen jaar kan hoop om te wees! Ek berig bloot oor die stand van die besigheid.
Tydens September 2011 kom Anne-marie (my nie-amptelike kind) na my toe met haar eie stuk ongelukkigheid, en na 'n baie lang storie gaan haal ek haar op 7 Oktober 2011 by Skilpadnek grenspos anderkant Zeerust in Botswana. Vir haar en haar 2 kinders. Dis nou 'n kind wie se matriekafskeid, matriekvakansie, verblyf in Engeland en my kuier daar, haar jarelange diens in ons kantoor, haar mondigwording, verlowing, troue, swangerskap, kraam, en emigrasie ek hou vir hou saam met haar deurleef het. So dit is net ons DNA wat verskil. Sy is my kind andersins. So begin haar soektog na 'n werk en 'n blyplek en basies 'n nuwe lewe. Op daardie stadium het ons natuurlik nie geweet wat in my eie lewe gaan gebeur en dat sy en die kinders op die ou end 16 maande by my gaan bly nie!
Op 20 Maart 2012 gaan ek en die einste Anne-marie na die kunstegrot toe in Thabazimbi om vir Chris Chameleon te gaan kyk. Daar loop ek toe nou weer in Maggie vas. Die eerste keer sedert Augustus 2010. Ons gesels lekker en ek besef sy is alles wat ek nog OOIT in 'n mens gesoek het. Klein detailtjie was dat sy 'n vrou was natuurlik. Ek het dit maar by die horings gepak en die bom gelos. Nou wel nie die volgende dag nie, maar gou genoeg. So los sy ook haar bom in haar verhouding en op 16 Mei 2012 trek sy uit haar privaat huis uit in Thabazimbi en sy trek Swartklip toe. Na die huis waar ons tans nog bly. Ek en Anne-marie en die 2 seuntjies trek hiernatoe einde September 2012. Ek werk steeds vir my man. Pietie en Nicole is teen hierdie tyd al in Brits waar hulle 'n suksesvolle veilingbesigheid bedryf. Nola is by haar, op daardie stadium, verloofde op die plaas by Dwaalboom maar hulle is sterk op pad Kaap toe. Ek en my man kom ooreen dat ek sal aanhou werk en dat die besigheid sal voortgaan soos normaalweg en dat ek 'n billike salaris betaal sal word. Ek het die finansies gestroomlyn en alles was op 'n gesonde grondslag. Ek was absoluut deursigtig met alles! Ek het Anne-marie se kar, wat ek vir haar gegee het, se versekering afgehaal van sy versekering, asook Nola se kar s'n, ek het my motorfiets verkoop, ek het my eie polisse en medies en voertuie gehad en ek het ook Anne-marie se salaris betaal. Ek het swart op wit aan hom gewys dat ek NIKS wil hê nie, behalwe my familiemeubels en persoonlike goed waarmee ek 15 jaar gelede die huwelik ingekom het. Ek het trouens nog die bakkie, wat myne was, se "change of ownership" papiere geteken sodat hy 'n voertuig sou hê. Ek het HOM gedagvaar vir 'n egskeiding sodat hy dit nie hoef te betaal nie en ook nie Hooggeregshof hoef toe te gaan nie. Daar was absoluut GEEN kwade gevoelens nie. Ek het voortgegaan om daar te werk Oktober en November van 2012. Die atmosfeer was inderwaarheid beter as ooit. Die spanning was weg en ons het altwee 'n pad vorentoe gesien wat vir ons albei sou werk. Donderdag 6 Desember is ek Hooggeregshof toe in Pretoria en die egskeiding is toegestaan. Vrydag 7 Desember slaan ek my rekenaar oop en probeer om by die besigheid se bankrekening in te log, iets wat ek heel eerste elke dag doen om die betalings te kontroleer en die krediteure se rekords daarvolgens aan te pas. Maar my password werk nie. Ek steur my nie TE veel daaraan nie. Ek probeer toe inlog by die e-mail, die tweede ding wat ek daagliks doen, om al die navrae dadelik te antwoord en op te volg. Ook hier werk die password nie. Ek vermoed steeds niks nie. Ek ry toe na die prokureurskantore om maar die nuwe werk te gaan haal. Hier loop ek orals vas in 'n baksteenmuur. Nou begin ek stadig maar seker 2 en 2 bymekaar te tel. Orals word ek meegedeel dat geen werk hoegenaamd vir my gegee moet word nie en dat ek trouens nie meer werksaam is by die Baljukantoor nie. Ek stap toe oor die pad Poskantoor toe. Ek probeer die posbus oopsluit om die pos uit te haal, maar die sleutel pas nie. Ek gaan in, en 'n uiters stroewe Posmeester deel my mee die slot is die vorige dag verander en ek moet asseblief die sleutel wat ek het teruggee, aangesien die posbus nie aan my behoort nie. Ek bel toe my nuwe eksman, totaal uit die veld geslaan. Ja baie dankie vir jou diens die afgelope 16 jaar en dit sal dan nou al wees. Ek vra hom wie dan nou die werk gaan doen? Hy gaan dit self doen. O, ek sien. Ek ry terug Swartklip toe. Op daardie stadium het ek R12000 'n maand se aftrekorders. Anne-marie kan nie werk kry nie. Sy en haar 2 kinders bly by my. Nou wat nou?
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-12-11
Episode 1
Hierdie is MY storie. Dit is hoe EK dit ervaar en beleef en deurleef het. Dit is nie 'n uitnodiging tot debat nie. Dit is ook nie 'n uitnodiging om die feite, aldus MY herinnering daarvan, te betwis nie. Dit is ook allermins 'n poging om enige blaam te plaas of blaam te ontduik. Dit is ook nie bedoel om enigsins eens gelees te word nie. Dit is, na alles, tog MY blog, waarop ek kan sit wat EK wil. Dit is bedoel om hierdie boek finaal vir MY toe te maak.
Jare gelede in die Sosiologieklas het ek vir die eerste keer geleer van die Johari venster. Stel 'n vierkant voor. Gedeel in kwarte. Links bo beslaan alles wat jy van jouself weet en wat ander mense ook van jou weet, bv jou naam, ouderdom, waar jy woon en werk ens. Regs bo se blok beslaan wat jy van jouself weet maar ander mense NIE van jou weet nie. Dit is nou alles oor jou privaatlewe en wat jy doen en dink wanneer jy op jou eie is en wat niemand anders van jou weet nie. Links onder se blok is dié deel wat ander mense van jou weet wat jy NIE van jouself weet nie, soos bv kollegas of vriende of wildvreemdelinge se idees of opinies van jou. Regs onder is die blokkie wat my al jare lank fassineer: wat jy nie van jouself weet nie en wat ander mense ook nie van jou weet nie. Dit is nie iets wat jy oor kan spekuleer nie, dit is bloot 'n geheim en 'n enigma. Jy kan bloot vrae vra hieroor en daaroor wonder, maar jy kan nooit iemand anders se ervaring oorplant op jouself nie. Byvoorbeeld: wat sal jy doen as jy in 'n vliegongeluk is? Of as jy verkrag word? Of as jou kind doodgaan? Of as jy ontvoer word deur terroriste? Die enigste manier hoe jy hierdie blokkie kan "toets" en meer van jouself te wete kom, is byvoorbeeld deur sport. Of enige tydverdryf waar jy jouself aan ekstreme omstandighede blootstel. Hoe groter en meer bekend hierdie blokkie word, hoe beter ken jy jouself en jou beperkinge en tekortkominge. Sekere ekstreme omstandighede kan natuurlik nie gesimuleer of nagemaak word nie, en 'n mens wil ook nie. Dis hoekom mense hulself op veilige maniere "toets". En dit is hoekom ek so mal is oor hardloop en fietsry. Ek weet ek het 'n "mental strength" aan my wat my in fisiese toetse kan laat vasbyt lank verby die logiese afsnypunt. Dis nie iets wat oor 'n kort tydjie aangeleer word nie. Dit kom met jare se deelname en oefening. Dit maak dat jy jouself verby die "normale" grense van moeg of naar of koud of warm of honger kan druk. Vir party mense, en dit is ook reg so, is so iets gladnie belangrik nie. Hulle het absoluut geen begeerte om hulle fisiese of emosionele grense te toets nie. Hulle verkies 'n veilige en voorspelbare bestaan. Dis reg so. Ek is net nie een van hulle nie.
Dit is ook hoekom dit vir my so interessant is om so onlangs as die 16de November van hierdie jaar, weer deel te neem aan 'n fietswedren oor 95km en dan by jong, sterk, gespierde mans verby te ry terwyl hulle hul fietse stoot..die moedeloosheid op hul gelaat uitgekerf. En dan weer te hardloop en 'n ou met een been te sien by jou verbyskuif met die vreemde metaalklank van sy prostese, of die bejaarde met sy kenteken op sy frokkie wat sy ouderdomsgroep weergee: 75 jr, 80 jr, 85 jr.....Dan wonder ek wat is dit wat die een mens voortdryf en die ander een op die stoep laat sit as hy 40 word? Dit is ook hoekom ek artikels en berigte opslurp oor 'n ou soos Pierre Korkie, of Callie en Monique Strydom, en hoekom ek programme kyk soos Survivor. En dis nie altyd die mense van wie jy dit noodwendig sal verwag wat as leiers of survivors of wenners na vore tree nie. Jy kan die kind in die beste skool in die land kry wat op straat opeindig, vrot van die dwelms, en dan kan jy die townshipkind kry wat na 4 vigswesies omsien, sonder 'n ma of 'n pa, by 'n kers moet sit en swot en daar uitstap met 6 onderskeidings in matriek en 'n ingenieur word by NASA. Wat is dit? Wie het almal daai geen? Hoe sal ek vaar as ek in 'n situasie gesit word waarin ek nog NOOIT in my lewe was nie? Waar die mat heeltemal onder my voete uitgeruk word? Sal ek sink? Of sal ek swem? Kom ek vertel julle.......
Sent from my BlackBerry® wireless device
Jare gelede in die Sosiologieklas het ek vir die eerste keer geleer van die Johari venster. Stel 'n vierkant voor. Gedeel in kwarte. Links bo beslaan alles wat jy van jouself weet en wat ander mense ook van jou weet, bv jou naam, ouderdom, waar jy woon en werk ens. Regs bo se blok beslaan wat jy van jouself weet maar ander mense NIE van jou weet nie. Dit is nou alles oor jou privaatlewe en wat jy doen en dink wanneer jy op jou eie is en wat niemand anders van jou weet nie. Links onder se blok is dié deel wat ander mense van jou weet wat jy NIE van jouself weet nie, soos bv kollegas of vriende of wildvreemdelinge se idees of opinies van jou. Regs onder is die blokkie wat my al jare lank fassineer: wat jy nie van jouself weet nie en wat ander mense ook nie van jou weet nie. Dit is nie iets wat jy oor kan spekuleer nie, dit is bloot 'n geheim en 'n enigma. Jy kan bloot vrae vra hieroor en daaroor wonder, maar jy kan nooit iemand anders se ervaring oorplant op jouself nie. Byvoorbeeld: wat sal jy doen as jy in 'n vliegongeluk is? Of as jy verkrag word? Of as jou kind doodgaan? Of as jy ontvoer word deur terroriste? Die enigste manier hoe jy hierdie blokkie kan "toets" en meer van jouself te wete kom, is byvoorbeeld deur sport. Of enige tydverdryf waar jy jouself aan ekstreme omstandighede blootstel. Hoe groter en meer bekend hierdie blokkie word, hoe beter ken jy jouself en jou beperkinge en tekortkominge. Sekere ekstreme omstandighede kan natuurlik nie gesimuleer of nagemaak word nie, en 'n mens wil ook nie. Dis hoekom mense hulself op veilige maniere "toets". En dit is hoekom ek so mal is oor hardloop en fietsry. Ek weet ek het 'n "mental strength" aan my wat my in fisiese toetse kan laat vasbyt lank verby die logiese afsnypunt. Dis nie iets wat oor 'n kort tydjie aangeleer word nie. Dit kom met jare se deelname en oefening. Dit maak dat jy jouself verby die "normale" grense van moeg of naar of koud of warm of honger kan druk. Vir party mense, en dit is ook reg so, is so iets gladnie belangrik nie. Hulle het absoluut geen begeerte om hulle fisiese of emosionele grense te toets nie. Hulle verkies 'n veilige en voorspelbare bestaan. Dis reg so. Ek is net nie een van hulle nie.
Dit is ook hoekom dit vir my so interessant is om so onlangs as die 16de November van hierdie jaar, weer deel te neem aan 'n fietswedren oor 95km en dan by jong, sterk, gespierde mans verby te ry terwyl hulle hul fietse stoot..die moedeloosheid op hul gelaat uitgekerf. En dan weer te hardloop en 'n ou met een been te sien by jou verbyskuif met die vreemde metaalklank van sy prostese, of die bejaarde met sy kenteken op sy frokkie wat sy ouderdomsgroep weergee: 75 jr, 80 jr, 85 jr.....Dan wonder ek wat is dit wat die een mens voortdryf en die ander een op die stoep laat sit as hy 40 word? Dit is ook hoekom ek artikels en berigte opslurp oor 'n ou soos Pierre Korkie, of Callie en Monique Strydom, en hoekom ek programme kyk soos Survivor. En dis nie altyd die mense van wie jy dit noodwendig sal verwag wat as leiers of survivors of wenners na vore tree nie. Jy kan die kind in die beste skool in die land kry wat op straat opeindig, vrot van die dwelms, en dan kan jy die townshipkind kry wat na 4 vigswesies omsien, sonder 'n ma of 'n pa, by 'n kers moet sit en swot en daar uitstap met 6 onderskeidings in matriek en 'n ingenieur word by NASA. Wat is dit? Wie het almal daai geen? Hoe sal ek vaar as ek in 'n situasie gesit word waarin ek nog NOOIT in my lewe was nie? Waar die mat heeltemal onder my voete uitgeruk word? Sal ek sink? Of sal ek swem? Kom ek vertel julle.......
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-12-09
Lees eers hier vir oulaas
En so kom ek aan die einde van 27 maande op hierdie plek. In my 52 en 'n halwe jaar op aarde was hierdie loshande die moeilikste tyd in my lewe. Maar terselfdertyd ook die mees vervullendste. Ook die tyd waarin ek meer van myself geleer het as in die vorige 50 jaar tesame. Ek sou dit vir niks om aarde wil oorhê nie, maar terselfdertyd sou ek dit vir niks op aarde verruil nie. Maar dis nou verby. Oor 8 dae kom die treklorrie en is ek vir ewig verlos van hierdie swaarkry en isolasie.
Ek het myself en God belowe die dag as ek hierdie plek oorleef het en alles waardeur ons is, oorkom het, sal ek dit aan die wêreld verkondig. Al kan ek net een mens help deur dit te doen, dan sal ek nou deur die vernedering gaan om te vertel waardeur ons is die afgelope 2 jaar. Ek sal dit in 8 episodes verdeel, die slot sal wees op die 18de Desember, die dag wat ons hier uitry. Die eerste deel sal ek môre opsit.......
Sent from my BlackBerry® wireless device
Ek het myself en God belowe die dag as ek hierdie plek oorleef het en alles waardeur ons is, oorkom het, sal ek dit aan die wêreld verkondig. Al kan ek net een mens help deur dit te doen, dan sal ek nou deur die vernedering gaan om te vertel waardeur ons is die afgelope 2 jaar. Ek sal dit in 8 episodes verdeel, die slot sal wees op die 18de Desember, die dag wat ons hier uitry. Die eerste deel sal ek môre opsit.......
Sent from my BlackBerry® wireless device
2014-11-28
Die karre van my lewe
Hierdie is nie regtig 'n storie nie, daar is ook nie 'n punch line nie. Ek dink maar net hardop. Aan my tjommie daar in die vreemde wat nou van haar voosgeryde Vauxhall moet ontslae raak en nou iemand anders se voosgeryde kar moet koop.
Daar is seker nie 'n enkele mens bo 20 jaar oud wat nie 'n karstorie het nie. Al is jou storie net dat jy NIE 'n kar het nie. My eerste kar het ek op 30 jaar gekry. In 1992. 'n Splinternuwe Fiat Uno Fire. Silwer een. 1100 cc Enjintjie. R36000. Uit die boks. Ek het daai karretjie gery en hom eers in 1998 verkoop vir R30000. My nie een dag se probleme gegee nie. My eerste man se eerste kar was so bokstipe Datsuntjie. So vuilgroene. Sampie. Derduisende kilometer op daai klok gesit. Toe koop hy so Peugeot 504. 'n Regte oumenskar, maar het soos 'n droom gery. Na ons troue het hy 'n splinternuwe Nissan Pulsar gekoop. Ook 'n great kar gewees. Toe koop ons mos 'n splinternuwe Opel Kadett Cub. Fout. Van dag 1 af het daai kar probleme gegee. Ken julle van "n " knock in die engine?" Daarna het hy firmakarre gery. Honda Ballades almal. Ook goeie karre, maar die firma het dit laat diens en regmaak so daar is nie regtig iets wat uitstaan nie. Toe is ek uit daai huwelik uit met my Uno'tjie.
Ek ruil toe die man in vir 'n ander een, en die Uno vir 'n Nissan Hi-rider bakkie. Tweedehands. Goeie voertuig maar hy het verskriklik hard gery. Jy moes op hierdie paaie omtrent 'n sportbra aantrek as jy gaan ry. En nou praat ek van my man. Toe ruil ek hom in vir 'n doublecab Toyota Hilux. Turbodiesel. Terselfdertyd koop my man 'n VW Caravelle by 'n ou op die myn. Hierdie laaste 5 woorde van die vorige sin moet vir julle 'n clue wees. Maar so gaan doen hy 'n polisieklaring op die voertuig en die VIN nommer en onderstelnommer en enjinnommer en alles is reg. Wat natuurlik nie veel help as die polisie ook korrup is nie. Maar so ry ons vir jare met die Caravelle. Dis mos nou daai kombi wat se wiel probleme gegee het en ek 2 voornemende motordiewe in therapy gesit het. (Sien vorige blog).
Een mooi dag breek die Toyota. Ons laat hom regmaak. R12000. Nou praat ek van omtrent hier in 2001 rond. Dis baie geld. Ons ry hom so week. Toe breek hy weer. Engine ge"seize". Toe gaan my man na die garage toe en sê hulle moet nou maar vir hom 'n ander bakkie gee om mee te ry want hy is nou gestrand wat sy werk aanbetref. Hulle het toe nie 'n "courtesy vehicle" nie, en gee hom 'n tweedehandse een van die vloer af. Ook 'n Toyota Hilux. So rooie. Okay hierdie was 'n Toyota garage wil ek net bysê, dis hoekom ons heeltyd Toyotas ry.
Toe ondersoek my man die engine van die stukkende Toyota wat nou by ons huis staan. Hy sien toe daar is sulke halfmaan kapmerke hier op die "head" en sê toe vir die voorman dat daar met 'n hamer aan daai engine gekap is. Toe gaan my man self na die werkswinkel en staan by terwyl hulle die engine "trek", met 'n "block en tackle". (Ek hoop julle waardeer en let op al die mechanic terme wat ek ken). Nou word die engine weggestuur na die werkswinkel op Northam. Ons bly mos nou in Thabazimbi. Die engine word uiteindelik reggemaak. Ons betaal nie daarvoor nie, maar my man sal hom self terugsit in die enginelose Toyota wat mos nou by ons huis staan. So ry hy met die garage se rooi Toyota Northam toe en en gaan laai die engine. Kom terug. Los hom agterop die bakkie in ons garage. Daai aand steel hulle die garage se bakkie MET die engine agterop. En ook al my man se gereedskap.
Dadelik bel ons die versekering. Moet ek nou sommer my versekeringstories ook begin vertel? Liewers nie. Hulle laat weet hulle dek net 'n engine as dit IN die voertuig is, nie buite die voertuig agter op 'n ander bakkie nie. Toe het ons ook nog eindelose probleme met die garage waar ons die rooi Toyota geleen het, omdat hulle ook nie die regte prosedure gevolg het met die uitleen van die voertuig nie. Maar dit was nou gelukkig hulle probleem en nie ons s'n nie. So sit ons dus nou sonder 'n leenvoertuig, en ook sonder ons reggemaakte Toyota engine. Maar so het ons darem nog die Caravelle.
Die volgende oggend stap 2 polisiemanne teen ons oprit op. Hulle is van die SAPD se voertuigdiefstaleenheid in Pietermaritzburg. Ons ry met 'n gesteelde Caravelle. Hy is gesteel, die eienaar se versekering het klaar aan hom uitbetaal, en die voertuig behoort dus aan Santam Multiplex. Hoe meer ons verduidelik en die polisieklarings wys en al die nodige dokumentasie, hoe meer sé hulle baie jammer maar dit gebeur maar nou elke dag. Ons is toegelaat om ons cd's uit die cubby hole uit te haal en daar ry hulle. Geen Caravelle, geen garagekar, geen engine, net 'n Toyota in die garage sonder 'n engine.
Nou moet julle besef, ons is nog steeds aanspreeklik vir die Caravelle se paaiemente. Maar nou het die bank mos hulle sekuriteit verloor, deurdat daar nie fisies meer 'n voertuig het nie, en eienaarskap nou oorgegaan het na Santam Multiplex. So nou soek hulle die uitstaande bedrag eenmalig. Nou is ons naby aan finansiëel uitgeroei. So soek ons 'n re-con engine vir die Toyota. Intussen leen ons iemand anders se voertuig. So 1970 Toyota (!!!!!!) Hilux bakkie wat die mense eintlik net aangehou het om tuinvullis mee weg te ry. Uiteindelik kry ons 'n engine in Pretoria vir R4000, sit hom in, en daar gaan ons weer. Ek het later daai doublecab op 'n singlecab Toyota ingeruil en nog later op 'n doublecab Toyota, 2.4 petrol. Lg is ook uit ons garage uit gesteel, en met behulp van die opsporingstoestel in Alexandra langs Sandton opgespoor. Toe Matrix se helikopter bo-oor die rower ry toe spring hy in die ry uit. Crash daai bakkie moertoe daar deur 'n sementsloot en in 'n modderhut vas. Derduisende rande se skade. 2 Dae later kon ons hom gaan insleep, met 'n geleende voertuig, van Grand Central lughawe af waar Matrix se stoor was. Ten duurste laat regmaak. Ons was in daai tyd nie SO gestrand nie, want my man het nog sy BMW LT1200 motorfiets gehad.
Dié een wat "onsteelbaar" is. Jy kan mos nie 'n kar of 'n bike "hot wire" deesdae nie, want die sleutel het mos 'n mikroskyfie in. Een aand is ons in Pretoria by die Town Lodge. Die bure weet ons is weg. Die buurvrou bel. Iemand het nou so pas by ons hek uitgery met die motorfiets. Sy laat weet toe vir Flippie oorkant die pad. Dié het toe so pas 'n nuwe Audi A4 gekoop, maar hy spring daar in daai kar en sit hulle agterna. So 20 km buite Thabazimbi haal hy hulle in. Hy sê hy sleep teen daai tyd al so 200 km/h. Die ou op die bike besef toe hy gaan dit nie maak nie, slack af, moer die bike neer en hardloop weg. Flippie bly toe by die bike, bel die panel beater met sy tow truck en hulle kom haal toe die bike. R17000 se skade net aan die ignition. Elke paneel omtrent stukkend of geskraap. BMW in Pretoria waar ons hom gekoop het, kom haal hom toe en maande later kry ons hom eers terug. Later het Pietie hom in die Kaap gebruik nadat hy ook karmoeilikheid gehad het. Hy het toe die twyfelagtige eer gehad dat hy daai massiewe bike kon wheelie dat dit lyk of hy met 'n scrambler ry. Hy het hom ook vir ons afgeskryf. Ek worry nie te veel daaroor nie, want hy gaan oor 10 jaar vir my 'n cottage in sy tuin bou vir al die kak en hare waardeur hy MY gesit het.
Pietie is ook deur 'n paar voertuie. Needless to say. 'N golfie. Afgeskryf. Was nie sy skuld nie. Ander ou het voor hom ingery. Toe 'n Toyota Corolla. Toe jeuk sy gat vir 'n motorfiets. Tweedehands. Fout. Toe leen hy die BMW motorfiets. Afgeskryf. Toe kry hy 'n Opel Corsa bakkie. Later verkoop en 'n Isuzu gekoop. Dit onlangs verkoop en ry nou 'n baie mooi 2-deur Renault Megane. Mos baie voorbeeldig deesdae. Ry nie eens oor 100 km/h nie. Hy het ook 'n Buell motorfiets. Wat hy vervoer het van Brits na Pretoria, agterop 'n sleepwa. Toe val die bike af. Teen groot koste laat regmaak. Hierdie keer darem vir sy eie sak.
Hier moet ek 'n pluimpie uitdeel aan Nola. Sy het vir haar 19de verjaarsdag 'n Fiat Palio gekry. Tweedehandse karretjie met 34000 km op die klok. Sy het hom nou 11 jaar later verkoop vir R25000. Sy het nog net die enkele kar gehad en ry ook nou met 'n firmakar. Mooi Nola. Mamma is trots op jou. Maar jy gaan ook eendag my doeke skoonmaak en my kateter omruil, so sorry vir jou ook maar.
So was daar baie ander karre en bikes deur die jare heen. Baie wat gekom en gegaan het en ek nie nou genoem het nie. Baie oproepe van kinders wat iewers gestrand sit. Planne wat vinnig gemaak moet word. Geld wat noodwendig uitgegee moet word wat jy nie het nie. Voorspoed en sterkte aan elke ou wat met 'n kar sukkel. Of sonder 'n kar sukkel. Geluk aan dié wat 'n nuwe voertuig MET 'n diensplan kan bekostig. En sterkte aan my tjommie wat op soek is na nuwe wiele.....
Sent from my BlackBerry® wireless device
Daar is seker nie 'n enkele mens bo 20 jaar oud wat nie 'n karstorie het nie. Al is jou storie net dat jy NIE 'n kar het nie. My eerste kar het ek op 30 jaar gekry. In 1992. 'n Splinternuwe Fiat Uno Fire. Silwer een. 1100 cc Enjintjie. R36000. Uit die boks. Ek het daai karretjie gery en hom eers in 1998 verkoop vir R30000. My nie een dag se probleme gegee nie. My eerste man se eerste kar was so bokstipe Datsuntjie. So vuilgroene. Sampie. Derduisende kilometer op daai klok gesit. Toe koop hy so Peugeot 504. 'n Regte oumenskar, maar het soos 'n droom gery. Na ons troue het hy 'n splinternuwe Nissan Pulsar gekoop. Ook 'n great kar gewees. Toe koop ons mos 'n splinternuwe Opel Kadett Cub. Fout. Van dag 1 af het daai kar probleme gegee. Ken julle van "n " knock in die engine?" Daarna het hy firmakarre gery. Honda Ballades almal. Ook goeie karre, maar die firma het dit laat diens en regmaak so daar is nie regtig iets wat uitstaan nie. Toe is ek uit daai huwelik uit met my Uno'tjie.
Ek ruil toe die man in vir 'n ander een, en die Uno vir 'n Nissan Hi-rider bakkie. Tweedehands. Goeie voertuig maar hy het verskriklik hard gery. Jy moes op hierdie paaie omtrent 'n sportbra aantrek as jy gaan ry. En nou praat ek van my man. Toe ruil ek hom in vir 'n doublecab Toyota Hilux. Turbodiesel. Terselfdertyd koop my man 'n VW Caravelle by 'n ou op die myn. Hierdie laaste 5 woorde van die vorige sin moet vir julle 'n clue wees. Maar so gaan doen hy 'n polisieklaring op die voertuig en die VIN nommer en onderstelnommer en enjinnommer en alles is reg. Wat natuurlik nie veel help as die polisie ook korrup is nie. Maar so ry ons vir jare met die Caravelle. Dis mos nou daai kombi wat se wiel probleme gegee het en ek 2 voornemende motordiewe in therapy gesit het. (Sien vorige blog).
Een mooi dag breek die Toyota. Ons laat hom regmaak. R12000. Nou praat ek van omtrent hier in 2001 rond. Dis baie geld. Ons ry hom so week. Toe breek hy weer. Engine ge"seize". Toe gaan my man na die garage toe en sê hulle moet nou maar vir hom 'n ander bakkie gee om mee te ry want hy is nou gestrand wat sy werk aanbetref. Hulle het toe nie 'n "courtesy vehicle" nie, en gee hom 'n tweedehandse een van die vloer af. Ook 'n Toyota Hilux. So rooie. Okay hierdie was 'n Toyota garage wil ek net bysê, dis hoekom ons heeltyd Toyotas ry.
Toe ondersoek my man die engine van die stukkende Toyota wat nou by ons huis staan. Hy sien toe daar is sulke halfmaan kapmerke hier op die "head" en sê toe vir die voorman dat daar met 'n hamer aan daai engine gekap is. Toe gaan my man self na die werkswinkel en staan by terwyl hulle die engine "trek", met 'n "block en tackle". (Ek hoop julle waardeer en let op al die mechanic terme wat ek ken). Nou word die engine weggestuur na die werkswinkel op Northam. Ons bly mos nou in Thabazimbi. Die engine word uiteindelik reggemaak. Ons betaal nie daarvoor nie, maar my man sal hom self terugsit in die enginelose Toyota wat mos nou by ons huis staan. So ry hy met die garage se rooi Toyota Northam toe en en gaan laai die engine. Kom terug. Los hom agterop die bakkie in ons garage. Daai aand steel hulle die garage se bakkie MET die engine agterop. En ook al my man se gereedskap.
Dadelik bel ons die versekering. Moet ek nou sommer my versekeringstories ook begin vertel? Liewers nie. Hulle laat weet hulle dek net 'n engine as dit IN die voertuig is, nie buite die voertuig agter op 'n ander bakkie nie. Toe het ons ook nog eindelose probleme met die garage waar ons die rooi Toyota geleen het, omdat hulle ook nie die regte prosedure gevolg het met die uitleen van die voertuig nie. Maar dit was nou gelukkig hulle probleem en nie ons s'n nie. So sit ons dus nou sonder 'n leenvoertuig, en ook sonder ons reggemaakte Toyota engine. Maar so het ons darem nog die Caravelle.
Die volgende oggend stap 2 polisiemanne teen ons oprit op. Hulle is van die SAPD se voertuigdiefstaleenheid in Pietermaritzburg. Ons ry met 'n gesteelde Caravelle. Hy is gesteel, die eienaar se versekering het klaar aan hom uitbetaal, en die voertuig behoort dus aan Santam Multiplex. Hoe meer ons verduidelik en die polisieklarings wys en al die nodige dokumentasie, hoe meer sé hulle baie jammer maar dit gebeur maar nou elke dag. Ons is toegelaat om ons cd's uit die cubby hole uit te haal en daar ry hulle. Geen Caravelle, geen garagekar, geen engine, net 'n Toyota in die garage sonder 'n engine.
Nou moet julle besef, ons is nog steeds aanspreeklik vir die Caravelle se paaiemente. Maar nou het die bank mos hulle sekuriteit verloor, deurdat daar nie fisies meer 'n voertuig het nie, en eienaarskap nou oorgegaan het na Santam Multiplex. So nou soek hulle die uitstaande bedrag eenmalig. Nou is ons naby aan finansiëel uitgeroei. So soek ons 'n re-con engine vir die Toyota. Intussen leen ons iemand anders se voertuig. So 1970 Toyota (!!!!!!) Hilux bakkie wat die mense eintlik net aangehou het om tuinvullis mee weg te ry. Uiteindelik kry ons 'n engine in Pretoria vir R4000, sit hom in, en daar gaan ons weer. Ek het later daai doublecab op 'n singlecab Toyota ingeruil en nog later op 'n doublecab Toyota, 2.4 petrol. Lg is ook uit ons garage uit gesteel, en met behulp van die opsporingstoestel in Alexandra langs Sandton opgespoor. Toe Matrix se helikopter bo-oor die rower ry toe spring hy in die ry uit. Crash daai bakkie moertoe daar deur 'n sementsloot en in 'n modderhut vas. Derduisende rande se skade. 2 Dae later kon ons hom gaan insleep, met 'n geleende voertuig, van Grand Central lughawe af waar Matrix se stoor was. Ten duurste laat regmaak. Ons was in daai tyd nie SO gestrand nie, want my man het nog sy BMW LT1200 motorfiets gehad.
Dié een wat "onsteelbaar" is. Jy kan mos nie 'n kar of 'n bike "hot wire" deesdae nie, want die sleutel het mos 'n mikroskyfie in. Een aand is ons in Pretoria by die Town Lodge. Die bure weet ons is weg. Die buurvrou bel. Iemand het nou so pas by ons hek uitgery met die motorfiets. Sy laat weet toe vir Flippie oorkant die pad. Dié het toe so pas 'n nuwe Audi A4 gekoop, maar hy spring daar in daai kar en sit hulle agterna. So 20 km buite Thabazimbi haal hy hulle in. Hy sê hy sleep teen daai tyd al so 200 km/h. Die ou op die bike besef toe hy gaan dit nie maak nie, slack af, moer die bike neer en hardloop weg. Flippie bly toe by die bike, bel die panel beater met sy tow truck en hulle kom haal toe die bike. R17000 se skade net aan die ignition. Elke paneel omtrent stukkend of geskraap. BMW in Pretoria waar ons hom gekoop het, kom haal hom toe en maande later kry ons hom eers terug. Later het Pietie hom in die Kaap gebruik nadat hy ook karmoeilikheid gehad het. Hy het toe die twyfelagtige eer gehad dat hy daai massiewe bike kon wheelie dat dit lyk of hy met 'n scrambler ry. Hy het hom ook vir ons afgeskryf. Ek worry nie te veel daaroor nie, want hy gaan oor 10 jaar vir my 'n cottage in sy tuin bou vir al die kak en hare waardeur hy MY gesit het.
Pietie is ook deur 'n paar voertuie. Needless to say. 'N golfie. Afgeskryf. Was nie sy skuld nie. Ander ou het voor hom ingery. Toe 'n Toyota Corolla. Toe jeuk sy gat vir 'n motorfiets. Tweedehands. Fout. Toe leen hy die BMW motorfiets. Afgeskryf. Toe kry hy 'n Opel Corsa bakkie. Later verkoop en 'n Isuzu gekoop. Dit onlangs verkoop en ry nou 'n baie mooi 2-deur Renault Megane. Mos baie voorbeeldig deesdae. Ry nie eens oor 100 km/h nie. Hy het ook 'n Buell motorfiets. Wat hy vervoer het van Brits na Pretoria, agterop 'n sleepwa. Toe val die bike af. Teen groot koste laat regmaak. Hierdie keer darem vir sy eie sak.
Hier moet ek 'n pluimpie uitdeel aan Nola. Sy het vir haar 19de verjaarsdag 'n Fiat Palio gekry. Tweedehandse karretjie met 34000 km op die klok. Sy het hom nou 11 jaar later verkoop vir R25000. Sy het nog net die enkele kar gehad en ry ook nou met 'n firmakar. Mooi Nola. Mamma is trots op jou. Maar jy gaan ook eendag my doeke skoonmaak en my kateter omruil, so sorry vir jou ook maar.
So was daar baie ander karre en bikes deur die jare heen. Baie wat gekom en gegaan het en ek nie nou genoem het nie. Baie oproepe van kinders wat iewers gestrand sit. Planne wat vinnig gemaak moet word. Geld wat noodwendig uitgegee moet word wat jy nie het nie. Voorspoed en sterkte aan elke ou wat met 'n kar sukkel. Of sonder 'n kar sukkel. Geluk aan dié wat 'n nuwe voertuig MET 'n diensplan kan bekostig. En sterkte aan my tjommie wat op soek is na nuwe wiele.....
Sent from my BlackBerry® wireless device
Teken in op:
Plasings (Atom)